με έχει πιάσει μια πελλώρια νοσταλγία.
φταίει μια συνάντηση που συμφωνήθηκε (κι αυτές οι υποσχέσεις πάντα είχαν σαν αποτέλεσμα να μην με χωράει ο τόπος), φταιν οι πιέσεις της κομητείας, φταιν κι οι πιέσεις της κοσμητείας που απαιτεί την ανάλυση των δεδομένων σε αυστηρό ντεντλαην...
κάπως παλιά, στα μπαρ της αλλοτρίωσης, είτε επειδή δεν είχαμε λεφτά, είτε επειδή είχαμε ήδη αλκοόλ στην τσάντα, η γλυκύτατη χ, αποστόμωνε τις σερβιτόρες.
"Θα πιείτε κάτι;"
"δεν μπορώ, με πονάει το πόδι".
απάντηση που με καλύπτει σήμερα απο την κορφή μέχρι τα νύχια.
την δευτέρα μπήκα αυτογκόλ, κι απο τότε υπομένω τον ακούσιο εγκλεισμό μου. Δεν με χαλάει είναι η αλήθεια αυτό, δυο τρια πράγματα ζητούσαν όπως όπως μια τελεία, για να μπορέσουν να βγουν απο τα κουτιά τους.
στο κατ συνάντησα και κάμποσο κόσμο απο τα βραδινά εξάρχεια. κοιτώντας ένα κορίτσι με ανοιγμένο κεφάλι, θυμήθηκα τον γ. καμιά τριετία πίσω..οι πρώτες που θα πετάν πέτρες θα είναι τα κορίτσια με τα ροζ..
οι στιχομυθίες άπειρες στο κατ, οι περισσότερες αφορούσαν την πορεία.
πονούσα αρκετά για να ασχοληθώ με τις κοινωνικές τάσεις, αν και δεν μπορώ να πω ότι δεν χάρηκα με τα λόγια εκεί, νομίζω σπάνια έχει ο κόσμος ανοιχτά αυτιά σε αυτό που γίνεται στον δρόμο. τώρα θα μου πεις τι συσχετισμός είναι αυτός, ένα ανοιγμένο κεφάλι, για ένα ανοιχτό αυτί.
ενηγούεη δν ξέρω αν ήταν η ενέσιμη παρακεταμόλη, η ταλαιπωρία, το περιβάλλον, το αίμα, τριγύρω, ή όλα μαζί.
Ο Τζακ Σκέλιγκτον, πρόβαλλε για λίγο πίσω απο ένα κατσιασμένο χριστουγεννιάτικο δέντρο. μέρυ κρισμας απεύθυνε μια ευχή στον καθένα και την καθεμία. με πιάσαν τα γέλια.
οι θειάδες έχουν πολύ ισχυρή άμυνα απέναντι στις παραισθήσεις, άρχισαν να φωνάζουν για να τον αγνοήσουν, μια χαρρρά, μια χαρρρά.
Βεβαιώνοντας έτσι μια υπόθεση που καιρό έχω στο μυαλό μου. το "μια χαρρρά" είναι ένας ισχυρός στατιστικός δείκτης πως όλα πάνε κατά διαόλου (εγώ προτιμώ τον τζακ), κι η ρίτα χέηγουορθ δν θα έρθει μαζί μας..
Κυριακή 5 Δεκεμβρίου 2010
τι θα γίνει;
ας γίνει μια διακοπή ρεύματος.
Λες, “είναι ένα παιχνίδι” και χάνεσαι πίσω απο τα ράφια του σούπερ μάρκετ, αφού έχεις καβατζώσει ένα κουτί προφυλακτικά και ένα φακελάκι κουκουνάρια.
Θα πρέπει να σκεφτείς, το πότε, το πως, μην ξεχαστείς στο γιατί, τόσο μεγάλο, που ή ο ύπνος θα σε πάρει ή τα κλάματα.
Κι είναι ένα ένστικτο, να θες να προσπερνάς, και να έχεις άξονα αυτά, που μεγάλωσαν εσένα. Να χάνεσαι στην μνήμη, και να συνειδητοποιείς, δεν έχει νόημα, ότι κι αν συμβεί εκεί έξω, αν δεν μπορώ επιτέλους να οριοθετήσω την δικιά μου αξιοπρέπεια. Μα δεν έχει μια σταλιά αξιοπρέπεια, αυτός μου ο δρόμος, αν δεν μπορώ να δείξω στους άλλους, σήραγγες, που αψηφούν τον νοικοκυρεμένο μου φράχτη, και τους φέρνουν δίπλα μου.
Το γράψιμο πλέξιμο, ο δρόμος πάντα αγωνία, και το κοινωνικό της φάσης,που θέλει άμυνες γαμώτο. Είναι ένστικτο, μα πρέπει εγώ να διαλέξω, που θα πάω μπροστά, που θα ακολουθήσω το ένστικτο και που θα βγάλω νύχια και δόντια.
Παιχνίδι; σκύβω και μαζεύω μια βίδα, απλώνω την συλλογή μου στο πάτωμα κι ονειρεύομαι τις μέρες που θα σπείρω δέντρα με αυτές, ένα, για κάθε μηχανή. Κι είναι η λέξη όνειρο, αντί για σχέδιο, που με σαμποτάρει ασύστολα.
Ε, ναι, παιχνίδι. Με απλές κινήσεις, και φαντασία, και αιχμηρά κομμάτια πραγματικότητας. Και χοροπηδηχτά περνάς μέσα απο ορδές φονιάδων.
Κι ύστερα γυρνάω στο πλέξιμο. Αυτή η λέξη, μαζί με αυτήν, το τότε, το τώρα και το μετά. Να γίνει κάθε πρόταση μια πατημασιά, σε ένα έρημο πλακόστρωτο, που κάνει κάποιας την αϋπνία, ανησυχία, θυμό, παράπονο και μοίρασμα. Τα βήματα της στέλνουν ένα σήμα, τώρα, η ματιά της χαϊδεύεται με ένα άλλο βλέμμα, γεμίζει η ζωή της, κι αναρωτιέται για το δέσιμο, το μεταδοτικό.
Έχουμε φτιάξει, έναν χάρτη στο μυαλό μας, απο λέξεις, αισθήσεις, στιγμές, δεμένα σε μνήμες.. Είναι όμως μετριοπάθεια, να είμαστε σίγουρες πως κι άλλοι περάσαν απο τον ίδιο δρόμο, και τεμπελιά να μην εξηγούμε.
Γυρνώντας τα πόδια μας σε κοτρόνες, στον ίδιο δρόμο συνήθως, πάνω-κάτω, κι ούτε καταλαβαίναμε τότε πως με τα πέρα δώθε φτιάξαμε ανάμεσα στις πέτρες ένα αυλάκι, έναν δρόμο για το αίμα.
Που φεύγει προς την θάλασσα. Η πιο όμορφη αναπαράσταση που έχω δει για τον θάνατο, στέλνει ένα νεκρό παιδί στην θάλασσα, η θάλασσα χωράει όλα τα δάκρυα, μα αγριεύει με αυτά που φέρνει ο θάνατος.
Κι άλλες φορές δρόμος που περάσαμε φυσικά, ανώδυνα, ρυάκια ανυπόμονα, που συναντιούνται, κυνηγιούνται, προσπερνάνε το ένα το άλλο.
Σε εκείνη τη στιγμή του ξεσπάσματος, με τόση αλήθεια, με τόσο δίκιο, που ξέρεις πως κανένα αντιδραστικό ψευτο-επιχείρημα δεν θα είναι το ίδιο.
Στην στιγμή που ζητάμε βοήθεια, κατανόηση και αποδοχή για να φτιάξουμε την πετρόσουπα. Απο το τίποτε υλικά. Γυρνούσαμε, βράδια και βράδια στον ύπνο μας, για το αύριο το ελπιδοφόρο, που καμιά δεν ήξερε που θα βγάλει, και για το άλλο αύριο το ηλίθιο, που με γυρνάει σπίτι και κλείνει πόρτες, τραβάει κουρτίνες και με μισόλγα εξομολογούμαστε.
Παιχνίδι και γιορτή, αυτή η κίνηση που σε στοιχειώνει, μα κι η άλλη που σε κάνει να σκύβεις πάνω απο σελίδες, ανακαλύπτοντας μια άλλη ιστορία. Κι ύστερα, ισιώνεις την πλάτη σου και κοιτάς στα μάτια, ξέροντας με μαθηματική και κομματάκι τραγική ακρίβεια, το ύψος, την ηλικία, το μέρος που γεννήθηκες, την αγγαρεία που έβγαλες για να την ξαναβγάλεις, την ταυτότητα, την δικιά σου. Κάθε κομμάτι σου που είσαι σίγουρος πως είναι έτοιμο να σπάσει τις ώρες που νιώθεις το έδαφος κινούμενη άμμο, που μαζί με τα χνάρια, σβήνει σιγά- σιγά κι εσένα, πως κυλάει, όταν νιώθεις πως υπάρχουν τριγύρω αυτές που δεν θέλουνε να σε τσαλακώσουν, ή έστω όταν ξέρεις, πως μόνο ρευστός, μπορείς να αντέχεις, και να σε αντέχουν.
Λες είναι ένα παιχνίδι και γεμίζεις τα χείλη τραγούδια, όπως τον ηλεκτρικό θησέα, και τα μοιράζεις απο στόμα σε στόμα, και φεύγει η φωτιά ανάμεσα απο σειρήνες, και φεύγεις κι εσύ μαζί της, γκρίζος,γκρινιάρης, βιαστικός μα πάντα άπιαστα όμορφος σε σχέση με άλλους λαγούς που χάνονται ανάμεσα απο σαπουνόφουσκες. Στον ίδιο δρόμο κι η αλίκη ή η αριάδνη, χρονικά και χωρικά κοντά κι ασύμπτωτα, αφελής, ακοινώνητη κι ανίδεη,μα πάντα άπιαστη, κ με ευμετάβλητο μέγεθος, να μην χωράει στα καλούπια τους.
Λες, “είναι ένα παιχνίδι” και χάνεσαι πίσω απο τα ράφια του σούπερ μάρκετ, αφού έχεις καβατζώσει ένα κουτί προφυλακτικά και ένα φακελάκι κουκουνάρια.
Θα πρέπει να σκεφτείς, το πότε, το πως, μην ξεχαστείς στο γιατί, τόσο μεγάλο, που ή ο ύπνος θα σε πάρει ή τα κλάματα.
Κι είναι ένα ένστικτο, να θες να προσπερνάς, και να έχεις άξονα αυτά, που μεγάλωσαν εσένα. Να χάνεσαι στην μνήμη, και να συνειδητοποιείς, δεν έχει νόημα, ότι κι αν συμβεί εκεί έξω, αν δεν μπορώ επιτέλους να οριοθετήσω την δικιά μου αξιοπρέπεια. Μα δεν έχει μια σταλιά αξιοπρέπεια, αυτός μου ο δρόμος, αν δεν μπορώ να δείξω στους άλλους, σήραγγες, που αψηφούν τον νοικοκυρεμένο μου φράχτη, και τους φέρνουν δίπλα μου.
Το γράψιμο πλέξιμο, ο δρόμος πάντα αγωνία, και το κοινωνικό της φάσης,που θέλει άμυνες γαμώτο. Είναι ένστικτο, μα πρέπει εγώ να διαλέξω, που θα πάω μπροστά, που θα ακολουθήσω το ένστικτο και που θα βγάλω νύχια και δόντια.
Παιχνίδι; σκύβω και μαζεύω μια βίδα, απλώνω την συλλογή μου στο πάτωμα κι ονειρεύομαι τις μέρες που θα σπείρω δέντρα με αυτές, ένα, για κάθε μηχανή. Κι είναι η λέξη όνειρο, αντί για σχέδιο, που με σαμποτάρει ασύστολα.
Ε, ναι, παιχνίδι. Με απλές κινήσεις, και φαντασία, και αιχμηρά κομμάτια πραγματικότητας. Και χοροπηδηχτά περνάς μέσα απο ορδές φονιάδων.
Κι ύστερα γυρνάω στο πλέξιμο. Αυτή η λέξη, μαζί με αυτήν, το τότε, το τώρα και το μετά. Να γίνει κάθε πρόταση μια πατημασιά, σε ένα έρημο πλακόστρωτο, που κάνει κάποιας την αϋπνία, ανησυχία, θυμό, παράπονο και μοίρασμα. Τα βήματα της στέλνουν ένα σήμα, τώρα, η ματιά της χαϊδεύεται με ένα άλλο βλέμμα, γεμίζει η ζωή της, κι αναρωτιέται για το δέσιμο, το μεταδοτικό.
Έχουμε φτιάξει, έναν χάρτη στο μυαλό μας, απο λέξεις, αισθήσεις, στιγμές, δεμένα σε μνήμες.. Είναι όμως μετριοπάθεια, να είμαστε σίγουρες πως κι άλλοι περάσαν απο τον ίδιο δρόμο, και τεμπελιά να μην εξηγούμε.
Γυρνώντας τα πόδια μας σε κοτρόνες, στον ίδιο δρόμο συνήθως, πάνω-κάτω, κι ούτε καταλαβαίναμε τότε πως με τα πέρα δώθε φτιάξαμε ανάμεσα στις πέτρες ένα αυλάκι, έναν δρόμο για το αίμα.
Που φεύγει προς την θάλασσα. Η πιο όμορφη αναπαράσταση που έχω δει για τον θάνατο, στέλνει ένα νεκρό παιδί στην θάλασσα, η θάλασσα χωράει όλα τα δάκρυα, μα αγριεύει με αυτά που φέρνει ο θάνατος.
Κι άλλες φορές δρόμος που περάσαμε φυσικά, ανώδυνα, ρυάκια ανυπόμονα, που συναντιούνται, κυνηγιούνται, προσπερνάνε το ένα το άλλο.
Σε εκείνη τη στιγμή του ξεσπάσματος, με τόση αλήθεια, με τόσο δίκιο, που ξέρεις πως κανένα αντιδραστικό ψευτο-επιχείρημα δεν θα είναι το ίδιο.
Στην στιγμή που ζητάμε βοήθεια, κατανόηση και αποδοχή για να φτιάξουμε την πετρόσουπα. Απο το τίποτε υλικά. Γυρνούσαμε, βράδια και βράδια στον ύπνο μας, για το αύριο το ελπιδοφόρο, που καμιά δεν ήξερε που θα βγάλει, και για το άλλο αύριο το ηλίθιο, που με γυρνάει σπίτι και κλείνει πόρτες, τραβάει κουρτίνες και με μισόλγα εξομολογούμαστε.
Παιχνίδι και γιορτή, αυτή η κίνηση που σε στοιχειώνει, μα κι η άλλη που σε κάνει να σκύβεις πάνω απο σελίδες, ανακαλύπτοντας μια άλλη ιστορία. Κι ύστερα, ισιώνεις την πλάτη σου και κοιτάς στα μάτια, ξέροντας με μαθηματική και κομματάκι τραγική ακρίβεια, το ύψος, την ηλικία, το μέρος που γεννήθηκες, την αγγαρεία που έβγαλες για να την ξαναβγάλεις, την ταυτότητα, την δικιά σου. Κάθε κομμάτι σου που είσαι σίγουρος πως είναι έτοιμο να σπάσει τις ώρες που νιώθεις το έδαφος κινούμενη άμμο, που μαζί με τα χνάρια, σβήνει σιγά- σιγά κι εσένα, πως κυλάει, όταν νιώθεις πως υπάρχουν τριγύρω αυτές που δεν θέλουνε να σε τσαλακώσουν, ή έστω όταν ξέρεις, πως μόνο ρευστός, μπορείς να αντέχεις, και να σε αντέχουν.
Λες είναι ένα παιχνίδι και γεμίζεις τα χείλη τραγούδια, όπως τον ηλεκτρικό θησέα, και τα μοιράζεις απο στόμα σε στόμα, και φεύγει η φωτιά ανάμεσα απο σειρήνες, και φεύγεις κι εσύ μαζί της, γκρίζος,γκρινιάρης, βιαστικός μα πάντα άπιαστα όμορφος σε σχέση με άλλους λαγούς που χάνονται ανάμεσα απο σαπουνόφουσκες. Στον ίδιο δρόμο κι η αλίκη ή η αριάδνη, χρονικά και χωρικά κοντά κι ασύμπτωτα, αφελής, ακοινώνητη κι ανίδεη,μα πάντα άπιαστη, κ με ευμετάβλητο μέγεθος, να μην χωράει στα καλούπια τους.
Σάββατο 27 Νοεμβρίου 2010
η βάλια, ο μηνάς..
.. 16 σαλίγκαροι, μια κάμπια και ένας τραπεζίτης
Σε βρήκα αλλαγμένη και δεν σου έδωσα, ένα καρεδάκι που σου είχα κεντήσει (οι αποστάσεις θέλουν υπομονή)
Χρωμάτισα δεκαέξι φούξια σαλίγκαρους, οι κόμβοι στους οποίους δεν στέκεσαι (σε πραγματικό χρόνο τουλάχιστον).
Μεταξύ τους έβαλα βελάκια με μικρά μηνύματα.
Βλάβη, νυχτερινή αγκαλιά, ένα τραγούδι που λέει για ένα πικρό τέλος, αν θυμάσαι.
Πάλι αν, μια εικόνα, ένα μπλουζάκι με ρίγες, πασατέμπο, μην έρχεσαι, μην φεύγεις.
I wish I was your favourite colour .
Έχει ξεθωριάσει το φούξια και με αποκαρδιώνει να το βλέπω. Θα το πετάξω, και θα επανέλθω.
Τι έγινε με το ραμμένο σου στόμα;
+++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++
Μηνά, μου είπες πως με βρήκες αλλαγμένη και αυτό με στενοχώρησε πολύ. Με κάνει να νιώθω υπόλογος αυτό, το να αλλάζω.
Θα σου διηγηθώ λοιπόν τι συνέβη. Σε ένα νυχτερινό μου κατάλυμμα, μια αλαζονική κάμπια μπήκε στο αυτί μου. Τρύπωσε ένα βράδυ που δεν έλεγε να ξημερώσει. Η μουσική απο ένα κλαμπάκι της συμφοράς ακουγόταν δυνατά, και οι χτύποι της καρδιάς μου είχαν πέσει. Σε συνδυασμό με τον ιδρώτα της κάμπιας μες το αυτί μου, εικόνες και σκέψεις παράφορες άρχισαν να φυτρώνουν.
Δεν μπορούσα τότε να καταλάβω τι φταίει. Η δραστηριότητα της κάμπιας ήταν τόση που εγώ ήμουν μόνιμα εξαντλημένη. Μια μέρα την ένιωσα που πήγαινε να βγει, έκλεινα την μύτη και φύσαγα, ευχόμενη η παραμονή της εκεί μέσα να είναι προσωρινή, όπως μια κατάδυση.
Το είπα στον ευαίσθητο χ, που καταλάβαινε τις ανησυχίες μου, κάτι μεγαλώνει στο κεφάλι μου. Είναι ένας άνθρωπος εκεί μέσα που σκέφτεται, μου είπε , μην την διώχνεις και με πήρε να πάμε για μπάσκετ.
Όταν έβρισα την Α., χωρίς καμιά πραγματική αιτία κατάλαβε κι αυτός πως δεν ήταν άνθρωπος αλλά κάμπια.
Έπρεπε να χωριστούμε και οι λύσεις της ιατρικής για τις κάμπιες δεν με κάλυπταν. Την άφησα να μεγαλώνει κι ότι βγει.
Ήταν θυμάμαι περασμένα μεσάνυχτα και μου λείπατε όλοι πολύ. Τόσο που οι φωνές σας και οι δικές μου ανάγκες, φύτρωναν σαν δέντρο κάτω απο το παράθυρο. Μα έτσι βρήκαν πέρασμα και κάμποσα παράσιτα για να σκαρφαλώσουν.
Η κάμπια μεγάλωσε και έβγαλε φτερά, το κεφάλι μου δεν χωρούσε πια την δραστηριότητα της και το αυτί δεν επέτρεπε την φυγή της. Το κεφάλι μου έσκασε, και μια πελώρια πεταλούδα βγήκε, με φίλησε στο στόμα, πέταξε στο μπαλκόνι και έκατσε πάνω σας να ακούσει παράπονα. Κολάτσισε και αυτά και τα παράσιτα που σου έλεγα.
Έδεσα το κεφάλι μου όπως όπως..
Στο έχω πει, έχω αδικήσει συνειδητά ανθρώπους, μα δεν είχα άλλη επιλογή.
Μετά από καιρό άρχισε πάλι να ερεθίζει την φαντασία μου το αποτρόπαιο.
Χτες έβγαλα έναν τραπεζίτη.
Νομίζω πως η γέφυρα είναι ένα μεταλλικό έλασμα και με αηδιάζουν τα ψευτοκλωτσήματα, εκεί που ήταν το σάπιο δόντι.
++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++
Βάλια κόψε τις μαλακίες. Η ιστορία που μου διηγήθηκες μπορεί να μην είναι επινοημένη, αλλά είναι σίγουρα παλιά. Τα ψυχολογικά να τα επικαλεστείς στη δουλειά σου. Στο σπίτι σου είχε πολύ φασαρία. Μου φάνηκες αλλαγμένη πράγματι, πολύ ήρεμη, για την ακρίβεια.
Μου είπες ότι πήγες οδοντίατρο, αλλά δν σε ρώτησα τι έκανες εκεί.
Αφού έκανες εξαγωγή θα πρέπει να μασούσες ακόμη τις γάζες. Μάλλον θα είδες κι αυτές τις πελώριες ρίζες που έχουν οι τραπεζίτες. Κατά πάσα πιθανότητα, ο οδοντίατρος θα χαμογέλασε όταν ακούμπησε το στόμα σου. Γι αυτό το αποτρόπαιο μιλάς;
Είσαι συμπαθητική όταν βάζεις τις φωνές χωρίς προφανή λόγο.
Κι αφού σε πήρε το παράπονο που αλλάζεις, δεν αλλάζεις, ήσουν απλά νόμιμα μαστουρωμένη (να σε ακουμπάει κάποιος άγνωστος στο στόμα και παράλληλα να παίρνει τον πόνο, χωρίς καλές προθέσεις, αυτό σε συνδυασμό με την τοπική αναισθησία για σένα είναι μάλλον κάτι σαν έκσταση). Στον σταθμό με κοίταξες με κόρες διεσταλμένες κι είπες πες του να σκάσει. Εγώ είχα έναν άνθρωπο στο κεφάλι μου εκείνη την ώρα. Ήθελε να σε ρωτήσει πως περνάς, που τρέχεις, αν τα καταφέρνεις, αν τα μασάς πιο χαλαρά τώρα με ένα δόντι λιγότερο και με μερικά ψιλά στην τσέπη. Και δεν καταλαβαίνω σε ποιόν και γιατί πρέπει να απολογείσαι. Άνοιξε το στόμα σου κι άσε τις κάμπιες να βγουν. Το χρειάζονται…
Σε βρήκα αλλαγμένη και δεν σου έδωσα, ένα καρεδάκι που σου είχα κεντήσει (οι αποστάσεις θέλουν υπομονή)
Χρωμάτισα δεκαέξι φούξια σαλίγκαρους, οι κόμβοι στους οποίους δεν στέκεσαι (σε πραγματικό χρόνο τουλάχιστον).
Μεταξύ τους έβαλα βελάκια με μικρά μηνύματα.
Βλάβη, νυχτερινή αγκαλιά, ένα τραγούδι που λέει για ένα πικρό τέλος, αν θυμάσαι.
Πάλι αν, μια εικόνα, ένα μπλουζάκι με ρίγες, πασατέμπο, μην έρχεσαι, μην φεύγεις.
I wish I was your favourite colour .
Έχει ξεθωριάσει το φούξια και με αποκαρδιώνει να το βλέπω. Θα το πετάξω, και θα επανέλθω.
Τι έγινε με το ραμμένο σου στόμα;
+++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++
Μηνά, μου είπες πως με βρήκες αλλαγμένη και αυτό με στενοχώρησε πολύ. Με κάνει να νιώθω υπόλογος αυτό, το να αλλάζω.
Θα σου διηγηθώ λοιπόν τι συνέβη. Σε ένα νυχτερινό μου κατάλυμμα, μια αλαζονική κάμπια μπήκε στο αυτί μου. Τρύπωσε ένα βράδυ που δεν έλεγε να ξημερώσει. Η μουσική απο ένα κλαμπάκι της συμφοράς ακουγόταν δυνατά, και οι χτύποι της καρδιάς μου είχαν πέσει. Σε συνδυασμό με τον ιδρώτα της κάμπιας μες το αυτί μου, εικόνες και σκέψεις παράφορες άρχισαν να φυτρώνουν.
Δεν μπορούσα τότε να καταλάβω τι φταίει. Η δραστηριότητα της κάμπιας ήταν τόση που εγώ ήμουν μόνιμα εξαντλημένη. Μια μέρα την ένιωσα που πήγαινε να βγει, έκλεινα την μύτη και φύσαγα, ευχόμενη η παραμονή της εκεί μέσα να είναι προσωρινή, όπως μια κατάδυση.
Το είπα στον ευαίσθητο χ, που καταλάβαινε τις ανησυχίες μου, κάτι μεγαλώνει στο κεφάλι μου. Είναι ένας άνθρωπος εκεί μέσα που σκέφτεται, μου είπε , μην την διώχνεις και με πήρε να πάμε για μπάσκετ.
Όταν έβρισα την Α., χωρίς καμιά πραγματική αιτία κατάλαβε κι αυτός πως δεν ήταν άνθρωπος αλλά κάμπια.
Έπρεπε να χωριστούμε και οι λύσεις της ιατρικής για τις κάμπιες δεν με κάλυπταν. Την άφησα να μεγαλώνει κι ότι βγει.
Ήταν θυμάμαι περασμένα μεσάνυχτα και μου λείπατε όλοι πολύ. Τόσο που οι φωνές σας και οι δικές μου ανάγκες, φύτρωναν σαν δέντρο κάτω απο το παράθυρο. Μα έτσι βρήκαν πέρασμα και κάμποσα παράσιτα για να σκαρφαλώσουν.
Η κάμπια μεγάλωσε και έβγαλε φτερά, το κεφάλι μου δεν χωρούσε πια την δραστηριότητα της και το αυτί δεν επέτρεπε την φυγή της. Το κεφάλι μου έσκασε, και μια πελώρια πεταλούδα βγήκε, με φίλησε στο στόμα, πέταξε στο μπαλκόνι και έκατσε πάνω σας να ακούσει παράπονα. Κολάτσισε και αυτά και τα παράσιτα που σου έλεγα.
Έδεσα το κεφάλι μου όπως όπως..
Στο έχω πει, έχω αδικήσει συνειδητά ανθρώπους, μα δεν είχα άλλη επιλογή.
Μετά από καιρό άρχισε πάλι να ερεθίζει την φαντασία μου το αποτρόπαιο.
Χτες έβγαλα έναν τραπεζίτη.
Νομίζω πως η γέφυρα είναι ένα μεταλλικό έλασμα και με αηδιάζουν τα ψευτοκλωτσήματα, εκεί που ήταν το σάπιο δόντι.
++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++
Βάλια κόψε τις μαλακίες. Η ιστορία που μου διηγήθηκες μπορεί να μην είναι επινοημένη, αλλά είναι σίγουρα παλιά. Τα ψυχολογικά να τα επικαλεστείς στη δουλειά σου. Στο σπίτι σου είχε πολύ φασαρία. Μου φάνηκες αλλαγμένη πράγματι, πολύ ήρεμη, για την ακρίβεια.
Μου είπες ότι πήγες οδοντίατρο, αλλά δν σε ρώτησα τι έκανες εκεί.
Αφού έκανες εξαγωγή θα πρέπει να μασούσες ακόμη τις γάζες. Μάλλον θα είδες κι αυτές τις πελώριες ρίζες που έχουν οι τραπεζίτες. Κατά πάσα πιθανότητα, ο οδοντίατρος θα χαμογέλασε όταν ακούμπησε το στόμα σου. Γι αυτό το αποτρόπαιο μιλάς;
Είσαι συμπαθητική όταν βάζεις τις φωνές χωρίς προφανή λόγο.
Κι αφού σε πήρε το παράπονο που αλλάζεις, δεν αλλάζεις, ήσουν απλά νόμιμα μαστουρωμένη (να σε ακουμπάει κάποιος άγνωστος στο στόμα και παράλληλα να παίρνει τον πόνο, χωρίς καλές προθέσεις, αυτό σε συνδυασμό με την τοπική αναισθησία για σένα είναι μάλλον κάτι σαν έκσταση). Στον σταθμό με κοίταξες με κόρες διεσταλμένες κι είπες πες του να σκάσει. Εγώ είχα έναν άνθρωπο στο κεφάλι μου εκείνη την ώρα. Ήθελε να σε ρωτήσει πως περνάς, που τρέχεις, αν τα καταφέρνεις, αν τα μασάς πιο χαλαρά τώρα με ένα δόντι λιγότερο και με μερικά ψιλά στην τσέπη. Και δεν καταλαβαίνω σε ποιόν και γιατί πρέπει να απολογείσαι. Άνοιξε το στόμα σου κι άσε τις κάμπιες να βγουν. Το χρειάζονται…
Πέμπτη 11 Νοεμβρίου 2010
διαφημίσεις στο μετρό, πολυβιταμίνες, αναλγητικά, χλεποκαμώστρες. το πρωινό αν και μονότονο δεν είναι ποτέ το ίδιο.
πότε ο φαναρτζής που θα φωνάξει καλημέρα, πότε ένα δεμμένο σκυλί που θα γαβγίσει, οι μπάρες που πέφτουν, το τρένο που περνάει με μεγάλη ταχύτητα.
πρωινές στάσεις σε βραδινές κουβέντες. πρωινές ενστάσεις, είπαμε, αργά αντανακλαστικά.
ζεσταίνομαι, βράζω ώρες- ώρες, θέλω φιλί, φιλί σου στο μέτωπο να κατεβάσει την θερμοκρασία. το στήθος μου πονάει,πονάω ποτέ; θα είναι η καρδιά μου που θέλει να βγει βόλτα.
μετράω, λεπτά, σελίδες, χαιρετίσματα, βλέμματα που συναντιούνται, κουβέντες σαν γριά σπαγγοραμμένη, το τόσο δα. μέρες που φεύγουν και δεν με πλησίασαν τόσο δα σε αυτά που είπα πως θα κάνω. νυχτερινές πτώσεις, πολλές αποχρώσεις στο σκοτάδι, κι ύστερα γμτ, πάλι θα αργήσω.
σαστίζω με την αδράνεια μου. γιατί άδειασα σήμερα. τρεις φάκελοι στην επιφάνεια εργασίας, μοιάζουν με πειράματα, που ο παράγοντας τύχη απο μόνος του θα καθορίσει το αποτέλεσμα τους.
μου λείπεις και λείπει το δρων το υποκείμενο...
πότε ο φαναρτζής που θα φωνάξει καλημέρα, πότε ένα δεμμένο σκυλί που θα γαβγίσει, οι μπάρες που πέφτουν, το τρένο που περνάει με μεγάλη ταχύτητα.
πρωινές στάσεις σε βραδινές κουβέντες. πρωινές ενστάσεις, είπαμε, αργά αντανακλαστικά.
ζεσταίνομαι, βράζω ώρες- ώρες, θέλω φιλί, φιλί σου στο μέτωπο να κατεβάσει την θερμοκρασία. το στήθος μου πονάει,πονάω ποτέ; θα είναι η καρδιά μου που θέλει να βγει βόλτα.
μετράω, λεπτά, σελίδες, χαιρετίσματα, βλέμματα που συναντιούνται, κουβέντες σαν γριά σπαγγοραμμένη, το τόσο δα. μέρες που φεύγουν και δεν με πλησίασαν τόσο δα σε αυτά που είπα πως θα κάνω. νυχτερινές πτώσεις, πολλές αποχρώσεις στο σκοτάδι, κι ύστερα γμτ, πάλι θα αργήσω.
σαστίζω με την αδράνεια μου. γιατί άδειασα σήμερα. τρεις φάκελοι στην επιφάνεια εργασίας, μοιάζουν με πειράματα, που ο παράγοντας τύχη απο μόνος του θα καθορίσει το αποτέλεσμα τους.
μου λείπεις και λείπει το δρων το υποκείμενο...
Κυριακή 7 Νοεμβρίου 2010
**********************************************************
ένας ήλιος κι αστεράκια και σάλια κι άλλα τέτοια ωραία...
σήμερα μπήκε χειμώνας. η επίσημη πρώτη του χειμώνα είναι η μέρα αυτή που καταλαβαίνω ότι βγάζω αχνούς απο το στόμα, κι αυτή που το μεγάλο δάχτυλο του ποδιού μου ξερνάει το τελευταίο αγκάθι αχινού.
Πέμπτη 4 Νοεμβρίου 2010
γλυκιά μου...
σε μερικές διαδρομές, έρχεσαι αργά και βαρύθυμα, γλιστερά σαν να είναι ο δρόμος σου η ουρά που αφήνει πίσω του ένα σαλιγγάρι.
κοιτάζω..
πότε έγινε αυτό; το ματωμένο πρόσωπο μιας γυναίκας. πάντα σε αυτούς τους δρόμους τα πρόσωπα είναι χτυπημένα.
σκουντάω , να δω τι έπαθε. γραπώνεται απο το στήθος μου κι ύστερα με σπρώχνει.μιλάει ασυνάρτητα, μια ψάχνει την μάνα της και μια αυτόν που την χτύπησε.
πάμε εκεί λέει και φεύγει τρικλίζοντας στην παρέα που έχει στηθεί για το ντιλέρι, δεν θα έρθω λέω, κι ούτε με ακούει πια.
σκαρφαλώνω στο τρόλευ, χαζεύω έναν λαγό σε μια μαύρη μπλούζα. αδιέξοδες διαδρομές τριγύρω του, γίνονται γάζα για το κεφάλι μου, που προσπαθεί να σταθεί σε μια μεριά.
πονοκέφαλος κι η υγρασία που έφερες, παίρνοντας τον δρόμο του σαλίγκαρου.
μυρίζεις κανέλα, βαριά όμως, σαν να έχει μουχλιάσει η κανέλα.
γελάς συγκρατημένα και λυπημένα, φαντάζομαι ασφράγιστες κουφάλες να μασάν τα λόγια σου και να κρατάν το γέλιο σου.
με δυσκολία γραπώνω τα λόγια σου, ανάμεσα σε συζητήσεις, αντιδραστικά σχόλια, κουρασμένες ματιές.
συρράπτω λέξη- λέξη. για λέγε τι προτιμάς να βλέπεις; κι οι εικόνες σε επανάληψη, παγωμένες εικόνες, μοιάζει το ένα τετράγωνο με το άλλο να είναι το ίδιο, ο ίδιος φόβος, η απόρριψη, το κυνηγητό, το κυνήγι και μυρωδιές σάρκας που δεν κρατιέται, να τα τινάξει, να τα πετάξει, να αρπαχτεί ή ξέρω εγώ τι άλλο.
σμίγω τα φρύδια, να διακρίνω μέσα απο την απελπισία την αποφασιστικότητα, σουφρώνω την μύτη να αρπάξω το πότε, πως και γιατί ακούμπησε εσένα ο θάνατος.
ξυστά πέρασε λες, για αυτό και δεν τον τρέμω.
κι ύστερα, τέλειωσε; όχι, όχι ακόμη...
για λέγε τι προτιμάς να βλέπεις; κι είναι η σοβαρότητα της ερώτησης μονόδρομος.
κι εκεί χάνω, το ένα ή το άλλο, και με μια μέση λύση γυρνάω σπίτι.
Κυριακή 17 Οκτωβρίου 2010
vradino
Αστεια πραγματα
να κλέβω λεξεις, πηδώντας απο φραχτες για να βρω ονόματα σε αυτα που θέλησα
να μοιάζουν oi επιλογές
με τις μαρκίζες που κοίταζα χθες
δεν θέλω ρε συμπαράσταση
λαχάνιασα και ξέχασα και τα παιχνιδια
γεμίσαμε αγκαθια και φοβομαστε να αγγιξουμε
ξηλωμένες τσέπες εκει κρύβαμε λαχτάρες
αμηχανια, μαζεύαμε ότι περίσσευε
Πέφτει από αυτές η επιθυμία την στραπατσάρουν φορτηγά το πρόσωπο της παραμένει όμορφο ακόμη και αν δεν το κοιτάει κανείς, γέμισε άλλωστε η πολη με χαλκομανιες
δεν θελω οταν τις συναντάμε να μην θυμαμαι
τα γραφω αυτα οχι για χαρη της νοσταλγιας…
απλα κολλησα σήμερα με αυτό το τραγούδι…
σαν ελεγεία - σαν σφύριγμα απο τον δρομο
all we ever wanted was everything.-
να κλέβω λεξεις, πηδώντας απο φραχτες για να βρω ονόματα σε αυτα που θέλησα
να μοιάζουν oi επιλογές
με τις μαρκίζες που κοίταζα χθες
δεν θέλω ρε συμπαράσταση
λαχάνιασα και ξέχασα και τα παιχνιδια
γεμίσαμε αγκαθια και φοβομαστε να αγγιξουμε
ξηλωμένες τσέπες εκει κρύβαμε λαχτάρες
αμηχανια, μαζεύαμε ότι περίσσευε
Πέφτει από αυτές η επιθυμία την στραπατσάρουν φορτηγά το πρόσωπο της παραμένει όμορφο ακόμη και αν δεν το κοιτάει κανείς, γέμισε άλλωστε η πολη με χαλκομανιες
δεν θελω οταν τις συναντάμε να μην θυμαμαι
τα γραφω αυτα οχι για χαρη της νοσταλγιας…
απλα κολλησα σήμερα με αυτό το τραγούδι…
σαν ελεγεία - σαν σφύριγμα απο τον δρομο
all we ever wanted was everything.-
Εγγραφή σε:
Αναρτήσεις (Atom)