Σάββατο, 21 Ιουνίου 2008

lyricks I love to hear

από σήμερα ως την αιωνιότητα


do me a favour while I hang my self in here ( τα πράγματα που αντέχω μιας κ υπάρχεις αλλιώς)

you cried out in our sleep, oh my failures expose (για όταν μπαίνουμε σε τριπάκια σύγκρισης)

city's sunset over me (βλέπω κ εμένα κ εσένα κ τα χρώματα όταν φοράς γυαλιά)


there is blood on my hand (για χθες)

σταμάτα (όταν δεν μιλάω κ ξέρεις πως αγχώνομαι)

Τετάρτη, 18 Ιουνίου 2008

erdi tani

-goux goux κάνω αμήχανα σαν την βλέπω..
--την ποιά μωρε αφού δεν υπάρχω
-μπα είσαι ήδη 9 χρονών κι η γλώσσα σου πάει ροδάνι
-να το μαζέψεις το μυαλό σου είναι πολύ φασαριόζικο..
-έχει μεγάλα αυτιά και μικρή καρδιά..goux goux!
-βήχας εεε??
-εεε
-έχεις βήχα, έτσι??
-ναι μώρα, τι να τον κάνω να τον φάω??
-θα στον κόψω εγώ τον βήχα..
-αλλάζω δίκτυο, μια ομάδα γερόντια με κοιτάν και λένε ως τρέντι τζόβενα: ΤΟ ΧΕΙΕΙΕΙΕΙΕΙΕΙΕΙΕΙΕι*
σιγά μη το χα, τεσπά, παίζω μπάλα, είναι ωραία..
σε είδα χτες, σου έδωσα δυο φιλιά, σε κοίταζα όπως έφευγες και είχες ανοίξει τα χέρια.
εγώ πάλι ως ατσούμπαλη, πάρα λίγο να φάω τούμπα. σου λέω δεν το 'χω-το 'χεσα.
όταν η εικονική γκανγκ λέει δεν μας χέζεις, μπαίνω στον πειρασμό να της πω άνοιξε το στόμα σου να χέσω μέσα...σκατά να φαν που λέμε. τι ποιοί μωρέ μώρα, ποιά να ρωτάς.. αυτά τα δομημένα τα δεδομένα...
*to xei: ekfrasi toy foititarioy k oxi mono se periodous exetastikis k oxi mono

Δευτέρα, 2 Ιουνίου 2008

heartache

Nothing but a heartache.

Καιρός πάει που δεν τον έχω δει, γέμισα για λίγο εικόνες και μετά πίσω, στον ύπνο μου, ένα βράδυ μετά είδα πως είχε πλημμυρίσει το σπίτι μου. Ξύπνησα και δεν σταμάταγα να κλαίω, σαν γριούλα ανήμπορη. Αφήνομαι την μια στιγμή, σε ένα άλλο σώμα, ύστερα παραίτηση. Εννοώ ξαφνικά γεμίσματα κι αδειάσματα, ελαστικά συναισθήματα.

Σήμερα φυσούσε αρκετά, περπάτησα κάμποσο, η κάβλα από τα καμάκια του δρόμου με κάνει να νιώθω κορεσμένη, αφυδατωμένη. Βρώμισαν και τα δάχτυλα των ποδιών, πολλή σκόνη. Είχα ντυθεί στην τρίχα κι ήμουν αστεία με τα μαύρα νύχια. Δεν γέλασα όμως. Είχε και ζέστη.

Κουράστηκα τόσο που τώρα ούτε να θυμώσω δεν μπορώ. Θυμήθηκα κάποιον χτες που θα ήταν καλύτερα να ξεχάσω. Μπύρες στριφτά και εντυπώσεις. Δεν ήταν αυτός. Η ηλιθιότητα μου ήταν, τα ψευδο-διλήμματα μου. Έπεσε το μάτι μου σε μια κάρτα γενεθλίων. «να κελαηδάς». Άμα είχες ακούσει φίλε μου τις κάργιες και τον τύπο που τους φωνάζει τα μεσημέρια να σκάσουν ίσως και να μου ευχόσουν κάτι άλλο.

Κάνει θλίψη σήμερα. Γιατί έχω μια εικόνα να πίνουμε ρακί και να ακουμπάμε το σφηνοπότηρο στο πόδι, σαν τους μάγκες του Πετρόπουλου και να γελάμε. Αλλά είμαστε μακριά, αν όχι σε άλλους κόσμους . Οπότε ακούω this mess you are in και δεν νιώθω καλύτερα. Να θυμηθώ να ποστάρω το ηλιοβασίλεμα από το θησείο. εν είδει φιλιού. .