α θαυμαστικό

Caetano Veloso- Tigresa

Tigres

A black-nailed tigress with honey-colored eyes

A woman, a beauty that happened to me

Rubbing the brown golden skin of her body against mine

Telling me that bad is in fact good, and good is actually cruel

 

While the fur of that goddess shakes to the godless wind

She tells me, quite uncertain, everything she's been through

that she was very involved in politics in 1966

And now she's a dancer at Frenetic Dancing Days

 

She tells me she used to be an actress and had a role in "Hair"

that she was happy with some men, and a woman with others

that she carries plenty of rage in her heart, as she has been giving much love

And spreading a great amount of both pleasure and pain

 

But at the same time she says that everything is going to change

Because she will be whatever she wants, creating her own place

Where mankind and nature shall be happy and live in communion

And where the tigress shall be more intimidating than the lion

 

Her feline claws left a mark in my heart

But the childish foolishness in her words did not

And then I ran to my guitar in a lament, and morning came just as blue

How good it is to be able to play an instrument!

βρώμικη δευτέρα

κάτω από ένα άστρο που το λένε ήλιο

παίζω
παίζεις
παίζουμε;
και στο τέλος;
θα νικήσουμε!

Ευχής έργο, θυμήθηκα τον κωδικό στο παλιό μου e mail, και έτσι ξαναβρήκα το φούρφουλο avatar μου.
Αυτό το αυτοκόλλητο για κάποιον λόγο μου αρέσει διαχρονικά

Κάποιες φορές η ανάγκη μου γίνεται πελώρια,δεν φτάνει το μπουκάλι. .

Δυναμώνει το παράπονο μου, δεν φτάνουν τα τραγούδια, δεν φτάνει το κλάμα.

Κάποιες φορές θέλω τόσο πολύ να μάθω τους ανθρώπους για να ξεχάσω, να με ξεχάσω, κι οι άνθρωποι που γνωρίζω μπλέκονται- παρεμβαίνουν βάζουν τελείες στην δική μου  ιστορία κι είναι αυτό τόσο ανθρώπινο που η συγκρότηση μου δεν με νοιάζει.

Κι είναι φορές, που αφήνω να πλεχτούν πάνω μου τα όνειρα μου και τα όνειρα των άλλων, να βρουν το γήινο τους πάτημα. Το χαμόγελο αυτό που ανθίζει μαζί με εκείνα, το μασουλάω ύστερα αργά και σταθερά μέχρι να καταφέρω να το καταπιώ, γιατί δεν μου ταιριάζει.

Είναι κομμάτια της μνήμης που με τόση δυσκολία συναρμολογούνται ίσως για αυτό να μασάω μαζοχιστικά αυτό το χαμόγελο, κομματιασμένο να τους ταιριάξει.

Πολλές φορές παραδέχομαι δεν είναι δύσκολο να συνηθίσει ο άνθρωπος την γλύκα, μα αυτήν την πίκρα την αποψινή κάποιες φορές την έχω τόση ανάγκη.

Γιατί μέσα στην ίδια εικόνα, στην ίδια λέξη, στην ίδια χειρονομία, χώραν τόσο πολλά, κι είναι τόσο στενάχωρες οι εικόνες, οι λέξεις, οι χειρονομίες..Αυτά τα πολλά και κάπως αντιφατικά δεν στριμώχνονται τότε μα έρχονται με φόρα το ένα πάνω στο άλλο, γυρεύουν να αφανίσουν το ένα το άλλο ή να συγχωνευτούν. Στην στιγμή, στο μέρος εκείνο που είναι ορατές οι διαφορές, ανακουφίζομαι καθώς η συνάντηση των οικείων με τα ανοίκεια δεν με τρομάζει τόσο πια, ίσως γι αυτό η θλίψη να τσιμπά λίγο πιο πολύ.

Τα αγαπημένα μου χρώματα, τα αγαπημένα μου μέρη, τα αγαπημένα μου πρόσωπα, οι αγαπημένες μου λέξεις, χωρίς εκείνο το μας, βαριά στο σακίδιο μου. Δεν καταδέχομαι όμως πια να διαπραγματευτώ το γιατί τα κουβαλάω, θα το ξανανοίξω και θα μοιραστώ πάλι, κι ούτε θα νοιαστώ, και θα ρωτήσω από νωρίς

αν πάμε για μοιρασιά.

Η βάλια, ο μηνάς και ο αφρός της θάλασσας

Σάσα λιώστην μύγα μωρό μου..

Πο,πο πόσο λαχτάρησε να πιάσει την μέση από το παντελόνι της, να χαϊδέψει λίγο το σώμα της μέσα από τα ρούχα, τώρα που είχε καταφέρει να την παρηγορήσει. Που περπατούσε στο σκοτάδι χωρίς αυτές τις αμήχανες εκδραματίσεις της, να κλωτσάει τα κύμματα, να πετάει πέτρες , να βουρκώνει και να κατεβάζει κι άλλο το βαρύ της κεφάλι. Ήξερε  βλέπεις πως όλη αυτή η προετοιμασία δεν είχε καμιά σχέση με αυτό που θα συναντούσε, κι ανησυχούσε. Όπως όμως τώρα άφηνε τα κύματα χαμογελώντας να ξεσπάν πάνω της την ένιωθε δυνατή, αρκετά μεγάλη για να κουμπώσει στο σώμα του.

Η Σάσα έλεγε πως είχε δυναμώσει, πως οι εμμονές της είχανε γίνει μόνιμες, ενσωμάτωνε λόγια από ένα βιβλίο για να αποφύγει την ορολογία που δεν είχε καλοχωνέψει κι έτσι του θύμιζε κορίτσια που κυλιόντουσαν στα πατώματα του, εντελώς μεθυσμένα, γεμάτα ανασφάλειες και μοναξιά. Μα ο ούγκο  δεν μπόρεσε να χωνέψει πως ήταν κυρίως η απαιτητική επιβίωση που αυτήν εδώ την σκλήραινε, αυτή κι η ελπίδα για αυτοπροσδιορισμό.

Η Σάσα ξύπναγε την ανατολή, με την ανάμνηση της εγκατάλειψης, το σώμα της κλωτσούσε, τραβιόταν  στην άκρη για να μην τον χτυπήσει.

Μια φορά, ίσως δύο είχε συμβεί αυτό. Είχε μεθύσει από νωρίς κι είχε αποκοιμηθεί. Ξύπναγε έτσι κι αλλιώς με το φως.  

Φλωροτράγουδα, έκλασα, τα φτυσε το κεφάλι μου για αυτά που κορόϊδευα, το πήρε απόφαση, τώρα, δεν γίνεται να μην αγαπήσεις ένα σώμα που σου προσφέρει ηδονή, όσο κι αν πρόβαλλες τον εαυτό σου πάνω του, δεν γίνεται να μην το καταλάβεις, να μην μυρίσεις την λαχτάρα και την κορύφωση του, δεν γίνεται να μην σηκώσεις ψηλά στα  χέρια σου την λέξη ανάγκη. Δεν γίνεται να προσφέρεις σε όλους ηδονή, έτσι κι αλλιώς δεν θα σε αγαπήσουν όλοι έσταξε  έπειτα λίγη ωριμότητα  στην σκέψη της. Συγχρονίστηκε και γέλασε.

Τα χέρια του δώσαν μια ώθηση στην μέση της, την γύρισε πάνω του. Λιώστην μύγα μωρό μου. Η παραλία ήταν γεμάτη θα μετάνιωναν το κάθε βογγητό, άσε που ένας τριπαρισμένος γύρευε από πότε, κυκλοφορούσε και μαλακιζόταν πάνω από αμήχανες λουόμενες. Πόσο απέχει από εμάς;

Αγκομαχούμε ανάμεσα σε λέξεις που ποτέ δεν βρήκαν τον δρόμο τους, με   μάτια διψασμένα για  χιλιάδες καθρεφτίσματα, παρατάμε  το σώμα μας στο  άγγιγμα να ξορκίσουμε την μοναξιά που η σιωπή μας υπενθυμίζει, σφίγγουν τα σώματα μας καθώς θυμούνται   χέρια που μας χάϊδεψαν και μας άφησαν χωρίς δέρμα, σε χέρια που πληγώθηκαν στα κομματάκια  της μνήμης μας, μυτερά μικρά κομμάτια, στην θέα τους το χέρι μου κλείνει και αγκυλώνει. Πλησιάζουμε, κι είναι η παρουσίαση μας μια τόσο μεγάλη υπόθεση, ξεχνιόμαστε σε αυτήν.

Απλώνουμε τα πανιά μας, και τους ευχαριστημένους μας ήχους και φτάνει αυτό, σαν τελετουργικό,  για να παρηγορήσουμε τις μεγάλες μας ταπεινώσεις, να ξεχάσουμε τα επ’ αόριστον κατεβασμένα μας ρολά, τα χαμηλωμένα μας μάτια σε κάθε μάλιστα, το μουρμουρητό που παραμονεύει κάθε μικρή μας υπέρβαση, τις λέξεις που σέρνονται, που μπλοκάρουν την ανατριχίλα, που σφουγγαρίζουν βιαστικά τις ευχαριστημένες μας εκκρίσεις. Κι ακόμα αυτήν την ανάγκη να μπούμε στην κρεατομηχανή, τόσο πραγματική και  επιτακτική κάθε πότε, που απαγορεύει τις εφηβικές μας αγκαλιές, την επιστροφή σε αυτό που υπήρξαμε. Σιγά μην φτάνει του είπε σιγανά ανάμεσα στα γλυκόλογα χωρίς να αλλάξει τον τόνο της φωνής της.

Αη στο διάολο μουρμούρισε αυτός στον ίδιο τόνο. Το γέλιο της ακούστηκε ήσυχο στην αρχή κι ύστερα δυνατά, σαν φωτάκια, σαν αστέρια που συνηθίζει το μάτι και μετά διακρίνει κι άλλο κι άλλο, σαν τα φώτα από τα σπιτάκια σε μια περιοχή που πριν την συνηθίσεις μοιάζει με έρημο, ακούσαν ένα άλλο γέλιο κι ύστερα κι άλλο ένα.

Τον Ούγκο δεν τον παρηγόρησαν τόσο αυτά τα γέλια. Γύρευε βλέπεις την συνύπαρξη και για αυτό μπορούσε να νιώσει το δυναμικό του όταν δεν τρέκλιζε ανάμεσα στα λόγια και τις εμπειρίες του. Τις στιγμές που  ένιωθε ανυπόμονος να πράξει και που αυτή η ανυπομονησία ήταν μοναχική και σιωπηλή, έτσι ώστε να συγχρονίζεται με διαφορετικές ταχύτητες και οπτικές. Την στιγμή για παράδειγμα, που λέγανε  για τα αγχολυτικά και για τον ναρκισσισμό, χωρίς αυτό το γαμώ-χριστιανικό το υποφέρω, ή όταν πχ  επιτρέπαν η μία στον άλλον ρίγη, και επιλεκτικά/ εκλεκτικά αγγίγματα. Ή όταν με έκπληξη συμπλήρωνε αυτή με  τα λόγια της τις περιγραφές από  τις τελευταίες του αναζητήσεις. Κι ο κυνισμός της τώρα, μια λίμνη γεμάτη πίκρα βάλτωνε την επιθυμία του. Κυνισμός που χωρίς αυτόν κι εκείνος ένιωθε πως ένα πουλί χτυπιόταν στο στήθος του. Το κάλμαρε όμως και της είπε πατρικά, τι νόημα έχει να ακούς ένα γέλιο από μακριά αν δεν το μοιράζεσαι; Πως γίνεται η συντροφιά να βασίζεται στο τυχαίο; Οι συνειρμοί μας είναι κάθε πότε αποπνικτικοί..  Την φοβόταν βλέπεις, αυτήν και την καθεμία που φορμάριζε με αυτόν τον τρόπο τις σκέψεις  της πριν να τις περάσει στα λόγια.

 Η Σάσα βέβαια πάλευε με τις εκκρίσεις του θυροειδή της αδένα κι αυτό το καλοκαίρι. Κι έκανε την διαδρομή σωματοποίηση- ψυχολογιοποίηση, αλεξάνδρας-  εξάρχεια, γιατί ανακάλυπτε κάμποσα χρόνια τώρα τι την πονάει, και δεν του επέτρεπε του γαμημένου να είναι μέσα της. Κι είπε αη στο διάολο κι οι ανείπωτες ιστορίες της βγήκαν κολυμπώντας στον αφρό. Οι θανατερές της συνειδητοποιήσεις γλύκαναν, καλύτερα να μην μάθεις, έδιωξε ένα τσσσσσσσσσσσσσσσσσς που σύρθηκε.

Κατάφερε όμως να του πει την λέξη  εμείς με ειλικρίνεια και ζεστασιά τόση που την συγχώρεσε για το γενικόλογο νοηματοδοτούμε την εμπερία μας. Άπλωσε έτσι αυτή νιώθοντας ασφάλεια το τσαντήρι της στο ανακουφισμένο του βλέμμα.   

Πίσω στην πόλη το σταχτύ στο δέρμα τους ξεπλύθηκε κάτω από τα ζεστά ντουζ.

Η Βάλια δανείζεται το όνομα της από μια  ηρωϊδα  του Enki Bilal, o Μηνάς δανείζεται το όνομα του από κάποιον τρελαμένο όχι για χάρη κάποιας ομοιότητας, αλλά για να επιτρέψει στον εαυτό του να αγκαλιάσει την Βάλια.

Συνεχίζεται…

τι είναι

φοβάμαι πως την άνοιξη αυτή- θα μικρύνω τόσο-που δεν θα χωράς πια στην αγκαλιά μου!

πολλά είπαμε

Στον ροδακινί τοίχο, κρέμασα το εξώφυλλο ενός cd, δώρο απο κάποια ξεχασμένα γενέθλια στο μανιφέστο. Έχω -λέει- καιρό να αφήσω το πνεύμα ελεύθερο για κοινωνικές συλλήψεις. Σε πεθύμησα. Μοναξιά στην πόλη, χαμόγελα και αγκαλιές, μυρωδιά απο κολώνια, ανακατεμένη με αλκοόλ και ιδρώτα, μ αγαπάει, κι εγώ το ξέρει. Έχω λοιπόν καιρό, το μεταφράζω έχω χρόνο, εύρος κοινωνικής απεύθυνσης λέω με μια επιτηδευμένη γκριμάτσα και γελάμε, αποχαυνωμένοι απο τη ζέστη, καημενούληδες.Κι όμως άσχετα με τον κυνισμό χαίρομαι για τις διεργασίες που δεν μπορούσα να καταλάβω μέσα στον πανικό και το τρέξιμο, και τις διαφωνίες, χαίρομαι που βρέθηκα με κάποιον έξω από εκείνη την εκκλησία και μιλήσαμε τόσα απογεύματα, έναν χρόνο πριν, κι έπρεπε να περάσει όλος αυτός ο καιρός για να καταλάβω ότι καταλαβαινόμαστε. Παλιμπαιδίζω τούτες τις μέρες ήμουν βλέπεις για καιρό, "δανεισμένη μαμά". Κάπως έτσι σκαρφάλωσα στην πλάτη του κουμπάκια με τα γυαλιά, κάπως έτσι μου ήρθαν πολλές αναμνήσεις μαζεμένες. Τα πάρτυ ανάμεσα απο τα ελληνάδικα, και τις ταβέρνες,τις αισθήσεις μου λαίμαργες τη φωνή μου να τρέμει. Την τρεχάλα μου με τις σαγιονάρες στην κατηφόρα- να φύγει το άγχος-να χαθούν οι σκέψεις. Την συναυλία των chumbawamba, που λέω χρόνια τώρα να μην είχα σώσει να πάω, και ξέρω πάντα πως πάλι θα πήγαινα, χίλιες φορές,μόνο που τώρα θα σε βουτούσα απο τα μαλλιά επιτόπου. Το κοζάρισμα με τα αγόρια στην πλατεία, τις αδέξιες προσεγγίσεις στις αφίσες και τα έντυπα. Όλα τα αδιέξοδα βουτηγμένα στο bourbon στο μανιφέστο, 24 χρόνων. το πρωινό στους κήπους του πασά, το "στίγμα", οι μανίες. Είμαι μεγάλη πια και δεν είμαι φρικιό και εξηγώ και πιστεύω πάλι απο την αρχή, ακόμη και σε αυτόν τον κόσμο αραδιασμένο σε ξαπλώστρες,απηυδυσμένο και νωθρό, με κάθε λογής παιδιά, με όλα τα χρώματα τα βερνίκια, με τις τακτοποιημένες νευρώσεις, τις διακριτικές παρατηρήσεις Είδαμε καιτα 4 shrek με τα μωρά και τους εκμυστηρεύτηκα ότι ο μαγικός αυλός ήταν το αγαπημένο μου παραμύθι, και πανηγύρισα από μέσα μου όταν ανακάλεσε την εικόνα του αυλιτή σε ανύποπτο χρόνο, και απάντησε στην παρατήρηση με ένα "επιτρέπεται να έχουμε φαντασία έτσι;". χαχαχαχα Τι έλεγα ήμουν στο τσακ να πάρω τηλέφωνο, γιατί ακόμη λαχταρώ το πρώτο σου βλέμμα, και την φωνή σου, μα ύστερα σκέφτηκα ότι μπορεί να μην το σηκώσεις. Και το ότι είσαι μπουνταλάς, κι ότι αν δεν φορούσες πάντα αυτά τα γυαλιά θα το χα προσέξει αυτό απο την πρώτη στιγμή στο βλέμμα σου. Κι ύστερα σκέφτομαι την γκριμάτσα κάποιου, το πως κρεμάει το στόμα όταν φοβάται ότι θα κάνω μαλακία, κι ένιωσα λίγο συνεπής, στο παρόν μου, ένιωσα πως δεν χωράει πια η εικόνα σου στην μνήμη μου, τουλάχιστον όχι τόσο επίμονη. Γιατί πάντα το παθαίνω αυτό όταν σε σκέφτομαι, νιώθω ερωτευμένη, μα η βελόνα της πυξίδας μου περνά από πολλά πρόσωπα, και δεν μπορώ να ησυχάσω, ή να συγκεντρωθώ σε κάτι και κάνω ότι μου κατέβει και πονάω τον άλλο όπως εσύ εμένα και...φεύγω Νιώθω όπως σε εκείνο το όνειρο όπου είπα διψάω και τους κοίταζα όλους εκτός απο εκείνον κι αυτός μου έγνεψε εγώ και ξύπνησα λέγοντας μέσα μου "ότι κι αν γίνει", και...έφυγα. Μοιάζει να αργεί αυτό το φθινόπωρο να έρθει, ή χρειάζομαι χρόνο να επανέλθω, ή δεν είδα όλα τα πρόσωπα που αγαπάω ακόμα, ή πρέπει να περάσει μια κυριακή,για να νιώσω μέρος της πόλης φάντασμα. Με ελληνικό στο καφενείο, με λαϊκά στην κουζίνα, με παρέα σε κάποιο σπίτι, με εκδρομή. Κάτι να φύγει η μοναξιά, να έρθουν τα πράγματα στις διαστάσεις τους, να μπορέσω να το εξομολογηθώ, φοβάμαι, μα δεν γίνεται πια να κάνουμε αλλιώς..

νανούρισμα

κοιτάζω το ζευγάρι που φιλιέται και λιώνει, μπροστά στην θάλασσα, όπως πέφτει το σκοτάδι, εγώ αυτό το όνειρο δεν το έχω δει. βλέπω ότι εχω γδάρει κάποιου την καρδιά και την πασπαλίζω, με ζάχαρη άχνη, να την κάνω μπουγάτσα, βλέπω ότι μια διαφωνία για τον βουδισμό ή την ριφενστάιν μπορεί να φέρει μουρμούρες, πικρίες που θα κρατήσουν έναν χειμώνα, βλέπω δάκρυα να πέφτουν άβουλα και παθητικά σαν την υγρασία απο τα αρμυρίχια. βλέπω παραγωγικά καλοκαίρια σεζόν, κι άλλα κι άλλα, κι αμηχανία φθινοπωρινή. βλέπω τον εαυτό μου σαν πεταμένη κούκλα,κι ακούω τις βρισιές των θαμώνων του ιντερνετάδικου, μα το βαρέθηκα αυτό το μέρος δεν θέλω να το περπατήσω άλλο. ίσως να μ άρεσε να πάω μια βόλτα στον λόφο, να περάσω κι απο το νεκροταφείο, μα ίσως δεν πάω απο δειλιά, τι θα πει ο κόσμος, γιατί να πας σε ένα νεκροταφείο αν δεν έχεις κάποιον νεκρό εκεί και γελάω, και ξεχνάω τον φόβο μου, γιατί το βρεγμένο χώμα θα το μυρίσουμε στο βουνό, δοκιμάζοντας σφεντόνες, γιατί θα γίνουμε μούσκεμα τελειώνοντας το τσιγάρο και την μπύρα μας, γιατί συνηθίσαμε τις εναλλαγές, κι έχει κι αυτό μια συναισθηματική συνέπεια, μια μη κανονική δόση τρυφερότητας. πέφτω για ύπνο και χαζεύω τις νυχτοπεταλούδες να κουτουλάν στην σίτα. θέλω πριν το κλείσιμο της νύχτας, και της μικρής ζωής τους να τις πασπατέψω παίρνοντας την σκόνη απο τα φτερά τους, να την περάσω στα βλέφαρα μου. να πάω στην δουλειά (δουλειά κι αυτή) μακιγιαρισμένη και με ένα ύφος, τι κοιτάτε, δεν τρέχει τίποτααααα

άπειρες απιθανότητες

και βρέθηκα που λες, εγώ που ήθελα απλά να ονειροβατώ και να γράφω, να θέλω ένα σωρό, να έχω χίλια κι άλλα τόσα κριτήρια, να με βαραίνουν ή να με φυσάν στο σβέρκο. να τα κρατάω ανάμεσα απο τα πόδια μου σαν παιδί τιμωρημένο, να τα αφήνω έπειτα σαν αυτή που ξέρει πως δεν της έμενε τόπος, πως θα τριγυρνά εξόριστη απο τα χρόνια τα παιδικά,τις μελανιές, τις γρατσουνιές, να φυσήξει.. ..αεράκι που έρχεται σηκώνοντας, άμμο, στάχτη και μερικές σταγόνες απο την θάλασσα. δήθεν ελαφριά,ανέμελα λέω στον αέρα, είναι εύκολο (όπως μια φίλη μου είπε, αυτό που κάποτε αισθάνθηκα)να συνηθίσει ο άνθρωπος την γλύκα.. ξύπνα μου λέει, εσύ με ζήτησες, ξύπνα θα φύγω και δεν θα ξανάρθω. η ιστορία λέει πως την λέγαν αρκούδα, απο μια σειρά εκ γενετής σημάδια και απο τον ενστικτώδικό και βίαιο τρόπο που είχε να αμύνεται, χωρίς να καταλαβαίνει πάντα αν απέναντι της είχε εχθρό ή φίλο. λέει επίσης πως τον λέγαν λύκο, για λίγα σημάδια που άφησαν πάνω του, επιλογές, και κάποιες ατυχείς συγκυρίες, καθώς κι ο φόβος του για τις δικές του βίαιες άμυνες, που τον έσπρωχνε περιοδικά, εκτός αγέλης. αν πω πως βρέθηκαν λόγω ενός νότιου ανέμου, θα ναι απλούστευση, δεν υπακούει η κάβλα σε κανόνες φυσικούς και μόνο. κάθε φορά πάντως που αποχαιρετιούνται, παρά την άγρια μοναχική τους φύση, είναι παιδιά τιμωρημένα, με τα χέρια να σφίγγουν πίσω απο την πλάτη τους- ποτέ- πάντα- την άλλη φορά- ποιός ξέρει πότε, μα τα χέρια εκεί να σφίγγουν ένα, θα μπορούσαμε να μαστε τα ζώα του πάντα, ή του κάποτε, καλύτερα απο τους άνθρωπους του ποτέ. κατά τα άλλα αφήνω την πόλη και φέτος, νωρίς, με επιβεβλημένες "επιλογές", ελπίζοντας να προλάβω όλα τα χαμόγελα που θα κάνουν την υπομονή εφικτή, που θα κρατήσουν τους υπόγειους, πέρα απο τα επιβεβλημένα δεσμούς και πάλι μεταξύ μας (μεγάλο, πληθωρικό, αχόρταγο μας, όπως κι αυτά τα χαμόγελα)

πάει καιρός που λες που το παραλήρημα της σκέψης καταπιέζεται από τις πειθαρχίες της γραφής, τα λάθη μου από τις προσταγές του ιδεαλισμού (φωτιά να μαι γι αυτές κι όχι βροχή),η ανάγκη μεταφράζεται σε ντροπή, η αδυναμία σε κουτσομπολιό΄, ή θαυμασμό. πνιγμένοι μες στις αντιφάσεις των καιρών, ακουμπαμε για να ξαποστασουμε και το εδαφος μαλακωνει και πεφτουμε. μεχρι που η αντιφαση μας πιανει απτο χέρι που ζητά ένα άλλο χέρι, κι έπειτα μου λες " τίποτε άλλο δεν θες",λες κι εισαι ιδέα πιο πολύ από ΄΄ανθρωπος"... δεν το εννοούσα,σου απαντώ.. απογοήτευση.. τι στ αλήθεια μας οδηγεί σ υπερβάσεις; και το χέρι που μας πιάνει ζητά όντως ένα άλλο χέρι και αυτό, και τα δυό χέρια εννώνονται το ένα ψηλά το άλλο σε πτώση. αλλά αυτό που είναι από κάτω νιώθει πως πια δεν έχει τίποτα να δώσει. εννοω μάτια μου (που σας ήθελα μαύρα για να βουλιάζω μέσα τους), πως τι έμεινε πια απο αυτήν την ανάμνηση, πέρα απο την αδυναμία της επανάληψης και όλα πάλι απ την αρχή... με τελευταίο τέλος εσένα... με τελευταία γνώση εσένα και πάλι απτην αρχή? πόσο με τέλειωνε αυτό να ξερες (πριν να το ξεράσει η σκέψη σου), ν αφουγκράζομαι τα όνειρα σου σ άλλα σώματα,να κρυφακούω τον ειρμό σου, την βούληση σου και την αδυναμία σου.. κι εσύ πάντα ΄σιγουρος για τις επιλογές σου... για τις πεποιθήσεις σου.. μη μαζοχιστικά γίνομαι το σημείο που ξερνάς.. κι ή λύσσα σου σημείο αναφοράς. χωρίς να ξεχνώ πως όταν σε συναντώ σαν άμυνα, θα ουρλιάζω το όνομα μου, μην με ξεχάσω, μην χαθώ.. με ψάχνω στους δρόμους εδώ και καιρό, προσπαθώ να με προλάβω, να με σταματήσω να μην σου κάνω άλλο κακό, και εσύ πιστός στην πεπατημένη που εδώ και χρόνια ακολουθείς φυγαδεύεις το είναι μου και το κρύβεις σε μέρη δικά σου που δε μου δειξες ποτέ, και ούτε μπορούσα να φανταστώ. πως μου ζητάς αγάπη πως μου ζητάς σεβασμο ρε. ρε; Θα πεις, επιλέγοντας κάτι άλλο να θαυμάσεις, κρύβωντας πως η στιγμή της ερωτικής σου παρέμβασης πάνω μου, δεν σκιάζεται από ώρες κουβέντας (σιωπηλής αποδοχής σου), από αδυναμίες εσωτερικευμένες που ξεσπάν.. δεν είμαι θύμα θα σου πω πριν να προλάβω την συνέχεια.. ναι, σε παρατηρώ από μακρυά (αυτό μπορώ τώρα), και βλεπω βλεπω και ξερω τις κινήσεις σου μικρό κουταβάκι τις ξέρω τοσο καλά και την ίδια στιγμή γελάω με την καρδιά μου που αν και ξέρω νιώθω τόσο γυμνή απέναντί σου. καταλαβαίνω. και? τι άλλο να κάνω/ η σιωπηλή αποδοχή σου είναι γεγονός. μέχρι να ξεσπάσει με βία πάνω μου κι ότι ήξερα να πρέπει πάλι να φτιαχτεί απο την αρχή, και να πρέπει ν σε αναιρώ στις στιγμές που με πονάς για να μην κάνω εγώ στους ανόητους άλλους, στις ανίδεες άλλες το θύμα. Πρέπει εσύ να φεύγεις με την έκφραση του πόνου στην μούρη σου (φαντάσου για να μν αναπαράγουμε ρόλους, απλά τους αντιστρέψαμε..) επειδή όμως σου είπα τώρα ξέρω σταματώ εδώ και ας μην στα πα όλα, και ας θέλω να στα πώ όλα, αλλά δεν έχει νόημα πια γιατί ούτε να σε πονέσω δεν μπορώ ούτε να σε παρηγορήσω. μένω μισή αδυνατώντας να νιώσω κάτι που έζησα κι υπόσχομαι να ζω μ άλλους τρόπους, πονώντας για το λοξό σου βλέμμα,΄που αναζητεί τις καινούργοες συμμαχίες μου, που θέλει πολλά κι έπειτα τίποτε, που ελπίζει-φοβάται, για να γελάσει μετά, που αδημονεί να με βρει μόνη μου.

πάλι αυτοί

αντάλλαξε μια ζορισμένη καλημέρα, περίμενε να ζεσταθεί η μηχανή, θέλετε και καπάκι, ασφαλώς. ήταν 7.39, είχε άλλα τρία λεπτά στην διάθεση της. ανυπομονούσε να φέρει το ποτήρι κοντά στο πρόσωπο της, να ανασάνει στο στόμιο, το ποτήρι της χάριζε πάντα έναν σπασμό στην εκπνοή.. μα τώρα είχαν χαθεί άλλα τριάντα δευτερόλεπτα, ο βενζινάς, άπειρος απο καφέδες προσπαθούσε να στερεώσει το καπάκι. μια μυρωδιά απο λευκό σαπούνι της είχε μπουκώσει το κεφάλι, το άρπαξε απο τα χέρια του, θα αργήσω... η μυρωδιά απο λευκό σαπούνι είχε για τα καλά ποτίσει στο πλαστικό, τα ψεύτικα υλικά κάνουν ύπουλους συνδυασμούς, η οσμή είναι καλός οδηγός, ότι κάτι πάει στραβά, ο σπασμός κατέβηκε για να ξεσπάσει στο στομάχι της.
είχε περάσει καιρός, ο μηνάς δεν θυμόταν την κουβέντα πριν τον τσακωμό τους, όλα τα κάλυψε η φράση που του πέταξε όταν άρχισαν , φράση κακιά, χαζή, λειψή, μισάνθρωπη, και η έκφραση της αλλόκοτη, ένα διαπεραστικό βλέμμα, σαν να τσέκαρε αν πονάει, κι ύστερα τα μάτια της να γυρνάν προς τα πάνω. γι αυτό την απέφευγε απο εκείνο το πρωί, όπως κι αυτή, για να σκεφτούν ότι είπε, και φυσικά να μην σκεφτούν γιατί το είπε.
την σχεδίασε εκείνο το βράδυ με το βλέμμα απλανές, στο αριστερό της μάτι έγραφε εαυτός, ζωγράφισε με λαχτάρα τις βλεφαρίδες της κι έβαλε δίπλα ένα χέρι, τιμωρητικά το δικό της χέρι, να σκουπίζει τον άπραγο ιδρώτα της, να χαϊδεύει την εγωιστική της αγωνία. κι όλες οι δικές του μνησίκακες σκέψεις, ξεπλύθηκαν, μέσα σε αυτήν την φροντίδα.
το βράδυ που τον ξανασυνάντησε,κι είχε περάσει καιρός , άκουγε αυτό το τραγούδι, "θα γεννηθώ"*, τον βρήκε , σκυφτό και όχι αδιάφορο, έχωσε μια σκέψη στην τσέπη του ανεκπλήρωτου, για να μπορέσει να του γελάσει. δεν δέχτηκε να συναντήσει το βλέμμα της, ήρθε κοντά.
προφασίστηκαν, το κρύο, την μαυρίλα, την πολυκοσμία, τυφλά, φέραν τα σώματα τους κοντά, να σπρώξουν, το κρύο, την μαυρίλα, την πολυκοσμία. ένα χαμόγελο μπλόφαρε γύρω απο τον μηνά, για να ξεσπάσει με μανία πάνω στον μορφασμό του. που θα κρυφτείς τώρα, τα σώματα τους σπρώχνονταν κι ύστερα μαλάκωναν, το τραγούδι τέλειωνε χωρίς ηθικό δίδαγμα, και οι εγκεφαλικοί τους διάλογοι κόντευαν να γίνουν σαπουνόπερα, ο κόσμος στην είσοδο αραίωσε, δεν υπήρχε πια δικαιολογία γι αυτήν την συνάντηση. απομακρύνθηκαν.
πίνοντας μέτριο καφέ (και χωρίς να έχει ξεχάσει την μυρωδιά απο σαπούνι) η βάλια- κοιτώντας τον ουρανό με ζήλο πρωταθλήτριας- το πήγαινε για βροχή- αποφάσισε να τσαλαβουτήσει ξανά στα χρώματα - χωρίς γαλότσες. αποφάσισε να πάρει πίσω και τα λόγια της, να ξεπλύνει κι αυτή την μνησικακία της.
Ποτέ και για τίποτε, είπε σε ένα παιδί, με ενήλικες εμμονές, κοιλιά γυναίκας δεν έβγαλε πέτρα.
κι ο μηνάς σκεφτόταν τους προγόνους του, τον παππού του, τις αναγούλες της γιαγιάς του όταν τον ξεσκάτωνε, την απορία που του ήρθε αυθόρμητα, αν είχαν αγγιχτεί ποτέ με τρυφερότητα.
μετάνιωσε που με τις σκέψεις και με το ηλίθιο πονόμετρο του για πυξίδα, δεν μπόρεσε να πιάσει την θερμοκρασία της βάλιας , μπας και μπορέσει έτσι να βγάλει το κρύο, να επικρατήσει με κοινή συναίνεση ο ανθρώπινος παράγοντας.

δεν χορταίνω τις απογευματινές βροχές, το σπίτι που πρέπει σε 20 μέρες να αφήσω, μου μοιάζει όλο και πιο όμορφο,συχνά πυκνά θέλω να τηλεφωνήσω, να ρωτήσω κάτι χαζό, για το φαί, ή το τρίτο πρόγραμμα, ή τον καιρό, ή τους αγανακτισμένους.
έχω ανακαλύψει τον παράδοξο, είναι ένας τύπος απροσδιόριστος (αν έχεις δει το brazil είναι κάτι σαν τον robert de niro εκεί μέσα).
τον πρωτοσυνάντησα πριν έναν μήνα, πηγαίνοντας για δουλειά.
μεταβόλιζα ένα λίτρο κρασί και κάπως έτσι με πιάσαν δάκρυα για αυτά που έπρεπε να βάλω στο χρονοντούλαπο, πικρά κατά κύριο λόγο, να αποτρέψω αυτό που συμβαίνει όταν τσακώνεσαι με κάποιον, καθένας διαβάζει και αφηγείται την ιστορία με τον δικό του τρόπο..
κάπου εκεί λοιπόν έπιασα τον παράδοξο να με κοιτάει, πολύ σπάνια να συναντήσεις τέτοιο βλέμμα, ούτε οίκτος, ούτε ειρωνία, ούτε μάλωμα, μια απλή κατανόηση.κατέβηκε στην επόμενη στάση, λίγο πιο λυπημένος.
το πρόσωπο του μου εντυπώθηκε.
προχθές πήρα το καινούργιο μου ποδήλατο, μετά από έναν μαραθώνιο οινοποσίας και κουβεντολογιού, δοκίμασα να το οδηγήσω στο πεζοδρόμιο της αλεξάνδρας, νομίζω ήταν η πιο άγαρμπη οδήγηση των τελευταίων 30 χρόνων. Μέσα στα 8ράκια, να σου ένα αντρικό σουλούπι μπροστά μου, έγειρα το ποδήλατο και άφησα το σώμα μου να πέσει στα δεξιά, η τούμπα ήταν χαλαρή και ανώδυνη.
Ο παράδοξος γύρισε και με κοίταξε, με βλέμμα πάλι, τσέκαρε αν είμαι καλά,θα πρέπει να με αναγνώρισε ως την ακαταλόγιστη, χαμογέλασε και συνέχισε λίγο πιο γελαστός.

πακέτο..

Βρήκε δίπλα από τα σκουπίδια αυτό το μπλοκάκι
Εξώφυλο από καλάμι, δεμένο με ξύλο. Πράσινο καφέ και ώχρα, τα χρώματα που θα φορούσε αν ήταν επαγγελματίας.
Και φύλα από πάπυρο. Το μάζεψε βιαστικά.
Διάβασε στην πρώτη σελίδα. Η προκάτοχος ξεκίνησε να γράφει ημερολόγιο στις αρχές του 8, της αρέσαν οι ταινίες με τον τζώνυ ντεπ και περίμενε να πάρει βαθμούς και μετά έπαψε να γράφει. Οι βαθμοί μάλλον ήταν κακοί και γι αυτό τα παράτησε.

Η συνάντηση δεν ήταν καλή. Δυό ζευγάρια σε ένα μεζεδοπωλείο, με πολλές ανησυχίες κι άλλη τόση ανάγκη για επιβεβαίωση. Του έδωσε τα κλειδιά, κοιμηθείτε εσείς, ναι στην μαυροματαίων (μαύρα μάτια κάναμε να σε δούμε, ψευτογελάσαν), άστα να πανε δηλαδή.

Η φίλη του αποκοιμήθηκε, την χάζευε, κι ένιωσε για λίγο ενοχές για τις συγκρίσεις, για τις ιστορίες που της είχε πει, που την κάνανε να κοιτάει το άλλο κορίτσι πότε με λαχτάρα και πότε με ζήλια. Κι ενοχές που η συνάντηση λειτούργησε αφροδισιακά, και τώρα έπρεπε να φτιάξουν την κουρτίνα της μπανιέρας που γκρεμίσανε, και να αλλάξουν τα σεντόνια. Και λιγάκι τσατισμένος που έπρεπε να αλλάξουν τα σεντόνια, που πάντα πετάμε τις μυρωδιές, λες κι είναι ονείρωξη, ενώ δεν κοιμόμαστε πια στο πατρικό μας, κι ούτε ένοχοι σύζυγοι είμαστε.
Και δεν ήθελε όρια, οι συγκάτοικοι μας ακούνε όταν κάνουμε έρωτα, οι φίλες είναι οι πρώτες που θα αντιληφθούν την σεξουαλική έλξη, οι σύντροφοι θα την αποδεχτούν…

Έτσι δεν λέγανε; Μα δεν είχαν ήδη αλλάξει; Και τι ήταν αυτή η προστατευτικότητα που του έβγαινε για την φίλη του; Τι την απειλούσε τόσο στην άλλη; Πως είχε εισβάλλει στο πεδίο τους; Τους; Οχ γαμώτο πάλι δίλημμα.

Και το κυριότερο, πως θα μπορούσε κι αυτός να εισβάλει στο πεδίο της, που ήθελε πάντα να είναι διακριτικός;
Κοίταξε στο κομοδίνο, το μπλοκάκι. Κάπως φτηνιάρικο. Το άνοιξε με περιέργεια. Μια απογοήτευση στην αρχή κι ύστερα μωβ μελάνι. Τρεις σελίδες πένθιμες, αχ δεν είναι ανάγκη να γράφεις στους νεκρούς.
Μια σελίδα πρόγραμμα.
Σημειώσεις πάνω σε ένα βιβλίο.
Ένα γράμμα απολογιστικό και αποχαιρετιστήριο.
Ένα ποίημα για τον έρωτα.
Ένιωσε σαν να πίνανε καφέ. Αν του τα έλεγε, θα ένιωθε πάλι σαν κλέφτης; Μπα μάλλον θα της έλεγε κι αυτός τα δικά του.
Έγραψε λοιπόν: Πότε μπήκαν οι αποστάσεις και τα όρια; Ποιος ξέρει τώρα πότε θα τα ξαναπούμε; Είσαι ερωτευμένη; Με σκέφτεσαι ποτέ; Αν μπορούσες θα έφευγες αύριο;
Κι ύστερα συγγνώμη.

Στο τρένο περίμενε απάντηση. Το πρωί είχε μπουκάρει. Τους γέλασε και τράβηξε τις κουρτίνες. Του την έδινε, να τους κοιτάει λες και χαζεύει τον κόσμο στον δρόμο, ενώ ήταν γυμνοί ακόμη κάτω από τα σκεπάσματα, να τραβάει τις κουρτίνες λες και διώχνει την μιζέρια, να απαντάει πως δεν θα κάτσει για καφέ, κάπου έπρεπε (;) να πάει. Ήξερε πως αν την άρπαζε από το μπράτσο, να της πει να μείνει, να χαρεί, να θυμηθεί, πως τον έκανε κάποτε να κοκκινίζει, θα γελούσε, θα έβγαζε πάνω του όλα τα παράπονα που της είχαν βάλει, οι άντρες τους οποίους ίσως και να κυνηγούσε, ίσως και να ήθελε να τους μοιάσει…

Στο τρένο λοιπόν περίμενε την απάντηση της. Να της προκαλέσει το οτιδήποτε. Θα είχε γυρίσει σπίτι μέχρι τώρα σίγουρα..

Η κοπέλα που τώρα την λέγαν έλφι (έτσι την έλεγε όταν τα μάτια της παρακαλούσαν να την αφήσει να φύγει) και ήταν μαζί του σε αυτό το μπερδεμένο ταξίδι, έβγαλε το μπλοκάκι από πάπυρο. Κοίταξε τις τελευταίες σελίδες με κάποια έκπληξη.

Κι ύστερα του έριξε μόνο ένα θυμωμένο βλέμμα και βγήκε στον διάδρομο, την άκουγε να μιλάει, να γελάει αλαζονικά, σε κολακείες και αδέξιες προσπάθειες για γνωριμία, θυμήθηκε την σιγουριά της, την λύπη της και την απρόσφορη αισιοδοξία της, φαντάστηκε μάτια να κοιτάν το πώς τινάζει το τσιγάρο της και πως κουνάει το σώμα της, το πώς τραντάζεται το στήθος της, την λίγη ακόμη ανασφάλεια (που σε κάποιον άπειρο μοιάζει ζωή), να την ποτίζει καθώς άνοιγε το κουτάκι με την μπύρα, που σίγουρα θα είχε αγοράσει μόνη της.

Κι ένιωσε πολύ, πολύ λυπημένος…

Μπορούν οι λέξεις, να κυλούν, σαν δάκρυα, στρογγυλά κι αβίαστα που πέφτουν σαν κουμπάκια, συναντιούνται σε μια γούρνα. Θα μπορέσουν κάποτε να συναντηθούν σε μια γουλιά, να ξεγελάσει την δίψα μου και την δίψα σου- αν πάμε για μοιρασιά.
Κι όσα γίναν και δεν γυρνάν; Κοιμούνται, ανάμεσα από τα καμένα. Δειλιάζω να τα ξυπνήσω, να τα πετάξω, στο ξερό μου στόμα, που χάνει φωνήεντα, στα πρησμένα από το ξενύχτι κι από τους μαραθώνιους ύπνους μάτια μου, στην πικρή μου γλώσσα, στα ιδρωμένα χέρια μου, την μπουκωμένη μύτη μου.
Θα χρειαστούν πάλι προφάσεις για να φτιάξουν, το μέρος που δεν υπάρχει, αυτό που επιτρέπει συναντήσεις. Τα παλιά, τα λάθη, τα σβησμένα. Να σου ο εαυτός να κατσικώνεται πάνω στις μπούκλες που έφτιαξες μπροστά από τον καθρέφτη. Τις πατάει αλήθεια με τόση λύσσα… Δεν θέλει σου λέω ο εαυτός, υπερπαραγωγές, υποκλίσεις, επαναλήψεις…
Κι είναι αυτές οι λέξεις σαν δάκρυα κουτά και αναίτια, σαν στρίγγλισμα, και σαν πένθος, σαν μια κίνηση απελπισίας που πάει να πιαστεί στον ρυθμό που τραγουδάς, και φωνάζεις μαζί.
Που είναι η άλλη ζωή;
Μια γυναίκα που το δωμάτιο της μοιάζει με αυτά εδώ μέσα, που είναι μάλλον ανακυκλώσιμα, παρά αναλώσιμα, ένας άντρας που δεν χαμπαριάζει από τα ζόρια σου και σου ζητάει υπερβάσεις, κι ένα παιδί που σου γελάει πουλώντας σου ένα πακέτο τσίχλες.
Και μετά πάλι, με πρόφαση ή χωρίς, ένα ξύπνημα, τα χέρια μου που βρίσκουν τρόπους, να παραμερίσουν τα κλαδιά, η γλώσσα μου διψασμένη κι ευχαριστημένη από την βροχή, την αλμύρα, το σάλιο σου, τα μάτια μου που γυαλίζουν, από περιέργεια, λαχτάρα, από την ομορφιά του κόσμου, το χαμογελαστό μου στόμα, κι η μύτη μου που αρπάζει αναμνήσεις, για να φτιάξει ένα τώρα, κι ύστερα αναμνήσεις.
Μα πρέπει μια σταλιά, πιο κοντά, να πλησιάσω…

Στο καφενείο, την ρωτούσαν ποιος είναι αυτός, περίεργοι μπαρμπάδες και κορίτσια ψόφια για τον βαρβάτο γαμιά, που θα μετατραπεί σε κουβαλητή του σπιτιού τους. Ο μηνάς ένιωσε εξαιρετικά αμήχανα, όταν ένας μεθυσμένος μουστακαλής του ξέρασε κάτι νουθεσίες μπερδεμένες με απειλές.
Κι η βάλια είχε βαρεθεί να εξηγεί στον εαυτό της και στους άλλους ότι ήταν απλά φίλοι, κι είχε βαρεθεί και τους χοντροκομμένους τρόπους τους, και είχε βαρεθεί να παλεύει με ανθρώπους που από στάση και θέση θεωρούσε ανάξιους. έλεγε ότι είχε βαρεθεί, μα τους άφηνε να της βάζουνε φτέρα χειροκίνητα, κι όταν τάχα άφοβα τους κοίταζε ανάμεσα απο τα πόδια, κι ύστερα αριστερά στο στήθος τους.
Μια μικροκαμωμένη γυναίκα χόρευε και με πλάγια βλέμματα την εξαγρίωνε.
Πήραν το skoda και τράβηξαν για το ποτάμι.
Βουτήξαν, το νερό ήταν αρκετά κρύο, ήταν μόλις απρίλης.

Η λεύκα άκουγε όλο το βράδυ αναστεναγμούς, ανάκατους με όρκους αγάπης, του αφηγήθηκε.
Και το πρωί χαράξαν μια καρδιά με τα ονόματα τους πάνω στο σώμα της, την συμπλήρωσε.
Ναι κι η καημένη η λεύκα αργοπέθαινε, από αγάπη. Από το αμάξι άκουγαν Fleetwood mac και είχαν πια βουτήξει και το ρεύμα ήταν αρκετά δυνατό, και τραγουδούσαν απαρηγόρητοι you can go your own way, τόσο απαρηγόρητοι που μια ιτιά χαμήλωσε κι άλλο για να πιαστούν σε μια μεριά.

Κι η ιτιά απλώνει πάντα τις σκέψεις της, τις ρίχνει χαμηλά, φτιάχνει γαϊτανάκια για τα τρίγωνα αλλά και πιασίματα κόντρα στο ρέμα.
Όχι από καμιά ιδιαίτερη συμπόνια, το κάνει κυρίως για να προστατέψει το σώμα της από καρδούλες, ονόματα, στιχάκια, ημερομηνίες και σύμβολα και για να κρύψει τις εκφράσεις που ζωγραφίζουν στο πρόσωπο της, οι ψίθυροι των ερωτευμένων.

Τον άφησε να βγει πρώτος, αφού είχαν μόνο μια πετσέτα, κρατήθηκε από τα κλαδιά της ιτιάς και τον κοίταζε να λύνει τα μαλλιά του, και την κοιτούσε σαν να την έβλεπε, όμως απλά την κοιτούσε, αφού ακόμη δεν είχε βάλει τα γυαλιά του…

Και πονούσε απερίγραπτα, που τον ήθελε και τον πάγωνε, ένιωθε κάπως, σαν να της είχαν δώσει δυο φτερά, με σανίδες να κρατάν τα πούπουλα, χειροκίνητα και είχε ξεκολλήσει τους καρπούς της για να το παίζει αγγελούδι.

τσολιά μου..

καβάλα στο πατίνι της και στην τρίχα ντυμένη, πέρασε απο τον οαέδ να ανανεώσει την κάρτα της γαμώ ανεργίας της

στον μηνά όπου και να 'ναι..

στην βάλια που είναι κάπου εκεί τριγύρω..

Με ξύπνησε ένας ήλιος εντελώς ανοιξιάτικος. Η μέρα ήταν βαρετή και αναμενόμενη, τα ίδια λόγια, οι ίδιες ημι-υποχρεώσεις, το χαμογελαστό μου μεροκλάμματο. Και πραγματικά δεν έβρισκα λόγο να παρευρεθώ σε αυτήν την συνάντηση.

Έφτασα κουκουλωμένη και με μισή καρδιά, κι ένα χρόνο μετά, ήμασταν πάλι ανοιχτές πληγές. Κάπου εκεί σε είδα/δεν σε είδα, με τα μαλλάκια σου κοντά και λιγάκι πιο γεμάτο, να ανεβαίνεις τα σκαλιά και να κοιτάς ευθεία και χωρίς αναστολές, σαν να φώναζες κι εσύ για το αίμα που κυλάει και να χαμογελάς και να μου λες, σε θέλω εδώ. Και σε συγχώρεσα που σε αγαπούσα και μπορούσες να με κρατήσεις ή να με διώξεις, να κάνεις την πόλη με την απουσία σου, εξορία.

Και πάει καιρός που δεν είμαι πια βρωμόγατο, να τρώω τις σαρδέλες που μαγείρεψε η μαμά του αλέξη στο μπαλκόνι, και να σκανάρω την πόλη και τα σημεία συνάντησης.

Και είχε λήξει η ιστορία μας όπως την φαντάστηκε η φίλη μου, έναν χειμώνα, μέσα στο χιόνι.

Αναρωτήθηκα σε ποιά κατηφόρα θα μας τρέξουν την επόμενη φορά, και πόσο ακόμη θα αντέξει το κρέας μου, ήταν ο ήλιος εκείνη τη μέρα αμείλικτος.

Και θυμήθηκα ύστερα τι σημαίνει εκδίκηση, στο εδώ και στο τώρα, μια παρένθεση μόνο τα εγώ που γίνονται νταλίκες, και τα κοινωνικά ρουφιανιλίκια, τα κατ' ιδίαν σαν απάντηση, λεκτικά χαστούκια κι η πρόταση τα μάτια που γυαλίζουν και προστάζουν, τώρα, και στον ήλιο που γλύφει τις πληγές και διατάζει εδώ.

Και ανθρώπινα, και μεταξύ μας :-) δεν είναι το ίδιο..