something old and something blue

Σε αυτές τις περιπτώσεις, που αυτό που με ενδιαφέρει μοιάζει ή είναι μακρινό. Όπως το να προσπαθώ, να γράψω στο σκοτάδι, με δώδεκα κεριά αναμένα. Κρατάω την σιγουριά πως το αποτέλεσμα κρατάει σταγόνες διάυγειας.
Είναι μια συγκεκριμένη μου κίνηση- ένα τράνταγμα που προσπαθεί να μην περιέχει στοιχεία ερωτισμού- που υποκαθιστά τις σκέψεις και τις προσδοκίες μου για έρωτα, και έναν αμοιβαίο δισταγμό για επικοινωνία. Αυτό που πυροδοτεί είναι απλά και μόνο σημεία, σημάδια κοινωνικά.
Δεν πρόκειται για το ασυνείδητο που βγαίνει και κατασπαράζει, είναι απλά και μόνο μια κοινωνική σύμβαση.
Το γέλιο, πηγαίο ή όχι, δεν είναι κοροϊδία, μα ποιά λανθάνουσα επικοινωνία δεν κινδυνεύει να γίνει μάχη, ειδικά όταν γνωρίζουμε πως κινδυνεύουμε να κουβαλήσουμε σαν ενοχή την σαπίλα ενός ολόκληρου κοινωνικού συστήματος, το οποίο βλέποντας τη θάλασσα μας να βαλτώνει παίρνει τις ανάσες του;
Και δεν θέλω κανένα σπίτι να σκεφτώ, ούτε το γιατί οι φίλοι- ευχαριστώ- και οι φίλες- παρακαλώ- πρόλαβαν να με νουθετήσουν πριν με νουθετήσω εγώ.
Θέλω να κουμπώσω σε έναν ώμο, να μπω μέσα σε ένα σώμα, να ανταλάξω, να μην είμαι η κάβλα, να μην είμαι αντικείμενο, χλευασμού ή πόθου, μανταλάκι, καροτσάκι.
Και τα βαρέθηκα τα συναισθήματα, σαν να πολεμάω μόνη μου την τρέλα μου. Και το τηλέφωνο κάνει πάλι του κόσμου τα παράσιτα.
Και δεν είναι ανάγκη, την θλίψη, την απώλεια, να την μεταφράσω σε κατάθλιψη, όπως επίσης δεν είναι ανάγκη, να τοποθετήσω κανέναν άντρα να στρέφεται γύρω μου.
Αφού η ανάμνηση της εμπειρίας μου στα Γόμορα, μου αποκάλυψε λαχτάρα, ευγνωμοσύνη για ένα παλιό συναίσθημα, δέσιμο.
Και πως μπορώ να έρθω σε εσένα, " με άντρες πνιγμένους στα μαλλιά μου";
Πως γίνεται να βρεθούμε, να κοιταχτούμε ευθεία, αν όχι σε αυτήν την μη κανονική συνθήκη όπου εγώ ξεπερνώ τον εαυτό μου;
Και ίσως να είναι απλά ότι τον προσπαθούσα πάντα τον έρωτα με μανιά, την διεκδίκηση με μανία.
Με θέλω να είμαι κοντινή, οικεία, πως γίνεται η συναναστροφή να μην δημιουργεί προσδοκίες;
Και πως να τις αξιοποιήσω αυτές τις προσδοκίες, αντί να τις σαμποτάρω;
Κι ας μην χύσει κανένας ή καθένας ιδεόκαυλος.
Πονάει ο κυνισμός, αυτά που εγκαταλείπονται, η ψεύτο-ανωτερότητα.
Ξέρω πως γράφω, εν είδει εξομολόγησης, για να σώσω, τον συναισθηματισμό μου, τη σφαίρα επιρροής μου, την μέσα ζούγκλα μου, το καταφύγιο μου, αυτό το ποτάμι που με κρυφάκουσε, αυτόν τον πύργο, που κατοικείται απο ανθρώπους μελλοντικά ζωντανούς, την πράσινη πόρτα, που ανοίγει πέρασμα σε υποτασικά όνειρα, κάποιο βλέμμα, όπως εγώ το μεταφράζω, μερικά όμορφα πράγματα ακόμη..
Αυτά που είμαι εγώ, που με βρήκα να τα υπερασπίζομαι, φωναχτά, πεισμωμένα, λες και δεν έμεινε καμιά άλλη μάχη πέρα απο τον διάλογο. Κι ύστερα μοιάζει να μην υπάρχει άλλη διέξοδος, πέρα απο τις μπύρες, το κρασί, το γράψιμο, τις ανυπόμονες και βιαστικές συνευρέσεις.
Πόσο παρακμιακός είναι ο παλιός μου σπιτονοικοκύρης, ο συναίτερος της Βάσως, οι άνθρωποι που πιστεύουν ότι μια καρικατούρα στην τιβί μπορεί να αλλάξει την ζωή τους, οι πεινασμένες για επιβολή γυναίκες, οι ψευτό-σίγουροι άντρες που θεωρούν σχέση να σου επιβάλλουν την κάβλα τους, η συγκρατημένη αισιοδοξία των πρωινών καλοντυμένων ανθρώπων, με συμπεριφορά αγέλης, στο μετρό, στο τρένο, στον δρόμο.
Τα ειρωνικά βλέμματα τριγύρω.
Πόσο πιο πολύ μπορεί να με αρρωστήσει, αυτή η μπλόφα του συλλογικού ασυνείδητου;
Πόσο μελαγχολικό είναι το πρωινό ξύπνημα. Πόσο παρήγορη η ιδέα ότι κάποιος με σκέφτεται όταν ξυπνάει.
Φαίνονται τώρα τρομακτικές οι σχέσεις, η βία τους, το χάος τους. Τα ασφαλή τους όρια ασφαλώς.
Και σε όλα αυτά, η συμπαθητική, η εύθραυστη λογική μου. Και η ανάγκη για ένα απαλό πως περνάς, σαν μια παρένθεση απο τις ζωές των άλλων.
Όπως αποκρυσταλλώνεται η παρουσία σου, μέσα απο την ηρεμία, οι συμπεριφορές δεν δείχνουν κάτι άλλο εκτός απο συμπάθεια.
Δεν υπάρχει αναζήτηση, σε λόγια ή γραπτά. Φαίνεται σαν να μην μένουν πολλά λεκτικά, ο φωτισμός δεν βοηθάει.
Τέρμα οι σκέψεις, οι ψεύτικες συγκρούσεις, τέρμα τα κεριά, τα λεφτά, τα συμβόλαια, οι μέρες γαμό-έρωτα, που μου έφαγαν τα χρόνια..
Τέρμα οι ενοχές, τέρμα οι πόνοι.
Ποιά έχωσε στην τσάντα μου αυτόν τον καπνό; Γιατί με αγαπάει; Γιατί μαλακώνω τόσο με μικρά κομμάτια αγάπης;
Τι μου δίνει σιγουριά, γιατί θέλω να συνεχίσω;
Σίγουρα όχι μόνο αυτή η πέτρα που δεν ξέρω πως να την πετάξω, μα είμαι σίγουρη πως θέλω να βρει στόχο.
Όχι μόνο αυτό το αγόρι που δεν ξέρω πως να του μιλήσω, κι ούτε είμαι σίγουρη πως θέλω να με ακούσει..
Και για να εισάγουμε στο νέο μέσο την διάδραση (για πες κι εσύ αναγνώστη/ρια), ... το ένα αυτί ακούει το άλλο και τα δυό...
ε; ε;

νηφάλια

Το ίδιο έργο, ξανά και ξανά. Ύπουλες κόντρες ξανά και ξανά, για να αποφύγουν κάποιοι ένα ραντεβού, που ακόμη κι αν είναι λίγο, που σίγουρα με όρους νίκης ή ήττας μεταφρασμένο είναι άνισο, δεν θα είναι δα και μοιραίο. Κι όλοι αυτοί που μας υπονόμευσαν, που μας δώσαν ρόλους που δεν τους θελήσαμε, και που χτυπήσαμε τα κεφάλια μας σε τοίχους για να μην οικειοποιηθούμε αυτούς τους ρόλους. Που δεν κρατήσαμε ψυχραιμία, για να ακονίσουμε αυτό το μαχαίρι, που δεν θα μακελέψει κανέναν ή καμία, απλά θα κόψει τον ομφάλιο λώρο με τον καθωσπρεπισμό, τις νουθεσίες, τα μέσα απο τα δόντια λόγια, τις ψεύτικες χειρονομίες οικειότητας.
Λέω συντρόφισσα, μήπως δεν μας πήραν το μέρος, αυτοί που κάποτε πιστέψαμε, αγαπήσαμε, τι τρέλα αυτή η αγάπη, τι ανιαρή η πίστη, γιατί δεν μπορούν να το καταπιούν, πως κουβαλάμε στα λόγια μας ένα παιδί, μα αυτοί δεν μπορούν να δουν, φοβισμένοι όπως είναι, τίποτε άλλο απο ένα πτώμα.
Το αρπάζουμε, μισό- πνιγμένο, το τυλίγουμε, το ζεσταίνουμε, ανοίγει τα μάτια του, τρομάζει απο τον θυμό μας, αποκόβεται απο εμάς, γίνεται σύνθημα, σπρωξίδι, γυαλιά, πέτρες, καρφί στο μάτι τους.
Παρίες, έτσι μας βλέπουν, δεν το διαλέξαμε...

Συμβουλεύομαι ένα λεξικό...

παρίας: Μέρος του λόγου: Ουσιαστικό
1. μέλος εκτός κάστας
2. απόβλητος της κοινωνίας
3. άτομο χωρίς δικαιώματα

Κι άλλωστε δεν ξέρω, υπάρχει θηλυκό για αυτήν την λέξη;

Ένα σπασμένο ποιήμα. Όχι δεν κλαίω, ένα γυαλί του μπήκε στο μάτι μου

Ανάμεσα σε χείλη και χείλη, υπάρχουν πόλεις απο άφθονη στάχτη και υγρό λοφίο, σταγόνες του πότε και πως, ακαθόριστες κυκλοφορίες, ανάμεσα σε χείλη και χείλη, όπως σε ακτή, απο άμμο και γυαλί.
Περνάει ο άνεμος.
Γι αυτό δεν έχεις τέλος.
Περιμάζεψε με, όπως αν ήσουν όλη επισημότητα, όλη νυχτερινή, σαν μια περιοχή, ώσπου να γίνεις ένα με τις γραμμές του τρένου.
Προχώρησε μες τη γλυκύτητα, έλα στο πλευρό μου, ώσπου τα δαχτυλόσχημα λουλούδια των βιολιών να σωπάσουν.
Ώσπου, τα μούσκλια να ριζώσουν στον κεραυνό, ώσπου απο τον σφυγμό χεριού και χεριού, να κατέβουν οι ρίζες.

απο το ποιήμα του Pablo Neruda, "Συμμαχία", με τους έρωτες, τα σφάλματα, την φ. που απαγγέλει ποίηση..

to no charlie (και με επίγνωση ότι τα αγγλικά μου είναι για κλάμματα)

Οκτώβρης χωρίς βροχή δεν είναι Οκτώβρης. Η βιοπάλη με επέστρεψε στην γενέτειρα, η αποστολή τεηκ δε μανη εντ ραν αποδείχτηκε λιγότερο φθορετή από το αναμενόμενο. Εδώ και δύο μέρες με ταλαιπωρεί ένας πονόδοντος, χαλάρωσε την πίεση του αφού φαντάστηκα ένα κουλουριασμένο μαυρόγατο να γελάει μισό- ειρωνικά, μισό- χαδιάρικα και να με περιμένει να κάνω την κίνηση και να το αρπάξω στοργικά ή/και ενστικτώδικα με ένα δάγκωμα από τον σβέρκο.
Γιατί μια κάποια μορφή, εμφανίζεται και εξαφανίζεται στο φανταστικό μου, σαν τον γάτο του Τσέσαϊρ.
Ταραχές απο την μία, λαχτάρες από την άλλη, κάλυψη φυσικά, επιθυμία, στα σίγουρα.
Θυμός; Μπα ρέπω πάλι προς την ατσούμπαλη μου θλίψη και κρατάω την σκέψη πως ο θυμός μου στέκεται κάπου κοντά, πως με ένα νόημα θα έρθει να με ορίσει και να τον ορίσω. Του έδωσα ανθρώπινη μορφή του θυμού για λίγο. Κοκκινομάλλα μάλλον, σαν την φανταστική πρόγονη μου, στην οποία χρωστάω την ιρλανδέζικη μου ευθιξία μάλλον.
Την μέρα των γενεθλίων μου έχασε την ζωή του, ο Μοχάμεντ, 25 χρονών, μέλος της πακιστανικής κοινότητας, λόγω βασανιστηρίων, ξυλοδαρμών, ηλεκτροσόκ σε αστυνομικό τμήμα. Ο μηνυτής απέσυρε την κατάθεση του, μετά την εκτόνωση των σκουληκιών. Ο αδερφός του Μοχάμεντ αναγκάστηκε να υπογράψει κείμενο που δήλωνε πως δεν έφερε σημάδια βασανισμου.
Η πρώτη βόλτα για καφέ σε αυτήν την πόλη, με βρήκε σε μια διάβαση με μια ομάδα σκουληκιών, να πάμε απο εδώ ή απο εκεί είπε το μπροστάρικο, λες κι είχαν βγει για να μαζέψουν ήλιο. Ναι για τους μπάτσους λέω.
Κι οι ψηφοφόροι τραγουδούσαν προηγουμένως, θα τον τρελάνουμε τον ήλιο. Θα του κλάσετε μια μάντρα θα συμπληρώσω εγώ και σόρυ για το σεξιστικό του σχολίου. Μια καραγκιόζισα κράυγαζε απο πάνω διάφορα άτοπα.
Μα όχι δεν πειράχθηκα, ήμουν αλλού και έβρεχε και είχα πάντα παρέα (και καλά), ενός νέου άντρα που ξεψύχησε στις σκάλες του σπιτιού του, ενός ζογκλέρ, που ήταν παράλληλα μύστης και απαίσιος μαθητής, μιας ρασταφαριανής, που χρησιμοποιεί τα μαλλιά της για να ρίχνει αστέρια, κι απλά τα χαζεύει, δεν εύχεται ποτέ, κι ούτε στον τζα πιστεύει και για μια στιγμή το γατί που έλεγα πριν.
Κι όσο για τα όνειρα, στον ύπνο μου ξεκίνησα να μοιραστώ ένα μυστικό με μια φίλη και τελευταία στιγμή την ξεγέλασα και το κράτησα πάλι για τον εαυτό μου.
- Με τι μοιάζει;
- Δεν ξέρω μα τα μάτια του γυάλιζαν τόσο που μου θύμισαν ρίγη που πολεμάω, σαν ενοχή μοναστηριακή.
Ξένοιαστα ψέμματα κι αγχωμένα βλέμματα.
Στον δρόμο για την προσωρινή μου δουλειά, κάπου μακριά, κάπου που έχει μόνο δύο δρόμους για να διασχίσεις την πόλη, συναντούσα τα πρωινά το αστυνομικό τμήμα, και το μεσημέρι στο ν γυρισμό το αστυνομικό τμήμα και πάλι.
Ένα μεσημέρι γύρισα απο τον δρόμο που βλέπει στην πίσω αυλή του. Τα σκουλήκια στην μάντρα τριγύρω και κάμποσοι κούρδοι οκλαδόν, με χειροπέδες. Κι ένας απο τους κρατούμενους γελαστός. Χαμογέλασα, αυθόρμητα με τσούξαν τα μάτια μου. Αλλά με ξεγέλασε για λίγο απο αυτήν την φρίκη, το γέλιο κάποιου (σημειωτέον ακινητοποιημένου), το αλαζονικό, το θαραλλέο και το απρόσφορο. Κι ενώ είχε ήλιο με φαντάστηκα σε άλλον Οκτώβρη με βροχή πάλι, να σφίγγω την ζακέτα, να μπουκώνω τα ρουθούνια μου με υγρασία, να περπατάω με παρέα φυσικά, να μην κοιταζόμαστε, σαν να έχουμε συμφωνήσει σιωπηλά, να μην έχει βλεμματικές επαφές αυτή η λύπη. Κάτι απο flash back, κάτι απο τα τωρινά, όταν στην φαντασία μου τα φουσκώνω και τα χρωματίζω. Γι αυτό και μυστικά...

Οκτώβρης στην Θεσσαλονίκη, περπατώντας προς το τσινάρι πήρα τηλέφωνο. Είμαι μακριά λέει, καμιά 10ρια χμ, βρέχει εδώ. Όπου να ΄ναι θα έρθει και σε εσένα. Έμεινα στο ωραιότατο παράθυρο του γιώργου να κοιτάζω, να περιμένω την βρροχή. Και τελικά έπεσε!
Ευτυχία...
Και σήμερα, ξεκίνησε μια βροχούλα, απο τα βόρεια. Έφτιαξε ένα μικρό αυλάκι απο λέξεις. Οι γάτες φώναζαν καυλωμένα κάτω απο κανά υπόστεγο μάλλον. Δεν είχα όρεξη να βγω να τις δω. Το έχουν παρακάνει. Τώρα σταμάτησε η βροχή, σταμάτησαν κι οι γάτες. Δεν έφτασε η βροχή, ούτε να με ταξιδέψει σε κανέναν, ούτε να ξεπλύνει την χολέρα.
Αντέχουμε όμως. "Right as rain".

το φεγγάρι

Κάποτε, όπως λέει η ιστορία, σε καιρούς περασμένους
τότε που έγιναν τόσα και τόσα,
πραγματικά ή φανταστικά κι άλλα αμφίβολα
κάποιος καταπιάστηκε με το γιγάντιο έργο

να καταγράψει σε ένα βιβλίο ολόκληρο το σύμπαν
και, με παράφορο ζήλο, αφοσιώθηκε
στο τεράστιο και περίπλοκο γραφτό του
ώσπου χάραζε και απάγγειλε και τον τελευταίο στίχο.

Ήταν έτοιμος να ευχαριστήσει την τύχη
όταν, σηκώνοντας τα μάτια, είδε στον αέρα
έναν αστραφτερό δίσκο και τότε, κεραυνοβολημένος
κατάλαβε πως είχε ξεχάσει το φεγγάρι.

Η ιστορία που διηγήθηκα αν και επινοημένη,
μπορεί να περιγράψει αρκετά καλά τη μοίρα
όλων εμάς που για επάγγελμα έχουμε διαλέξει
να μετατρέπουμε σε λέξεις τη ζωή μας.

Πάντοτε χάνεται το σπουδαιότερο...

Χόρχε Λούις Μπόρχες

αυτοκόλλητοι

Αγόρασα αυτοκόλλητα σήμερα για τον πιτσιρικά. Έτσι νόμιζα δηλαδή. Δεν ήταν αυτοκόλλητα τελικά.

Όταν τελείωσε με την ανάγνωση του ζήτησα να διαλέξει. Δυο μέλισσες, ένα στοιχειό, ένα μαύρο τριαντάφυλλο, κι ο κύριος με το καπέλο κι ένα πιστόλι στο χέρι. Αυτόν διάλεξε τι άλλο;

Τα άλλα είναι για κορίτσια λέει.

Δηλαδή εσένα δεν σου αρέσουν τα λουλούδια;

Μου αρέσουν, έχεις δίκιο, τα σκούρα μπλε και τα μαύρα λουλούδια.

Έβγαλα λοιπόν τον μυστήριο κύριο από το σελοφάν και έκανα να τον κολλήσω στην κασετίνα. Μάταια. Δεν είχε κόλλα.

Πειράζει που δεν είναι αυτοκόλλητο;

Δεν πειράζει, απλά να μην τριγυρνάει εκεί μέσα.

Γελάσαμε λίγο.

Λοιπόν κι εγώ δεν έχω κόλλα, γι αυτό και τριγυρνάω.

Γύρισα σπίτι. Έβαλα τα υπόλοιπα κατ’ ευφημισμό αυτοκόλλητα στο κομοδίνο μου. Δεν κατάλαβα πότε άρχισε να φυσάει. Το δωμάτιο πήρε μια κόκκινη απόχρωση, ίσως να γκρέμισαν τις πολυκατοικίες τριγύρω σκέφτηκα και τώρα μετά από πολλά χρόνια θα βλέπω την δύση από το υπνοδωμάτιο μου.

Το άρωμα καρύδα, νοστάλγησε τις καλοκαιρινές του δόξες, και κάποιον που το είχε φέρει μέχρι εδώ για να το ρουφάει από πάνω μου. Σε μια στιγμή μελαγχολίας βούτηξε από το κομοδίνο στο πάτωμα. Γέμισε το δωμάτιο με μικρά γυαλιά έτοιμα για καυγά και σταγόνες ανυπόμονες για έρωτα. Έτσι χωρίζουν οι εραστές; Μου φώναξαν εν χορώ, με ανάμικτες διαθέσεις. Έτσι χωρίζουν όλοι απάντησα και τυλίχτηκα περισσότερο.

Ύστερα το τριαντάφυλλο γύρισε να δώσει τις εξηγήσεις που εγώ δεν τους έδωσα. Είναι που εγώ της τρύπησα το δάχτυλο τους λέει. Και βιάστηκε να ξεχάσει ανυπόμονες αγκαλιές, παράπονα, γέλια, φυγές, αποχωρισμούς. Και αυτό το μου λείπεις.

Την ξεγέλασα βλέπεις πως είμαι αυτοκόλλητο. Μετά σηκώθηκε, ζωντάνεψε κι άλλο, ήρθε και με τρύπησε στο μπράτσο. Το βλέπετε; ρωτάει και καμαρώνει μια σταγόνα αίμα.

Την σκούπισα βιαστικά, και γύρισα πλευρό, πατώντας δυνατά το χέρι. Όταν σηκωθώ θα πω, πως ήταν απλά μια μελανιά, σαν από λάθος, από χαμηλή πίεση.

Το στοιχειό άρχισε να τριγυρίζει, στο σπίτι. Κουνούσε την πόρτα. Άκουγα την χαλασμένη κλειδαριά να κουνιέται και μια φωνή να λέει το όνομα μου. Τώρα χωρίς παρέα, λες όλες οι απουσίες να επιστρέψουν; Να γίνουν απειλητικές τρύπες; Και μόνο να με απειλούν, ποτέ να μην με ρουφάνε; Ανυπόφορος φόβος και απελπιστική ασφάλεια. Ανασφαλής έλξη και ενοχική αποστροφή. Ρώτα τις μέλισσες μου λέει αφού εμένα δεν θέλεις να με ακούσεις.

Είναι που μοιάζεις με ζόμπι καλή μου αγάπη.

Θέλει βία η αγάπη, μου λέει κι εσύ την ξόδεψες.

Που; Ρωτάω τις μέλισσες.

Αρχίζουν να με τσιμπάν, μαλακά, λάγνα ενώ ταυτόχρονα στριφογυρίζουν πριν ζευγαρώσουν. Γεμίζει ο ύπνος μου με ηδονή, βυθίζομαι σε ένα γέλιο, τελειώνω καθώς κάποιος μου λέει « σε πεθύμησα », γελώντας.

Ξυπνάω με πείνα, ερωτική πείνα, πείνα για ένα πρόσωπο, καιρό ξεχασμένο. Λαχτάρα, πιο όμορφη λέξη. Το στοιχειό γίνεται αυτό το πρόσωπο, κάθεται με γυρισμένη την πλάτη του σε εμένα στραμμένο στον καθρέφτη. Και καθώς προσπαθώ να διακρίνω στον καθρέφτη την ανάμνηση που έφερε όλη αυτήν την αναστάτωση μέχρι εδώ, με ένα μπαμ, το δωμάτιο βυθίζεται στο σκοτάδι.

Ξυπνάω και μαγειρεύω κοτόπουλο. Πάντα αρρωσταίνω όταν τρώω κοτόπουλο. Καλύτερα θέλω μοναξιά με μιζέρια. Ούτε ηρεμία, ούτε φροντίδα.

Κρεβατώνομαι και περιμένω του κόσμου τα μυστήρια για παρέα.

Αντί για αυτά, το τηλέφωνο που και που.

Χάθηκες, γιατί;

Τα περνάω υπέροχα με τον καινούργιο μου φίλο για αυτό.

Χαθήκαμε όμως καινούργιε μου φίλε. Πρώτα γίναμε λίγοι κι ύστερα άφαντοι.