πολλά είπαμε

Στον ροδακινί τοίχο, κρέμασα το εξώφυλλο ενός cd, δώρο απο κάποια ξεχασμένα γενέθλια στο μανιφέστο. Έχω -λέει- καιρό να αφήσω το πνεύμα ελεύθερο για κοινωνικές συλλήψεις. Σε πεθύμησα. Μοναξιά στην πόλη, χαμόγελα και αγκαλιές, μυρωδιά απο κολώνια, ανακατεμένη με αλκοόλ και ιδρώτα, μ αγαπάει, κι εγώ το ξέρει. Έχω λοιπόν καιρό, το μεταφράζω έχω χρόνο, εύρος κοινωνικής απεύθυνσης λέω με μια επιτηδευμένη γκριμάτσα και γελάμε, αποχαυνωμένοι απο τη ζέστη, καημενούληδες.Κι όμως άσχετα με τον κυνισμό χαίρομαι για τις διεργασίες που δεν μπορούσα να καταλάβω μέσα στον πανικό και το τρέξιμο, και τις διαφωνίες, χαίρομαι που βρέθηκα με κάποιον έξω από εκείνη την εκκλησία και μιλήσαμε τόσα απογεύματα, έναν χρόνο πριν, κι έπρεπε να περάσει όλος αυτός ο καιρός για να καταλάβω ότι καταλαβαινόμαστε. Παλιμπαιδίζω τούτες τις μέρες ήμουν βλέπεις για καιρό, "δανεισμένη μαμά". Κάπως έτσι σκαρφάλωσα στην πλάτη του κουμπάκια με τα γυαλιά, κάπως έτσι μου ήρθαν πολλές αναμνήσεις μαζεμένες. Τα πάρτυ ανάμεσα απο τα ελληνάδικα, και τις ταβέρνες,τις αισθήσεις μου λαίμαργες τη φωνή μου να τρέμει. Την τρεχάλα μου με τις σαγιονάρες στην κατηφόρα- να φύγει το άγχος-να χαθούν οι σκέψεις. Την συναυλία των chumbawamba, που λέω χρόνια τώρα να μην είχα σώσει να πάω, και ξέρω πάντα πως πάλι θα πήγαινα, χίλιες φορές,μόνο που τώρα θα σε βουτούσα απο τα μαλλιά επιτόπου. Το κοζάρισμα με τα αγόρια στην πλατεία, τις αδέξιες προσεγγίσεις στις αφίσες και τα έντυπα. Όλα τα αδιέξοδα βουτηγμένα στο bourbon στο μανιφέστο, 24 χρόνων. το πρωινό στους κήπους του πασά, το "στίγμα", οι μανίες. Είμαι μεγάλη πια και δεν είμαι φρικιό και εξηγώ και πιστεύω πάλι απο την αρχή, ακόμη και σε αυτόν τον κόσμο αραδιασμένο σε ξαπλώστρες,απηυδυσμένο και νωθρό, με κάθε λογής παιδιά, με όλα τα χρώματα τα βερνίκια, με τις τακτοποιημένες νευρώσεις, τις διακριτικές παρατηρήσεις Είδαμε καιτα 4 shrek με τα μωρά και τους εκμυστηρεύτηκα ότι ο μαγικός αυλός ήταν το αγαπημένο μου παραμύθι, και πανηγύρισα από μέσα μου όταν ανακάλεσε την εικόνα του αυλιτή σε ανύποπτο χρόνο, και απάντησε στην παρατήρηση με ένα "επιτρέπεται να έχουμε φαντασία έτσι;". χαχαχαχα Τι έλεγα ήμουν στο τσακ να πάρω τηλέφωνο, γιατί ακόμη λαχταρώ το πρώτο σου βλέμμα, και την φωνή σου, μα ύστερα σκέφτηκα ότι μπορεί να μην το σηκώσεις. Και το ότι είσαι μπουνταλάς, κι ότι αν δεν φορούσες πάντα αυτά τα γυαλιά θα το χα προσέξει αυτό απο την πρώτη στιγμή στο βλέμμα σου. Κι ύστερα σκέφτομαι την γκριμάτσα κάποιου, το πως κρεμάει το στόμα όταν φοβάται ότι θα κάνω μαλακία, κι ένιωσα λίγο συνεπής, στο παρόν μου, ένιωσα πως δεν χωράει πια η εικόνα σου στην μνήμη μου, τουλάχιστον όχι τόσο επίμονη. Γιατί πάντα το παθαίνω αυτό όταν σε σκέφτομαι, νιώθω ερωτευμένη, μα η βελόνα της πυξίδας μου περνά από πολλά πρόσωπα, και δεν μπορώ να ησυχάσω, ή να συγκεντρωθώ σε κάτι και κάνω ότι μου κατέβει και πονάω τον άλλο όπως εσύ εμένα και...φεύγω Νιώθω όπως σε εκείνο το όνειρο όπου είπα διψάω και τους κοίταζα όλους εκτός απο εκείνον κι αυτός μου έγνεψε εγώ και ξύπνησα λέγοντας μέσα μου "ότι κι αν γίνει", και...έφυγα. Μοιάζει να αργεί αυτό το φθινόπωρο να έρθει, ή χρειάζομαι χρόνο να επανέλθω, ή δεν είδα όλα τα πρόσωπα που αγαπάω ακόμα, ή πρέπει να περάσει μια κυριακή,για να νιώσω μέρος της πόλης φάντασμα. Με ελληνικό στο καφενείο, με λαϊκά στην κουζίνα, με παρέα σε κάποιο σπίτι, με εκδρομή. Κάτι να φύγει η μοναξιά, να έρθουν τα πράγματα στις διαστάσεις τους, να μπορέσω να το εξομολογηθώ, φοβάμαι, μα δεν γίνεται πια να κάνουμε αλλιώς..

νανούρισμα

κοιτάζω το ζευγάρι που φιλιέται και λιώνει, μπροστά στην θάλασσα, όπως πέφτει το σκοτάδι, εγώ αυτό το όνειρο δεν το έχω δει. βλέπω ότι εχω γδάρει κάποιου την καρδιά και την πασπαλίζω, με ζάχαρη άχνη, να την κάνω μπουγάτσα, βλέπω ότι μια διαφωνία για τον βουδισμό ή την ριφενστάιν μπορεί να φέρει μουρμούρες, πικρίες που θα κρατήσουν έναν χειμώνα, βλέπω δάκρυα να πέφτουν άβουλα και παθητικά σαν την υγρασία απο τα αρμυρίχια. βλέπω παραγωγικά καλοκαίρια σεζόν, κι άλλα κι άλλα, κι αμηχανία φθινοπωρινή. βλέπω τον εαυτό μου σαν πεταμένη κούκλα,κι ακούω τις βρισιές των θαμώνων του ιντερνετάδικου, μα το βαρέθηκα αυτό το μέρος δεν θέλω να το περπατήσω άλλο. ίσως να μ άρεσε να πάω μια βόλτα στον λόφο, να περάσω κι απο το νεκροταφείο, μα ίσως δεν πάω απο δειλιά, τι θα πει ο κόσμος, γιατί να πας σε ένα νεκροταφείο αν δεν έχεις κάποιον νεκρό εκεί και γελάω, και ξεχνάω τον φόβο μου, γιατί το βρεγμένο χώμα θα το μυρίσουμε στο βουνό, δοκιμάζοντας σφεντόνες, γιατί θα γίνουμε μούσκεμα τελειώνοντας το τσιγάρο και την μπύρα μας, γιατί συνηθίσαμε τις εναλλαγές, κι έχει κι αυτό μια συναισθηματική συνέπεια, μια μη κανονική δόση τρυφερότητας. πέφτω για ύπνο και χαζεύω τις νυχτοπεταλούδες να κουτουλάν στην σίτα. θέλω πριν το κλείσιμο της νύχτας, και της μικρής ζωής τους να τις πασπατέψω παίρνοντας την σκόνη απο τα φτερά τους, να την περάσω στα βλέφαρα μου. να πάω στην δουλειά (δουλειά κι αυτή) μακιγιαρισμένη και με ένα ύφος, τι κοιτάτε, δεν τρέχει τίποτααααα

άπειρες απιθανότητες

και βρέθηκα που λες, εγώ που ήθελα απλά να ονειροβατώ και να γράφω, να θέλω ένα σωρό, να έχω χίλια κι άλλα τόσα κριτήρια, να με βαραίνουν ή να με φυσάν στο σβέρκο. να τα κρατάω ανάμεσα απο τα πόδια μου σαν παιδί τιμωρημένο, να τα αφήνω έπειτα σαν αυτή που ξέρει πως δεν της έμενε τόπος, πως θα τριγυρνά εξόριστη απο τα χρόνια τα παιδικά,τις μελανιές, τις γρατσουνιές, να φυσήξει.. ..αεράκι που έρχεται σηκώνοντας, άμμο, στάχτη και μερικές σταγόνες απο την θάλασσα. δήθεν ελαφριά,ανέμελα λέω στον αέρα, είναι εύκολο (όπως μια φίλη μου είπε, αυτό που κάποτε αισθάνθηκα)να συνηθίσει ο άνθρωπος την γλύκα.. ξύπνα μου λέει, εσύ με ζήτησες, ξύπνα θα φύγω και δεν θα ξανάρθω. η ιστορία λέει πως την λέγαν αρκούδα, απο μια σειρά εκ γενετής σημάδια και απο τον ενστικτώδικό και βίαιο τρόπο που είχε να αμύνεται, χωρίς να καταλαβαίνει πάντα αν απέναντι της είχε εχθρό ή φίλο. λέει επίσης πως τον λέγαν λύκο, για λίγα σημάδια που άφησαν πάνω του, επιλογές, και κάποιες ατυχείς συγκυρίες, καθώς κι ο φόβος του για τις δικές του βίαιες άμυνες, που τον έσπρωχνε περιοδικά, εκτός αγέλης. αν πω πως βρέθηκαν λόγω ενός νότιου ανέμου, θα ναι απλούστευση, δεν υπακούει η κάβλα σε κανόνες φυσικούς και μόνο. κάθε φορά πάντως που αποχαιρετιούνται, παρά την άγρια μοναχική τους φύση, είναι παιδιά τιμωρημένα, με τα χέρια να σφίγγουν πίσω απο την πλάτη τους- ποτέ- πάντα- την άλλη φορά- ποιός ξέρει πότε, μα τα χέρια εκεί να σφίγγουν ένα, θα μπορούσαμε να μαστε τα ζώα του πάντα, ή του κάποτε, καλύτερα απο τους άνθρωπους του ποτέ. κατά τα άλλα αφήνω την πόλη και φέτος, νωρίς, με επιβεβλημένες "επιλογές", ελπίζοντας να προλάβω όλα τα χαμόγελα που θα κάνουν την υπομονή εφικτή, που θα κρατήσουν τους υπόγειους, πέρα απο τα επιβεβλημένα δεσμούς και πάλι μεταξύ μας (μεγάλο, πληθωρικό, αχόρταγο μας, όπως κι αυτά τα χαμόγελα)

πάει καιρός που λες που το παραλήρημα της σκέψης καταπιέζεται από τις πειθαρχίες της γραφής, τα λάθη μου από τις προσταγές του ιδεαλισμού (φωτιά να μαι γι αυτές κι όχι βροχή),η ανάγκη μεταφράζεται σε ντροπή, η αδυναμία σε κουτσομπολιό΄, ή θαυμασμό. πνιγμένοι μες στις αντιφάσεις των καιρών, ακουμπαμε για να ξαποστασουμε και το εδαφος μαλακωνει και πεφτουμε. μεχρι που η αντιφαση μας πιανει απτο χέρι που ζητά ένα άλλο χέρι, κι έπειτα μου λες " τίποτε άλλο δεν θες",λες κι εισαι ιδέα πιο πολύ από ΄΄ανθρωπος"... δεν το εννοούσα,σου απαντώ.. απογοήτευση.. τι στ αλήθεια μας οδηγεί σ υπερβάσεις; και το χέρι που μας πιάνει ζητά όντως ένα άλλο χέρι και αυτό, και τα δυό χέρια εννώνονται το ένα ψηλά το άλλο σε πτώση. αλλά αυτό που είναι από κάτω νιώθει πως πια δεν έχει τίποτα να δώσει. εννοω μάτια μου (που σας ήθελα μαύρα για να βουλιάζω μέσα τους), πως τι έμεινε πια απο αυτήν την ανάμνηση, πέρα απο την αδυναμία της επανάληψης και όλα πάλι απ την αρχή... με τελευταίο τέλος εσένα... με τελευταία γνώση εσένα και πάλι απτην αρχή? πόσο με τέλειωνε αυτό να ξερες (πριν να το ξεράσει η σκέψη σου), ν αφουγκράζομαι τα όνειρα σου σ άλλα σώματα,να κρυφακούω τον ειρμό σου, την βούληση σου και την αδυναμία σου.. κι εσύ πάντα ΄σιγουρος για τις επιλογές σου... για τις πεποιθήσεις σου.. μη μαζοχιστικά γίνομαι το σημείο που ξερνάς.. κι ή λύσσα σου σημείο αναφοράς. χωρίς να ξεχνώ πως όταν σε συναντώ σαν άμυνα, θα ουρλιάζω το όνομα μου, μην με ξεχάσω, μην χαθώ.. με ψάχνω στους δρόμους εδώ και καιρό, προσπαθώ να με προλάβω, να με σταματήσω να μην σου κάνω άλλο κακό, και εσύ πιστός στην πεπατημένη που εδώ και χρόνια ακολουθείς φυγαδεύεις το είναι μου και το κρύβεις σε μέρη δικά σου που δε μου δειξες ποτέ, και ούτε μπορούσα να φανταστώ. πως μου ζητάς αγάπη πως μου ζητάς σεβασμο ρε. ρε; Θα πεις, επιλέγοντας κάτι άλλο να θαυμάσεις, κρύβωντας πως η στιγμή της ερωτικής σου παρέμβασης πάνω μου, δεν σκιάζεται από ώρες κουβέντας (σιωπηλής αποδοχής σου), από αδυναμίες εσωτερικευμένες που ξεσπάν.. δεν είμαι θύμα θα σου πω πριν να προλάβω την συνέχεια.. ναι, σε παρατηρώ από μακρυά (αυτό μπορώ τώρα), και βλεπω βλεπω και ξερω τις κινήσεις σου μικρό κουταβάκι τις ξέρω τοσο καλά και την ίδια στιγμή γελάω με την καρδιά μου που αν και ξέρω νιώθω τόσο γυμνή απέναντί σου. καταλαβαίνω. και? τι άλλο να κάνω/ η σιωπηλή αποδοχή σου είναι γεγονός. μέχρι να ξεσπάσει με βία πάνω μου κι ότι ήξερα να πρέπει πάλι να φτιαχτεί απο την αρχή, και να πρέπει ν σε αναιρώ στις στιγμές που με πονάς για να μην κάνω εγώ στους ανόητους άλλους, στις ανίδεες άλλες το θύμα. Πρέπει εσύ να φεύγεις με την έκφραση του πόνου στην μούρη σου (φαντάσου για να μν αναπαράγουμε ρόλους, απλά τους αντιστρέψαμε..) επειδή όμως σου είπα τώρα ξέρω σταματώ εδώ και ας μην στα πα όλα, και ας θέλω να στα πώ όλα, αλλά δεν έχει νόημα πια γιατί ούτε να σε πονέσω δεν μπορώ ούτε να σε παρηγορήσω. μένω μισή αδυνατώντας να νιώσω κάτι που έζησα κι υπόσχομαι να ζω μ άλλους τρόπους, πονώντας για το λοξό σου βλέμμα,΄που αναζητεί τις καινούργοες συμμαχίες μου, που θέλει πολλά κι έπειτα τίποτε, που ελπίζει-φοβάται, για να γελάσει μετά, που αδημονεί να με βρει μόνη μου.

πάλι αυτοί

αντάλλαξε μια ζορισμένη καλημέρα, περίμενε να ζεσταθεί η μηχανή, θέλετε και καπάκι, ασφαλώς. ήταν 7.39, είχε άλλα τρία λεπτά στην διάθεση της. ανυπομονούσε να φέρει το ποτήρι κοντά στο πρόσωπο της, να ανασάνει στο στόμιο, το ποτήρι της χάριζε πάντα έναν σπασμό στην εκπνοή.. μα τώρα είχαν χαθεί άλλα τριάντα δευτερόλεπτα, ο βενζινάς, άπειρος απο καφέδες προσπαθούσε να στερεώσει το καπάκι. μια μυρωδιά απο λευκό σαπούνι της είχε μπουκώσει το κεφάλι, το άρπαξε απο τα χέρια του, θα αργήσω... η μυρωδιά απο λευκό σαπούνι είχε για τα καλά ποτίσει στο πλαστικό, τα ψεύτικα υλικά κάνουν ύπουλους συνδυασμούς, η οσμή είναι καλός οδηγός, ότι κάτι πάει στραβά, ο σπασμός κατέβηκε για να ξεσπάσει στο στομάχι της.
είχε περάσει καιρός, ο μηνάς δεν θυμόταν την κουβέντα πριν τον τσακωμό τους, όλα τα κάλυψε η φράση που του πέταξε όταν άρχισαν , φράση κακιά, χαζή, λειψή, μισάνθρωπη, και η έκφραση της αλλόκοτη, ένα διαπεραστικό βλέμμα, σαν να τσέκαρε αν πονάει, κι ύστερα τα μάτια της να γυρνάν προς τα πάνω. γι αυτό την απέφευγε απο εκείνο το πρωί, όπως κι αυτή, για να σκεφτούν ότι είπε, και φυσικά να μην σκεφτούν γιατί το είπε.
την σχεδίασε εκείνο το βράδυ με το βλέμμα απλανές, στο αριστερό της μάτι έγραφε εαυτός, ζωγράφισε με λαχτάρα τις βλεφαρίδες της κι έβαλε δίπλα ένα χέρι, τιμωρητικά το δικό της χέρι, να σκουπίζει τον άπραγο ιδρώτα της, να χαϊδεύει την εγωιστική της αγωνία. κι όλες οι δικές του μνησίκακες σκέψεις, ξεπλύθηκαν, μέσα σε αυτήν την φροντίδα.
το βράδυ που τον ξανασυνάντησε,κι είχε περάσει καιρός , άκουγε αυτό το τραγούδι, "θα γεννηθώ"*, τον βρήκε , σκυφτό και όχι αδιάφορο, έχωσε μια σκέψη στην τσέπη του ανεκπλήρωτου, για να μπορέσει να του γελάσει. δεν δέχτηκε να συναντήσει το βλέμμα της, ήρθε κοντά.
προφασίστηκαν, το κρύο, την μαυρίλα, την πολυκοσμία, τυφλά, φέραν τα σώματα τους κοντά, να σπρώξουν, το κρύο, την μαυρίλα, την πολυκοσμία. ένα χαμόγελο μπλόφαρε γύρω απο τον μηνά, για να ξεσπάσει με μανία πάνω στον μορφασμό του. που θα κρυφτείς τώρα, τα σώματα τους σπρώχνονταν κι ύστερα μαλάκωναν, το τραγούδι τέλειωνε χωρίς ηθικό δίδαγμα, και οι εγκεφαλικοί τους διάλογοι κόντευαν να γίνουν σαπουνόπερα, ο κόσμος στην είσοδο αραίωσε, δεν υπήρχε πια δικαιολογία γι αυτήν την συνάντηση. απομακρύνθηκαν.
πίνοντας μέτριο καφέ (και χωρίς να έχει ξεχάσει την μυρωδιά απο σαπούνι) η βάλια- κοιτώντας τον ουρανό με ζήλο πρωταθλήτριας- το πήγαινε για βροχή- αποφάσισε να τσαλαβουτήσει ξανά στα χρώματα - χωρίς γαλότσες. αποφάσισε να πάρει πίσω και τα λόγια της, να ξεπλύνει κι αυτή την μνησικακία της.
Ποτέ και για τίποτε, είπε σε ένα παιδί, με ενήλικες εμμονές, κοιλιά γυναίκας δεν έβγαλε πέτρα.
κι ο μηνάς σκεφτόταν τους προγόνους του, τον παππού του, τις αναγούλες της γιαγιάς του όταν τον ξεσκάτωνε, την απορία που του ήρθε αυθόρμητα, αν είχαν αγγιχτεί ποτέ με τρυφερότητα.
μετάνιωσε που με τις σκέψεις και με το ηλίθιο πονόμετρο του για πυξίδα, δεν μπόρεσε να πιάσει την θερμοκρασία της βάλιας , μπας και μπορέσει έτσι να βγάλει το κρύο, να επικρατήσει με κοινή συναίνεση ο ανθρώπινος παράγοντας.

δεν χορταίνω τις απογευματινές βροχές, το σπίτι που πρέπει σε 20 μέρες να αφήσω, μου μοιάζει όλο και πιο όμορφο,συχνά πυκνά θέλω να τηλεφωνήσω, να ρωτήσω κάτι χαζό, για το φαί, ή το τρίτο πρόγραμμα, ή τον καιρό, ή τους αγανακτισμένους.
έχω ανακαλύψει τον παράδοξο, είναι ένας τύπος απροσδιόριστος (αν έχεις δει το brazil είναι κάτι σαν τον robert de niro εκεί μέσα).
τον πρωτοσυνάντησα πριν έναν μήνα, πηγαίνοντας για δουλειά.
μεταβόλιζα ένα λίτρο κρασί και κάπως έτσι με πιάσαν δάκρυα για αυτά που έπρεπε να βάλω στο χρονοντούλαπο, πικρά κατά κύριο λόγο, να αποτρέψω αυτό που συμβαίνει όταν τσακώνεσαι με κάποιον, καθένας διαβάζει και αφηγείται την ιστορία με τον δικό του τρόπο..
κάπου εκεί λοιπόν έπιασα τον παράδοξο να με κοιτάει, πολύ σπάνια να συναντήσεις τέτοιο βλέμμα, ούτε οίκτος, ούτε ειρωνία, ούτε μάλωμα, μια απλή κατανόηση.κατέβηκε στην επόμενη στάση, λίγο πιο λυπημένος.
το πρόσωπο του μου εντυπώθηκε.
προχθές πήρα το καινούργιο μου ποδήλατο, μετά από έναν μαραθώνιο οινοποσίας και κουβεντολογιού, δοκίμασα να το οδηγήσω στο πεζοδρόμιο της αλεξάνδρας, νομίζω ήταν η πιο άγαρμπη οδήγηση των τελευταίων 30 χρόνων. Μέσα στα 8ράκια, να σου ένα αντρικό σουλούπι μπροστά μου, έγειρα το ποδήλατο και άφησα το σώμα μου να πέσει στα δεξιά, η τούμπα ήταν χαλαρή και ανώδυνη.
Ο παράδοξος γύρισε και με κοίταξε, με βλέμμα πάλι, τσέκαρε αν είμαι καλά,θα πρέπει να με αναγνώρισε ως την ακαταλόγιστη, χαμογέλασε και συνέχισε λίγο πιο γελαστός.