διαφημίσεις στο μετρό, πολυβιταμίνες, αναλγητικά, χλεποκαμώστρες. το πρωινό αν και μονότονο δεν είναι ποτέ το ίδιο.
πότε ο φαναρτζής που θα φωνάξει καλημέρα, πότε ένα δεμμένο σκυλί που θα γαβγίσει, οι μπάρες που πέφτουν, το τρένο που περνάει με μεγάλη ταχύτητα.
πρωινές στάσεις σε βραδινές κουβέντες. πρωινές ενστάσεις, είπαμε, αργά αντανακλαστικά.

ζεσταίνομαι, βράζω ώρες- ώρες, θέλω φιλί, φιλί σου στο μέτωπο να κατεβάσει την θερμοκρασία. το στήθος μου πονάει,πονάω ποτέ; θα είναι η καρδιά μου που θέλει να βγει βόλτα.

μετράω, λεπτά, σελίδες, χαιρετίσματα, βλέμματα που συναντιούνται, κουβέντες σαν γριά σπαγγοραμμένη, το τόσο δα. μέρες που φεύγουν και δεν με πλησίασαν τόσο δα σε αυτά που είπα πως θα κάνω. νυχτερινές πτώσεις, πολλές αποχρώσεις στο σκοτάδι, κι ύστερα γμτ, πάλι θα αργήσω.

σαστίζω με την αδράνεια μου. γιατί άδειασα σήμερα. τρεις φάκελοι στην επιφάνεια εργασίας, μοιάζουν με πειράματα, που ο παράγοντας τύχη απο μόνος του θα καθορίσει το αποτέλεσμα τους.
μου λείπεις και λείπει το δρων το υποκείμενο...

**********************************************************

ένας ήλιος κι αστεράκια και σάλια κι άλλα τέτοια ωραία...
σήμερα μπήκε χειμώνας. η επίσημη πρώτη του χειμώνα είναι η μέρα αυτή που καταλαβαίνω ότι βγάζω αχνούς απο το στόμα, κι αυτή που το μεγάλο δάχτυλο του ποδιού μου ξερνάει το τελευταίο αγκάθι αχινού.

γλυκιά μου...

σε μερικές διαδρομές, έρχεσαι αργά και βαρύθυμα, γλιστερά σαν να είναι ο δρόμος σου η ουρά που αφήνει πίσω του ένα σαλιγγάρι.
κοιτάζω..
πότε έγινε αυτό; το ματωμένο πρόσωπο μιας γυναίκας. πάντα σε αυτούς τους δρόμους τα πρόσωπα είναι χτυπημένα.
σκουντάω , να δω τι έπαθε. γραπώνεται απο το στήθος μου κι ύστερα με σπρώχνει.μιλάει ασυνάρτητα, μια ψάχνει την μάνα της και μια αυτόν που την χτύπησε.
πάμε εκεί λέει και φεύγει τρικλίζοντας στην παρέα που έχει στηθεί για το ντιλέρι, δεν θα έρθω λέω, κι ούτε με ακούει πια.
σκαρφαλώνω στο τρόλευ, χαζεύω έναν λαγό σε μια μαύρη μπλούζα. αδιέξοδες διαδρομές τριγύρω του, γίνονται γάζα για το κεφάλι μου, που προσπαθεί να σταθεί σε μια μεριά.
πονοκέφαλος κι η υγρασία που έφερες, παίρνοντας τον δρόμο του σαλίγκαρου.
μυρίζεις κανέλα, βαριά όμως, σαν να έχει μουχλιάσει η κανέλα.
γελάς συγκρατημένα και λυπημένα, φαντάζομαι ασφράγιστες κουφάλες να μασάν τα λόγια σου και να κρατάν το γέλιο σου.
με δυσκολία γραπώνω τα λόγια σου, ανάμεσα σε συζητήσεις, αντιδραστικά σχόλια, κουρασμένες ματιές.
συρράπτω λέξη- λέξη. για λέγε τι προτιμάς να βλέπεις; κι οι εικόνες σε επανάληψη, παγωμένες εικόνες, μοιάζει το ένα τετράγωνο με το άλλο να είναι το ίδιο, ο ίδιος φόβος, η απόρριψη, το κυνηγητό, το κυνήγι και μυρωδιές σάρκας που δεν κρατιέται, να τα τινάξει, να τα πετάξει, να αρπαχτεί ή ξέρω εγώ τι άλλο.
σμίγω τα φρύδια, να διακρίνω μέσα απο την απελπισία την αποφασιστικότητα, σουφρώνω την μύτη να αρπάξω το πότε, πως και γιατί ακούμπησε εσένα ο θάνατος.
ξυστά πέρασε λες, για αυτό και δεν τον τρέμω.
κι ύστερα, τέλειωσε; όχι, όχι ακόμη...
για λέγε τι προτιμάς να βλέπεις; κι είναι η σοβαρότητα της ερώτησης μονόδρομος.
κι εκεί χάνω, το ένα ή το άλλο, και με μια μέση λύση γυρνάω σπίτι.

vradino

Αστεια πραγματα
να κλέβω λεξεις, πηδώντας απο φραχτες για να βρω ονόματα σε αυτα που θέλησα
να μοιάζουν oi επιλογές
με τις μαρκίζες που κοίταζα χθες
δεν θέλω ρε συμπαράσταση
λαχάνιασα και ξέχασα και τα παιχνιδια
γεμίσαμε αγκαθια και φοβομαστε να αγγιξουμε
ξηλωμένες τσέπες εκει κρύβαμε λαχτάρες
αμηχανια, μαζεύαμε ότι περίσσευε
Πέφτει από αυτές η επιθυμία την στραπατσάρουν φορτηγά το πρόσωπο της παραμένει όμορφο ακόμη και αν δεν το κοιτάει κανείς, γέμισε άλλωστε η πολη με χαλκομανιες
δεν θελω οταν τις συναντάμε να μην θυμαμαι
τα γραφω αυτα οχι για χαρη της νοσταλγιας…
απλα κολλησα σήμερα με αυτό το τραγούδι…
σαν ελεγεία - σαν σφύριγμα απο τον δρομο
all we ever wanted was everything.-

barceloneta

apo http://www.flickr.com/photos/antonioamado/

ο τζώνυ, ο αλήτης η κορμάρα

..και τα παράπονα στην λίνα..
μαζί με μένα πήγε στον πάτο ένα ολόκληρο αρχείο με γράμματα, όλα μιλούσαν για τους άλλους. θυμάμαι τότε κάποια να μου λέει πως με χρειάζεται σφίγγοντας τα χέρια της, μπροστά απο την τρύπια καρδιά της, φοβάμαι πως δεν θα τα καταφέρω της απάντησα κι έσβησα με ένα βουουουπ.
γιατί άφηνε καβάτζες να ρίχνουν τους καφέδες πάνω μου, γιατί ξεσκόνιζε μια φορά στο δίμηνο, γιατί επέμενε να μου καρφώνει μολυσμένα στικάκια, κι αυτά είναι μόνο η αρχή.
με αυτό το κατηγορώ ξύπνησε το πρωί η βάγια, κι αποφάσισε να πάει μια βόλτα προς τα πάνω μιας κι είχε κι εκεί απλήρωτους λογαριασμούς.
τα είχε ψιλοτσεπώσει οπότε μπήκε κουβαλώντας τον αλήτη στα χέρια της.
ωραίο σχήμα της είπε ο τεχνικός, αεροδυναμικό.
βλέποντας το όλο υπονοούμενα μπαφο-πιωμένο μάτι του, του είπε με στυλ "αλβανός, αλλά αξιοπρεπής", ενώνοντας τον αντίχειρα, τον παράμεσο και το μεσαίο και κάνοντας μια κίνηση απο το στήθος ως τον αφαλό.
και συνέχισε.. τον σκληρό σε μια θήκη για να ξεμπερδεύουμε.
όπερ και εγένετο..
έτσι είναι οι κομίστριες της είπε ο μηνάς, ξεροκέφαλες, αποφεύγοντας κάθε επανάληψη, χορεύοντας παρόλα αυτά στον ρυθμό της.
πέρασαν την νύχτα στην κάσα απο μια γκρεμισμένη πόρτα, χα, γέλασε με την όραση της, κάποτε παρακαλούσα να μου ανοίξεις, αυτό που σάλευε και κουνιόταν ήταν ένας ασβός, ένας σκατζόχοιρος, ή ένα ποντίκι,ίσως κάτι άλλο μα σίγουρα όχι σαράκι, οι τρεις τους παίξαν μια διασκευή απο το όνειρο θερινής νύχτας.
πόσο τσιγκούνα έγινες στα λόγια περήφανη τιτανία, κι εσύ ρε πουκ αδιόρθωτος,είπε με αλαζονεία ο όμπερον. η τιτανία δεν πίστευε στην μαγεία και με θράσσος του γύρισε, το πρόσωπο του ήταν τόσο όμορφο, που του έβαλα μια μάσκα γαϊδουριού για να μην σε ξεχάσω. κι έτσι δεν αγκαλιάστηκαν κι ενώ ο όμπερον έφευγε με ένα χαμόγελο φτιαχτό, η τιτανία σεργιανούσε παίζοντας με την σκιά της μέσα στην νύχτα..
κι αφού ότι ήταν να επικοινωνηθεί- επικοινωνήθηκε, η βάγια κι ο μηνάς, πήραν διαφορετικές κατευθύνσεις.
αν ακούσεις τα σπίτια και τους δρόμους, οι ερωτήσεις δεν θα είναι ατάκες, θα βρουν τις λέξεις κι αν όχι θα στις ζωγραφίσουν, γι αυτό ίσως κάποτε να είναι καλύτερα απο τους η.υ, τα αμάξια και τα ποδήλατα, είπε ο μηνάς. ναι, γι αυτό αγαπάω τα σπίτια και τους δρόμους, είπε η βάγια, γιατί δεν είναι ευέλικτα, γι αυτό και για τα φαντάσματα τους, γλυκοχαιρετήθηκαν πριν χωριστούν.

an...

εμένα μου αρέσει, εμένα δεν μου αρέσει, μαδούσε μαργαρίτες, κοίταξε κι αυτό το κείμενο, για τις συναισθηματικές δυσκολίες,που της το έδωσε ένα κορίτσι με μάτια λέηζερ, ηφαίστεια σκάγαν απο παντού, μια οπτική παραίσθηση, οι άλλοι, ή οι πληγές της που πυοραγούσαν, χμ ένα γκράφιτι, έχουμε ένα παγκάκι λέει ένα λυπημένο αγόρι σε ένα ντροπαλό κορίτσι, χμ κι απο πάνω μας οι υπηρεσίες που πρέπει να προσφέρω, και το βαρύ πυροβολικό και τα μεγάλα δάχτυλα των ποδιών της σηκωνόντουσαν, παίρνω αυτό που θέλω είπε μια, η πρωκτική ηθική ξόρκισε με μια σκέψη το σίγουρο βλέμμα της, ένας μικρός αυτοκτονικός παίρνει το χαρτομάνι μου και το κάνει σαϊτες, μια μπαίνει στο μάτι της.
μια που την βάλαν τιμωρία, με το θάρρος που μου δίνει μια καινούργια γνωριμία, την υποστηρίζω και χρωματίζω τα λόγια της,και δεν λέει- δεν σκέφτεται- δεν δείχνει, παίρνει ένα φύλο απο κάτω και το λιώνει στα χέρια της, στιγμούλα..
κοίτα αυτό, κοίτα και το άλλο.
πούπουλα εδώ, πούπουλα εκεί, αρκετά με τα πούπουλα σας περιστέρια, μας γαμήσατε. ένα να διασχίζει τους αιθέρες, κι ένα τσαλαπατημένο σε ένα κτίριο έκτρωμα, απο μέταλλο και γυαλί, ένα στο μπάνιο, να χαζεύει την ομορφιά του.
η πόλη μου χαμογελάει ψιθυρίζει η ονειροπόλα, ποιός σε γαμάει κι εσένα της λέει κάποιος που κατασπαράζει τη ζωή της, την χαμογελαστή.
κι ηφαίστεια σκάγαν να ξυπνήσουν τις αποχαυνωμένες τις αισθήσεις.
το 'χει, το 'χει, αφήνω το σχοινί και πέφτεις πάνω στον καλοταϊσμένο κώλο σου.
σε ρώτησα; με γρήγορες κινήσεις βγάζει το κοκαλάκι της και του το μπήγει στο χέρι, σταγόνες αίμα κάνουν τη σιγουριά, απελπισία, το ερωτηματικό τελεία.
ηφαίστεια, πληγές, κουβέντες, συμπαράσταση, καλό κι αυτό, μισώ απο συμπαράσταση, παραμύθια φούρναρη, εφιάλτες και τα μάτια αφόρητα ανοιχτά.
μια χαρά, και το ρ να έχει μαζέψει τόση μύξα, που γίνεται η φράση ίωση, απο αυτές που αν ρε δεν πας να γαμηθείς, δεν παιρνάνε.
και τα χαρτιά, ημιτελή, καρδιά μου εδώ, κι ανάσα μου εκεί και ματάκια μου παραπέρα, αχ ψυχούλα, και μας τάξανε γλυκό και δεν μας το δίνουν δεν μας το δίνουν οι καριόληδες.
σταματάω τα μοιρολόγια και ανεβάζω το βέλο, στα ψέμματα έτσι;
απλά είναι συγκεκριμένα τα πράγματα που δεν αντέχω.
ουφ, τρόμαξα.. μη σου μείνει κουσούρι.