αχ και βαχ

ο λάζαρος ήταν παλιά πελάτης μου σε ένα καφενείο.
ομοφυλόφυλος, γέρος και πουλούσε και τρελίτσα για να προσαρμοστεί.
ακόμη θα πρέπει να βρίσκει παρτενέρ.
έκανε τράκα τσιγάρο κι έδινε ρέστα στο ρούφηγμα.
και κερνούσε κόκκινο κρασί εμένα και αυτός έπινε λευκό.
και λόγω του ναζιού του ήταν ο μόνος που με μαλάκωνε λιγάκι.
μια μέρα μου έλεγε πως τρελαίνονται οι άντρες με τα στήθια είχα βαρεθεί και του γύρισα που το ξέρεις αφού εσύ δεν έχεις.
με γέλια, αλλά πικαρισμένος μου γύρισε, αυτό το α- μπροστά σου, να μην είχες το στερητικό...
την επόμενη μέρα κελαηδούσε πάλι..

don't think you knew, you were in this blog

σε ένα κομμάτι, νιαουρίζει αυτή, κοίτα τον εαυτό σου με τα μάτια μου.
τέτοιες μόνο ματιές περνάνε μέσα, να γεμίσει η συνείδηση λέξεις απο σοκολάτα, και χαμόγελα απο παυσίπονα
μετά τους εφιάλτες, κάτω απο το κρεβάτι να σχεδιάζω αντίποινα
κάποιος άφησε εκεί , ένα σουγιαδάκι, ένα κομμάτι ξύλο, κι ένα λάστιχο, μερικά χαλίκια
ο ήχος απο το ρολόϊ δεν ακούγεται πια τόσο σίγουρος, ενώ μια στρεβλή εικόνα σε μια γυάλινη μπάλα ξεθωριάζει
κι ότι λείπει, ας λείπει..

ναι εεε;

κάπου στο πήλιο, συστηματική απευαισθητοποίηση μέσα απο συμβολική έκθεση στο φθορετό μα και επιθυμητό ερέθισμα, τουτέστι, να σε πάρει το κύμμα απο πάνω μου.
η ιδέα της φωτογραφίας είναι δανεική απο τον tom bobandil, και δεν ξέρω πόσες παραλίες σήκωσαν πόθους αδιέξοδους απο τότε..πλάκα πλάκα την αναπαράγω κάπου έξι χρόνια αυτήν την ιδέα κι έχω συμπάθεια στις άδειες παραλίες.
αυτήν την φορά απέφυγα τα ειδύλλια, αφού στην μία βόλτα στην θάλασσα άρχισα να τρέχω πάνω κάτω, μάβα μάλλον θα είναι ή μώρα ή όπως θες το λες.
τα ερωτικά τραγούδια φτιάχνονται με φώκιες σε ενυδρεία που διαλέγουν τυχαία μπάλες με λέξεις γραμμένες πάνω τους. την ιδέα αυτήν την έκλεψε απο το south park ο γ. για να με ξελιγώσει στα γέλια, ένα ανοιξιάτικο βράδυ, σε ένα πολύ πολύ αγαπημένο μέρος.
γιατί αγαπητέ μου, όλα πιθανότητες είναι. να αντικατασταθούν τα ερωτικά ξεγλιστρήματα στην φαντασία, σε υπερβάσεις σε πραγματικό χρόνο και χώρο, κι όχι με τον αυτοσκοπό των συνευρέσεων, αυτό είναι ένα στοίχημα που κάποτε κάποτε κερδίζεται.
μετά γύρισα εκεί που είχα αφήσει ένα κομμάτι μου πεισματάρικο να με περιμένει.κάθε μάλωμα που του έκανα για αυτά που χάνω για να το ταϊζω, ξεχάστηκε στην αγκαλιά του καλώστην.
μετά με έπεισα πως δεν είμαι καμμία, αλλά μια, και τώρα έχοντας πλήρη συναίσθηση ότι είμαι ένα ακόμη θύμα της αστικοποίησης υπογράφω
home and dry

υγ: καλή συνέχεια κι ένα χαμόγελο στον θερσίτη που μεταναστεύει απο το http://thoughts-on-line.blogspot.com/ με νέο προορισμό ή χωρίς προορισμό.

τι νέα ψιψίνα;

stencil στο πολυτεχνείο, στουρνάρη

Του συστήματος η συστολή και η διαστολή
συχνά μας έχει εγκαταλείψει
σ' ένα σταθμό με μια βαλίτσα
που όμως μέσα της υπάρχει
η κόκκινη καρφίτσα
που σύντομα θα σπάσει
του σύμπαντος την πλαστική στολή.

λένα πλάτωνος, "τι νέα ψιψίνα;"

Όμως μια νύχτα, θα πάρω όλες τις μπογιές κι όλα τα χρώματα, και θα αφήσω, όσα ονειρεύτηκα για σένα πάνω στον τοίχο που μου βγάζεις, με ιδιότροπες πιτσιλιές.
Και θα έρθει μέρα που θα είσαι σίγουρος, πως δεν θα γυρίσω να σου ρίξω ούτε μια ματιά, θα αναρωτηθείς, πόσες φορές περίμενα να δω αν με κοιτάς, αν με ζητάς, με τσαμπουκά ή παρακάλια.
Και θα είναι αυτό το τόσο δα, μια ολόκληρη θάλασσα.
Μια νύχτα που θα με χρειαστείς, για τον απλό και μόνο λόγο ότι σου είμαι τελείως άχρηστη.
Μια νύχτα που τα βήματα σου πίσω μου, θα με κάνουν να κοκκινίσω.
Μια μέρα που θα με μαλώσεις, σαν κλαψουρίζω, δεν με θες.
Μια μέρα που θα σου δώσω ένα ακουστικό, να ακούσουμε μαζί “cry me a river”
Μια μέρα που θα παίζουμε ξύλο στην αμμουδιά, να βγει της κάβλας η φόρα πάνω στα σώματα μας να το βουλώσουνε οι ενοχές.
Μια νύχτα ακόμη που θα γελάς σαν βλέπεις τι θάρρος μου δίνει το γέλιο σου.
Μια μέρα που πικρά τραγούδια θα με νανουρίζουνε, κι η υποψία νύστας θα τα κάνει εσένα.
Ένα μεσημέρι που μέσα στο θανατικό θα δω σε εσένα μόνο, σώμα.
Ένα άλλο που τρεχάτα σύννεφα θα γελάνε, σαν εσένα.
Θα πάω να μπω σε μια υποψία τότε, θα έρθει, και η εκπομπή του κόσμου θα λέει δεν ξέρεις ποτέ, και μην αναγνωρίζοντας το σουλούπι μου θα με ακολουθήσεις σε μια κατηφόρα και δεν θα ακούς την λύπη μου, θα βλέπεις μόνο, φραουλί μαλλιά κι ένα μαύρο φουστάνι.
Έτσι θα αρχίσουμε, με ένα « κάνει λύπη ναι;»
Και θα τελειώσουμε με ένα « κάνει ».

Weisse Steine

Λευκό το σεντόνι και μαξιλάρια ανάκατα, ένα κολάζ ημιτελές να με κοιτάει απορημένο, πεταμένη έξω εδώ και μέρες η κόκκινη φλοκάτη, να βγει μαζί με το χρώμα της όλο του χειμώνα το παράφορο, μια λίστα να παίζει όλο το βράδυ, τα γειά σου αναπάντητα στο msn,
χαμηλωμένα τα μάτια στον δρόμο, η αντιπαράθεση υγιής, όπως και το να αμφισβητείς τις δικές σου τις αγνές προθέσεις.
Μαλλιά κουβάρια τα σκεπάσματα, σκεπάσματα τα μαλλιά για τα χαμόγελα, ένα κασκόλ εσάρπα που με προστάτευε παλιά τις νύχτες χωρισμού, ένα όνειρο με δυο περαστικούς, ξέκλεψα κι εγώ χρόνο για να σου πω, να με φυγαδεύσεις πάλι, έτρεμα λέγοντας σου ψέμματα, φοβάμαι.
Παραλληλισμοί άδικοι ή δίκαιοι δεν έχει μεγάλη σημασία αυτό. Ένα ειλικρινές βρε δεν αντέχω, η διακοπή της μπατιριάς, το ανοιχτό μου αυτί στις αναπαραστάσεις του έξω κόσμου, τις προτιμώ, μιας και κουβαλάν μια αβεβαιότητα ηχηρή, σαν επιθανάτιο ρόγχο.
Οι κυνικές μου σκέψεις, γεμάτες ερωτηματικά κι αποφάσεις για αλλαγές.
Γίνε αυτό που θέλεις να είσαι, δεν είναι μικρό αυτό, μικρό μου...
Η ντεμπιντάν, οι σκουπιδοφάγοι, η φρικό-σκουφίτσα, καρικατούρες, χάρτινα πλάσματα που ζωντανεύουν σώζοντας με τρυφερά και βάρβαρα, απο της αγάπης τους ψυχαναγκασμούς.

να πληθαίνεις

να αναλώνεσαι διαγνώνοντας, περιπτώσεις αθεράπευτες...
και να κατεβάσεις 8 καινούργια τραγούδια, απο το
http://wxra.squat.gr/