toy toll (kai pali)

Το όνειρο μου με παράτησε στην μέση ενός χειμώνα. Κι ακόμη κι αν μεγάλωσα και λέω πως ξέχασα, θυμάμαι ακόμη τους πόνους από τα αν του να μου ξεσκίζουνε την μήτρα.
Μέσα στην παγωνιά, ξυράφια φόρεσα στα πόδια μου, μην τυχόν ώρα κακή με βάλει να κοκκινίσω με της μούρης μου τα αίματα το χιόνι.
Την ζωή μου σαν εμετό αφηγήθηκα σε έναν κύριο μια γκαστρωμένη νύχτα. Και θα έλεγες, αν άκουγες σίγουρα θα το έλεγες, πως μόνο εγώ και αυτός την είδαμε ένα βράδυ, τόσο μικρή την ζωή και τόσο ξυνισμένη.
Σιγά το όνειρο, ένα σκατόμωρο, και θα στο ξαναπώ: με άφησε στην παγωνιά, σκουφώνοντας με μέχρι τον λαιμό να μην κρυώσω τάχα.
Ούτε ανάσα δεν μπορώ να πάρω ανόητε!
Σκούφος, ένα είδος καπότας, για το συνάχι και για την σκέψη την ανεξέλεγκτη. Και για τον έρωτα.
Κι ούτε κατάλαβα πως άλλαξε η εποχή από τότε. Να σου τώρα, τα μάτια του να κάνουν ζουμ στην μύτη μου, το στόμα σε ασφαλή απόσταση να γελάει, να λέει, « μικρή μου»…
Ακούς εκεί μικρή μου....
Γέμισε η μύτη σου φακίδες. Αυτό ήθελες μονάχα, λιγάκι ήλιο.
Στον ύπνο μου επέζησα από βιασμό, κι έπειτα ήρθε το γούρι μου στην αρχή ενός καλοκαιριού να με γιατρέψει. Γι αυτό δεν ένιωσα, δεν νοιάστηκα.
Μόνο μια κυρά σιχάθηκα, άχρηστο κρέας, που μου είπε για να με παρηγορήσει και καλά, πως τέτοιοι είναι οι πόνοι της γυναίκας, τα βάσανα, ένας σταυρός προσαρμοσμένος για μουνάκια.
Όταν ξύπνησα, ήμουν ακόμη εκεί που με άφησες, να μην το ξαναλέω, έτσι;
Περίεργος ο δρόμος αν από πριν ξέρεις τους φράχτες τριγύρω. Ξυπόλυτο το βάδισμα, κι ας μην το βλέπεις, το νιώθεις το συρματόπλεγμα τριγύρω. Γρήγορο περπάτημα, με δίχως πάθος βρισιές ανάμεσα από τα δόντια.
Σαν το σχολείο, τις μαλακίες, το οκτάωρο, σαν μύγα και οι υπερωρίες ξύγκι. Σαν κουβέντα με σύζυγο, ή το διάβασμα παιδιών, σαν πλύσιμο πιάτων, σαν σαββατιάτικη κραιπάλη.
Ένα κουφό σώμα που λικνίζεται, και βρισιές που ακούγονται χωρίς να ξεθυμαίνουν οι καβγάδες, χημικές βροχές που και που. Φυσικά μπύρες. Και βιαστική επιστροφή των μπουκαλιών, να μην θυμάμαι.
Την βουτιά στο κρεβάτι και το πνιχτό « καληνύχτα », πριν τα μεθυσμένα λόγια με την φροντίδα της σιωπής, πολλαπλασιαστούν σε συναισθήματα και σε νοήματα, στα κεφάλια μας.
Τώρα η ώρα είναι δώδεκα, πολλά ψηφιακά ρολόγια θα δείχνουν τέσσερα ωραία μηδενικά, μα αυτό δεν είναι τίποτε σπουδαίο, συμβαίνει κάθε βράδυ, για να μην αναφερθώ σε ρολόγια που κολλήσαν, ή πάνε μπρος, ή πίσω.
Αναγνωρίζω πια το περίεργο πρόσωπο σου στον πολύ κόσμο. Χάρηκα που όταν σου είπα να πάρουμε σπρέυ και χαρτόνια, πιαστήκαμε χέρι χέρι και κρατηθήκαμε για λίγο. Κι ότι τράβηξες το χέρι σου όταν ξαναβρήκες συνείδηση, δεν μπορώ να πω τι σήμαινε αυτή η κίνηση για εμένα. Εννοώ πως με έκανε να νιώσω…
Τι περιθώρια μου αφήνει να μην φοβάμαι, να μην σε τρομάξω, πόσους χαμένους οργασμούς ζωγραφίζει, τι χρόνο σου δίνει μέχρι να φας κλωτσιά.
Αν θα μπορέσουμε κι εμείς μια μέρα όπως κάθε πιστός να παινευτούμε, « κάνουμε πράγματα μαζί », σε ένα φανταστικό ζηλόφθονο ακροατήριο, κι όλα τα συναφή.
Ή αν απλά γεμίσουμε τον κόσμο εξυπνάδες, σκέψεις και συνθήματα. Η αν απλά γελάσουμε που στερέψαμε από ιδέες και ακτιβιστικά κίνητρα νωρίς νωρίς. Κι αν στο φινάλε αρσενικό θα μου μάθει τα κατατόπια.
Και για να καταλήξω, ιδέα δεν έχω αυτή η συνάντηση, κι αυτό το κράτημα τι ήταν. Το ξέρεις, το μωρό μου με άφησε μαζί με άλλες, όχι πολλές μα ούτε λίγες αγάπες.
Μα άλλαξαν καιροί και μέρη από εκείνη την παγωνιά, σχεδόν κάθε μέρα είναι πια λιακάδα.
Δεν εννοώ καμιά τρελή χαρά, απλά και ανώμαλα καιρικά φαινόμενα.
Χάνεται τώρα η ιδέα, η πρωινή ανάμνηση, την πνίγουν γερασμένες θεές του έρωτα.
Κακογαμημένες, κακόπληρωμένες, πλαδαρές κυρίες, με βιασμένα χαμόγελα.
Κι ακόμη κι αν κλαίγομαι, κι ακόμη κι αν κρύβεσαι τώρα στα γέλια και τα βυζιά μιας άλλης φιλενάδας σου…
Τα κτίρια χάνονται για μια στιγμή, ο κόσμος γίνεται αιμοσφαίρια, σοφά τοποθετημένα, με αρχιτεκτονική μαεστρία, ή με όλο χάρη αδιάκοπα κινούμενα.
Κι ύστερα το μάτι επιστρέφει πάλι, κουρασμένο από εικόνες, χαζοκοιτά πάλι, δεν βλέπει.
Άσχετα με τα πολλά τα όνειρα της σκέψης, δεν είναι οι ενοχές που βαραίνουν τα όνειρα του ύπνου, ούτε τα ξέφτια μιας μακρινής και τάχα έξαλλης εφηβείας.
Αυτό που διώχνει τον ύπνο, ή τον κάνει ανυπόφορο, είναι η φωνή σου μπλεγμένη σε τρυφερό τραγούδι. Να στάζει νοσταλγία, οικειότητα, συγχώρεση, να απαγορεύει κάθε επιστροφή.
Καλά μου λέει έκανα, που έκλεισα την πόρτα, με βιασύνη κατέβηκα τις σκάλες, για να γυρίσω στην ασφάλεια της μοναξιάς μου.. και τι κι αν σε άφησα στην μέση ενός χειμώνα…
Πως η ψυχή μου είναι καθαρή μου λέει. Μα δεν μου λες το όνομα μου. Με αποκαλείς όλο συγχώρεση, στρατιώτη.
Τι να σου λέω τώρα βραδιάτικα, τι να μοιρολογάω..
Για ιστορίες ενός κόμη, τρελού και ξεχασμένου, ή τα προβλήματα μου όταν πέφτω για ύπνο, πριν να ποτίσω την ανασφαλή πενθούσα φίλη μου…

something old and something blue

Σε αυτές τις περιπτώσεις, που αυτό που με ενδιαφέρει μοιάζει ή είναι μακρινό. Όπως το να προσπαθώ, να γράψω στο σκοτάδι, με δώδεκα κεριά αναμένα. Κρατάω την σιγουριά πως το αποτέλεσμα κρατάει σταγόνες διάυγειας.
Είναι μια συγκεκριμένη μου κίνηση- ένα τράνταγμα που προσπαθεί να μην περιέχει στοιχεία ερωτισμού- που υποκαθιστά τις σκέψεις και τις προσδοκίες μου για έρωτα, και έναν αμοιβαίο δισταγμό για επικοινωνία. Αυτό που πυροδοτεί είναι απλά και μόνο σημεία, σημάδια κοινωνικά.
Δεν πρόκειται για το ασυνείδητο που βγαίνει και κατασπαράζει, είναι απλά και μόνο μια κοινωνική σύμβαση.
Το γέλιο, πηγαίο ή όχι, δεν είναι κοροϊδία, μα ποιά λανθάνουσα επικοινωνία δεν κινδυνεύει να γίνει μάχη, ειδικά όταν γνωρίζουμε πως κινδυνεύουμε να κουβαλήσουμε σαν ενοχή την σαπίλα ενός ολόκληρου κοινωνικού συστήματος, το οποίο βλέποντας τη θάλασσα μας να βαλτώνει παίρνει τις ανάσες του;
Και δεν θέλω κανένα σπίτι να σκεφτώ, ούτε το γιατί οι φίλοι- ευχαριστώ- και οι φίλες- παρακαλώ- πρόλαβαν να με νουθετήσουν πριν με νουθετήσω εγώ.
Θέλω να κουμπώσω σε έναν ώμο, να μπω μέσα σε ένα σώμα, να ανταλάξω, να μην είμαι η κάβλα, να μην είμαι αντικείμενο, χλευασμού ή πόθου, μανταλάκι, καροτσάκι.
Και τα βαρέθηκα τα συναισθήματα, σαν να πολεμάω μόνη μου την τρέλα μου. Και το τηλέφωνο κάνει πάλι του κόσμου τα παράσιτα.
Και δεν είναι ανάγκη, την θλίψη, την απώλεια, να την μεταφράσω σε κατάθλιψη, όπως επίσης δεν είναι ανάγκη, να τοποθετήσω κανέναν άντρα να στρέφεται γύρω μου.
Αφού η ανάμνηση της εμπειρίας μου στα Γόμορα, μου αποκάλυψε λαχτάρα, ευγνωμοσύνη για ένα παλιό συναίσθημα, δέσιμο.
Και πως μπορώ να έρθω σε εσένα, " με άντρες πνιγμένους στα μαλλιά μου";
Πως γίνεται να βρεθούμε, να κοιταχτούμε ευθεία, αν όχι σε αυτήν την μη κανονική συνθήκη όπου εγώ ξεπερνώ τον εαυτό μου;
Και ίσως να είναι απλά ότι τον προσπαθούσα πάντα τον έρωτα με μανιά, την διεκδίκηση με μανία.
Με θέλω να είμαι κοντινή, οικεία, πως γίνεται η συναναστροφή να μην δημιουργεί προσδοκίες;
Και πως να τις αξιοποιήσω αυτές τις προσδοκίες, αντί να τις σαμποτάρω;
Κι ας μην χύσει κανένας ή καθένας ιδεόκαυλος.
Πονάει ο κυνισμός, αυτά που εγκαταλείπονται, η ψεύτο-ανωτερότητα.
Ξέρω πως γράφω, εν είδει εξομολόγησης, για να σώσω, τον συναισθηματισμό μου, τη σφαίρα επιρροής μου, την μέσα ζούγκλα μου, το καταφύγιο μου, αυτό το ποτάμι που με κρυφάκουσε, αυτόν τον πύργο, που κατοικείται απο ανθρώπους μελλοντικά ζωντανούς, την πράσινη πόρτα, που ανοίγει πέρασμα σε υποτασικά όνειρα, κάποιο βλέμμα, όπως εγώ το μεταφράζω, μερικά όμορφα πράγματα ακόμη..
Αυτά που είμαι εγώ, που με βρήκα να τα υπερασπίζομαι, φωναχτά, πεισμωμένα, λες και δεν έμεινε καμιά άλλη μάχη πέρα απο τον διάλογο. Κι ύστερα μοιάζει να μην υπάρχει άλλη διέξοδος, πέρα απο τις μπύρες, το κρασί, το γράψιμο, τις ανυπόμονες και βιαστικές συνευρέσεις.
Πόσο παρακμιακός είναι ο παλιός μου σπιτονοικοκύρης, ο συναίτερος της Βάσως, οι άνθρωποι που πιστεύουν ότι μια καρικατούρα στην τιβί μπορεί να αλλάξει την ζωή τους, οι πεινασμένες για επιβολή γυναίκες, οι ψευτό-σίγουροι άντρες που θεωρούν σχέση να σου επιβάλλουν την κάβλα τους, η συγκρατημένη αισιοδοξία των πρωινών καλοντυμένων ανθρώπων, με συμπεριφορά αγέλης, στο μετρό, στο τρένο, στον δρόμο.
Τα ειρωνικά βλέμματα τριγύρω.
Πόσο πιο πολύ μπορεί να με αρρωστήσει, αυτή η μπλόφα του συλλογικού ασυνείδητου;
Πόσο μελαγχολικό είναι το πρωινό ξύπνημα. Πόσο παρήγορη η ιδέα ότι κάποιος με σκέφτεται όταν ξυπνάει.
Φαίνονται τώρα τρομακτικές οι σχέσεις, η βία τους, το χάος τους. Τα ασφαλή τους όρια ασφαλώς.
Και σε όλα αυτά, η συμπαθητική, η εύθραυστη λογική μου. Και η ανάγκη για ένα απαλό πως περνάς, σαν μια παρένθεση απο τις ζωές των άλλων.
Όπως αποκρυσταλλώνεται η παρουσία σου, μέσα απο την ηρεμία, οι συμπεριφορές δεν δείχνουν κάτι άλλο εκτός απο συμπάθεια.
Δεν υπάρχει αναζήτηση, σε λόγια ή γραπτά. Φαίνεται σαν να μην μένουν πολλά λεκτικά, ο φωτισμός δεν βοηθάει.
Τέρμα οι σκέψεις, οι ψεύτικες συγκρούσεις, τέρμα τα κεριά, τα λεφτά, τα συμβόλαια, οι μέρες γαμό-έρωτα, που μου έφαγαν τα χρόνια..
Τέρμα οι ενοχές, τέρμα οι πόνοι.
Ποιά έχωσε στην τσάντα μου αυτόν τον καπνό; Γιατί με αγαπάει; Γιατί μαλακώνω τόσο με μικρά κομμάτια αγάπης;
Τι μου δίνει σιγουριά, γιατί θέλω να συνεχίσω;
Σίγουρα όχι μόνο αυτή η πέτρα που δεν ξέρω πως να την πετάξω, μα είμαι σίγουρη πως θέλω να βρει στόχο.
Όχι μόνο αυτό το αγόρι που δεν ξέρω πως να του μιλήσω, κι ούτε είμαι σίγουρη πως θέλω να με ακούσει..
Και για να εισάγουμε στο νέο μέσο την διάδραση (για πες κι εσύ αναγνώστη/ρια), ... το ένα αυτί ακούει το άλλο και τα δυό...
ε; ε;

νηφάλια

Το ίδιο έργο, ξανά και ξανά. Ύπουλες κόντρες ξανά και ξανά, για να αποφύγουν κάποιοι ένα ραντεβού, που ακόμη κι αν είναι λίγο, που σίγουρα με όρους νίκης ή ήττας μεταφρασμένο είναι άνισο, δεν θα είναι δα και μοιραίο. Κι όλοι αυτοί που μας υπονόμευσαν, που μας δώσαν ρόλους που δεν τους θελήσαμε, και που χτυπήσαμε τα κεφάλια μας σε τοίχους για να μην οικειοποιηθούμε αυτούς τους ρόλους. Που δεν κρατήσαμε ψυχραιμία, για να ακονίσουμε αυτό το μαχαίρι, που δεν θα μακελέψει κανέναν ή καμία, απλά θα κόψει τον ομφάλιο λώρο με τον καθωσπρεπισμό, τις νουθεσίες, τα μέσα απο τα δόντια λόγια, τις ψεύτικες χειρονομίες οικειότητας.
Λέω συντρόφισσα, μήπως δεν μας πήραν το μέρος, αυτοί που κάποτε πιστέψαμε, αγαπήσαμε, τι τρέλα αυτή η αγάπη, τι ανιαρή η πίστη, γιατί δεν μπορούν να το καταπιούν, πως κουβαλάμε στα λόγια μας ένα παιδί, μα αυτοί δεν μπορούν να δουν, φοβισμένοι όπως είναι, τίποτε άλλο απο ένα πτώμα.
Το αρπάζουμε, μισό- πνιγμένο, το τυλίγουμε, το ζεσταίνουμε, ανοίγει τα μάτια του, τρομάζει απο τον θυμό μας, αποκόβεται απο εμάς, γίνεται σύνθημα, σπρωξίδι, γυαλιά, πέτρες, καρφί στο μάτι τους.
Παρίες, έτσι μας βλέπουν, δεν το διαλέξαμε...

Συμβουλεύομαι ένα λεξικό...

παρίας: Μέρος του λόγου: Ουσιαστικό
1. μέλος εκτός κάστας
2. απόβλητος της κοινωνίας
3. άτομο χωρίς δικαιώματα

Κι άλλωστε δεν ξέρω, υπάρχει θηλυκό για αυτήν την λέξη;

Ένα σπασμένο ποιήμα. Όχι δεν κλαίω, ένα γυαλί του μπήκε στο μάτι μου

Ανάμεσα σε χείλη και χείλη, υπάρχουν πόλεις απο άφθονη στάχτη και υγρό λοφίο, σταγόνες του πότε και πως, ακαθόριστες κυκλοφορίες, ανάμεσα σε χείλη και χείλη, όπως σε ακτή, απο άμμο και γυαλί.
Περνάει ο άνεμος.
Γι αυτό δεν έχεις τέλος.
Περιμάζεψε με, όπως αν ήσουν όλη επισημότητα, όλη νυχτερινή, σαν μια περιοχή, ώσπου να γίνεις ένα με τις γραμμές του τρένου.
Προχώρησε μες τη γλυκύτητα, έλα στο πλευρό μου, ώσπου τα δαχτυλόσχημα λουλούδια των βιολιών να σωπάσουν.
Ώσπου, τα μούσκλια να ριζώσουν στον κεραυνό, ώσπου απο τον σφυγμό χεριού και χεριού, να κατέβουν οι ρίζες.

απο το ποιήμα του Pablo Neruda, "Συμμαχία", με τους έρωτες, τα σφάλματα, την φ. που απαγγέλει ποίηση..

to no charlie (και με επίγνωση ότι τα αγγλικά μου είναι για κλάμματα)

Οκτώβρης χωρίς βροχή δεν είναι Οκτώβρης. Η βιοπάλη με επέστρεψε στην γενέτειρα, η αποστολή τεηκ δε μανη εντ ραν αποδείχτηκε λιγότερο φθορετή από το αναμενόμενο. Εδώ και δύο μέρες με ταλαιπωρεί ένας πονόδοντος, χαλάρωσε την πίεση του αφού φαντάστηκα ένα κουλουριασμένο μαυρόγατο να γελάει μισό- ειρωνικά, μισό- χαδιάρικα και να με περιμένει να κάνω την κίνηση και να το αρπάξω στοργικά ή/και ενστικτώδικα με ένα δάγκωμα από τον σβέρκο.
Γιατί μια κάποια μορφή, εμφανίζεται και εξαφανίζεται στο φανταστικό μου, σαν τον γάτο του Τσέσαϊρ.
Ταραχές απο την μία, λαχτάρες από την άλλη, κάλυψη φυσικά, επιθυμία, στα σίγουρα.
Θυμός; Μπα ρέπω πάλι προς την ατσούμπαλη μου θλίψη και κρατάω την σκέψη πως ο θυμός μου στέκεται κάπου κοντά, πως με ένα νόημα θα έρθει να με ορίσει και να τον ορίσω. Του έδωσα ανθρώπινη μορφή του θυμού για λίγο. Κοκκινομάλλα μάλλον, σαν την φανταστική πρόγονη μου, στην οποία χρωστάω την ιρλανδέζικη μου ευθιξία μάλλον.
Την μέρα των γενεθλίων μου έχασε την ζωή του, ο Μοχάμεντ, 25 χρονών, μέλος της πακιστανικής κοινότητας, λόγω βασανιστηρίων, ξυλοδαρμών, ηλεκτροσόκ σε αστυνομικό τμήμα. Ο μηνυτής απέσυρε την κατάθεση του, μετά την εκτόνωση των σκουληκιών. Ο αδερφός του Μοχάμεντ αναγκάστηκε να υπογράψει κείμενο που δήλωνε πως δεν έφερε σημάδια βασανισμου.
Η πρώτη βόλτα για καφέ σε αυτήν την πόλη, με βρήκε σε μια διάβαση με μια ομάδα σκουληκιών, να πάμε απο εδώ ή απο εκεί είπε το μπροστάρικο, λες κι είχαν βγει για να μαζέψουν ήλιο. Ναι για τους μπάτσους λέω.
Κι οι ψηφοφόροι τραγουδούσαν προηγουμένως, θα τον τρελάνουμε τον ήλιο. Θα του κλάσετε μια μάντρα θα συμπληρώσω εγώ και σόρυ για το σεξιστικό του σχολίου. Μια καραγκιόζισα κράυγαζε απο πάνω διάφορα άτοπα.
Μα όχι δεν πειράχθηκα, ήμουν αλλού και έβρεχε και είχα πάντα παρέα (και καλά), ενός νέου άντρα που ξεψύχησε στις σκάλες του σπιτιού του, ενός ζογκλέρ, που ήταν παράλληλα μύστης και απαίσιος μαθητής, μιας ρασταφαριανής, που χρησιμοποιεί τα μαλλιά της για να ρίχνει αστέρια, κι απλά τα χαζεύει, δεν εύχεται ποτέ, κι ούτε στον τζα πιστεύει και για μια στιγμή το γατί που έλεγα πριν.
Κι όσο για τα όνειρα, στον ύπνο μου ξεκίνησα να μοιραστώ ένα μυστικό με μια φίλη και τελευταία στιγμή την ξεγέλασα και το κράτησα πάλι για τον εαυτό μου.
- Με τι μοιάζει;
- Δεν ξέρω μα τα μάτια του γυάλιζαν τόσο που μου θύμισαν ρίγη που πολεμάω, σαν ενοχή μοναστηριακή.
Ξένοιαστα ψέμματα κι αγχωμένα βλέμματα.
Στον δρόμο για την προσωρινή μου δουλειά, κάπου μακριά, κάπου που έχει μόνο δύο δρόμους για να διασχίσεις την πόλη, συναντούσα τα πρωινά το αστυνομικό τμήμα, και το μεσημέρι στο ν γυρισμό το αστυνομικό τμήμα και πάλι.
Ένα μεσημέρι γύρισα απο τον δρόμο που βλέπει στην πίσω αυλή του. Τα σκουλήκια στην μάντρα τριγύρω και κάμποσοι κούρδοι οκλαδόν, με χειροπέδες. Κι ένας απο τους κρατούμενους γελαστός. Χαμογέλασα, αυθόρμητα με τσούξαν τα μάτια μου. Αλλά με ξεγέλασε για λίγο απο αυτήν την φρίκη, το γέλιο κάποιου (σημειωτέον ακινητοποιημένου), το αλαζονικό, το θαραλλέο και το απρόσφορο. Κι ενώ είχε ήλιο με φαντάστηκα σε άλλον Οκτώβρη με βροχή πάλι, να σφίγγω την ζακέτα, να μπουκώνω τα ρουθούνια μου με υγρασία, να περπατάω με παρέα φυσικά, να μην κοιταζόμαστε, σαν να έχουμε συμφωνήσει σιωπηλά, να μην έχει βλεμματικές επαφές αυτή η λύπη. Κάτι απο flash back, κάτι απο τα τωρινά, όταν στην φαντασία μου τα φουσκώνω και τα χρωματίζω. Γι αυτό και μυστικά...

Οκτώβρης στην Θεσσαλονίκη, περπατώντας προς το τσινάρι πήρα τηλέφωνο. Είμαι μακριά λέει, καμιά 10ρια χμ, βρέχει εδώ. Όπου να ΄ναι θα έρθει και σε εσένα. Έμεινα στο ωραιότατο παράθυρο του γιώργου να κοιτάζω, να περιμένω την βρροχή. Και τελικά έπεσε!
Ευτυχία...
Και σήμερα, ξεκίνησε μια βροχούλα, απο τα βόρεια. Έφτιαξε ένα μικρό αυλάκι απο λέξεις. Οι γάτες φώναζαν καυλωμένα κάτω απο κανά υπόστεγο μάλλον. Δεν είχα όρεξη να βγω να τις δω. Το έχουν παρακάνει. Τώρα σταμάτησε η βροχή, σταμάτησαν κι οι γάτες. Δεν έφτασε η βροχή, ούτε να με ταξιδέψει σε κανέναν, ούτε να ξεπλύνει την χολέρα.
Αντέχουμε όμως. "Right as rain".

το φεγγάρι

Κάποτε, όπως λέει η ιστορία, σε καιρούς περασμένους
τότε που έγιναν τόσα και τόσα,
πραγματικά ή φανταστικά κι άλλα αμφίβολα
κάποιος καταπιάστηκε με το γιγάντιο έργο

να καταγράψει σε ένα βιβλίο ολόκληρο το σύμπαν
και, με παράφορο ζήλο, αφοσιώθηκε
στο τεράστιο και περίπλοκο γραφτό του
ώσπου χάραζε και απάγγειλε και τον τελευταίο στίχο.

Ήταν έτοιμος να ευχαριστήσει την τύχη
όταν, σηκώνοντας τα μάτια, είδε στον αέρα
έναν αστραφτερό δίσκο και τότε, κεραυνοβολημένος
κατάλαβε πως είχε ξεχάσει το φεγγάρι.

Η ιστορία που διηγήθηκα αν και επινοημένη,
μπορεί να περιγράψει αρκετά καλά τη μοίρα
όλων εμάς που για επάγγελμα έχουμε διαλέξει
να μετατρέπουμε σε λέξεις τη ζωή μας.

Πάντοτε χάνεται το σπουδαιότερο...

Χόρχε Λούις Μπόρχες