Μπορούν οι λέξεις, να κυλούν, σαν δάκρυα, στρογγυλά κι αβίαστα που πέφτουν σαν κουμπάκια, συναντιούνται σε μια γούρνα. Θα μπορέσουν κάποτε να συναντηθούν σε μια γουλιά, να ξεγελάσει την δίψα μου και την δίψα σου- αν πάμε για μοιρασιά.
Κι όσα γίναν και δεν γυρνάν; Κοιμούνται, ανάμεσα από τα καμένα. Δειλιάζω να τα ξυπνήσω, να τα πετάξω, στο ξερό μου στόμα, που χάνει φωνήεντα, στα πρησμένα από το ξενύχτι κι από τους μαραθώνιους ύπνους μάτια μου, στην πικρή μου γλώσσα, στα ιδρωμένα χέρια μου, την μπουκωμένη μύτη μου.
Θα χρειαστούν πάλι προφάσεις για να φτιάξουν, το μέρος που δεν υπάρχει, αυτό που επιτρέπει συναντήσεις. Τα παλιά, τα λάθη, τα σβησμένα. Να σου ο εαυτός να κατσικώνεται πάνω στις μπούκλες που έφτιαξες μπροστά από τον καθρέφτη. Τις πατάει αλήθεια με τόση λύσσα… Δεν θέλει σου λέω ο εαυτός, υπερπαραγωγές, υποκλίσεις, επαναλήψεις…
Κι είναι αυτές οι λέξεις σαν δάκρυα κουτά και αναίτια, σαν στρίγγλισμα, και σαν πένθος, σαν μια κίνηση απελπισίας που πάει να πιαστεί στον ρυθμό που τραγουδάς, και φωνάζεις μαζί.
Που είναι η άλλη ζωή;
Μια γυναίκα που το δωμάτιο της μοιάζει με αυτά εδώ μέσα, που είναι μάλλον ανακυκλώσιμα, παρά αναλώσιμα, ένας άντρας που δεν χαμπαριάζει από τα ζόρια σου και σου ζητάει υπερβάσεις, κι ένα παιδί που σου γελάει πουλώντας σου ένα πακέτο τσίχλες.
Και μετά πάλι, με πρόφαση ή χωρίς, ένα ξύπνημα, τα χέρια μου που βρίσκουν τρόπους, να παραμερίσουν τα κλαδιά, η γλώσσα μου διψασμένη κι ευχαριστημένη από την βροχή, την αλμύρα, το σάλιο σου, τα μάτια μου που γυαλίζουν, από περιέργεια, λαχτάρα, από την ομορφιά του κόσμου, το χαμογελαστό μου στόμα, κι η μύτη μου που αρπάζει αναμνήσεις, για να φτιάξει ένα τώρα, κι ύστερα αναμνήσεις.
Μα πρέπει μια σταλιά, πιο κοντά, να πλησιάσω…

Στο καφενείο, την ρωτούσαν ποιος είναι αυτός, περίεργοι μπαρμπάδες και κορίτσια ψόφια για τον βαρβάτο γαμιά, που θα μετατραπεί σε κουβαλητή του σπιτιού τους. Ο μηνάς ένιωσε εξαιρετικά αμήχανα, όταν ένας μεθυσμένος μουστακαλής του ξέρασε κάτι νουθεσίες μπερδεμένες με απειλές.
Κι η βάλια είχε βαρεθεί να εξηγεί στον εαυτό της και στους άλλους ότι ήταν απλά φίλοι, κι είχε βαρεθεί και τους χοντροκομμένους τρόπους τους, και είχε βαρεθεί να παλεύει με ανθρώπους που από στάση και θέση θεωρούσε ανάξιους. έλεγε ότι είχε βαρεθεί, μα τους άφηνε να της βάζουνε φτέρα χειροκίνητα, κι όταν τάχα άφοβα τους κοίταζε ανάμεσα απο τα πόδια, κι ύστερα αριστερά στο στήθος τους.
Μια μικροκαμωμένη γυναίκα χόρευε και με πλάγια βλέμματα την εξαγρίωνε.
Πήραν το skoda και τράβηξαν για το ποτάμι.
Βουτήξαν, το νερό ήταν αρκετά κρύο, ήταν μόλις απρίλης.

Η λεύκα άκουγε όλο το βράδυ αναστεναγμούς, ανάκατους με όρκους αγάπης, του αφηγήθηκε.
Και το πρωί χαράξαν μια καρδιά με τα ονόματα τους πάνω στο σώμα της, την συμπλήρωσε.
Ναι κι η καημένη η λεύκα αργοπέθαινε, από αγάπη. Από το αμάξι άκουγαν Fleetwood mac και είχαν πια βουτήξει και το ρεύμα ήταν αρκετά δυνατό, και τραγουδούσαν απαρηγόρητοι you can go your own way, τόσο απαρηγόρητοι που μια ιτιά χαμήλωσε κι άλλο για να πιαστούν σε μια μεριά.

Κι η ιτιά απλώνει πάντα τις σκέψεις της, τις ρίχνει χαμηλά, φτιάχνει γαϊτανάκια για τα τρίγωνα αλλά και πιασίματα κόντρα στο ρέμα.
Όχι από καμιά ιδιαίτερη συμπόνια, το κάνει κυρίως για να προστατέψει το σώμα της από καρδούλες, ονόματα, στιχάκια, ημερομηνίες και σύμβολα και για να κρύψει τις εκφράσεις που ζωγραφίζουν στο πρόσωπο της, οι ψίθυροι των ερωτευμένων.

Τον άφησε να βγει πρώτος, αφού είχαν μόνο μια πετσέτα, κρατήθηκε από τα κλαδιά της ιτιάς και τον κοίταζε να λύνει τα μαλλιά του, και την κοιτούσε σαν να την έβλεπε, όμως απλά την κοιτούσε, αφού ακόμη δεν είχε βάλει τα γυαλιά του…

Και πονούσε απερίγραπτα, που τον ήθελε και τον πάγωνε, ένιωθε κάπως, σαν να της είχαν δώσει δυο φτερά, με σανίδες να κρατάν τα πούπουλα, χειροκίνητα και είχε ξεκολλήσει τους καρπούς της για να το παίζει αγγελούδι.

τσολιά μου..

καβάλα στο πατίνι της και στην τρίχα ντυμένη, πέρασε απο τον οαέδ να ανανεώσει την κάρτα της γαμώ ανεργίας της

στον μηνά όπου και να 'ναι..

στην βάλια που είναι κάπου εκεί τριγύρω..

Με ξύπνησε ένας ήλιος εντελώς ανοιξιάτικος. Η μέρα ήταν βαρετή και αναμενόμενη, τα ίδια λόγια, οι ίδιες ημι-υποχρεώσεις, το χαμογελαστό μου μεροκλάμματο. Και πραγματικά δεν έβρισκα λόγο να παρευρεθώ σε αυτήν την συνάντηση.

Έφτασα κουκουλωμένη και με μισή καρδιά, κι ένα χρόνο μετά, ήμασταν πάλι ανοιχτές πληγές. Κάπου εκεί σε είδα/δεν σε είδα, με τα μαλλάκια σου κοντά και λιγάκι πιο γεμάτο, να ανεβαίνεις τα σκαλιά και να κοιτάς ευθεία και χωρίς αναστολές, σαν να φώναζες κι εσύ για το αίμα που κυλάει και να χαμογελάς και να μου λες, σε θέλω εδώ. Και σε συγχώρεσα που σε αγαπούσα και μπορούσες να με κρατήσεις ή να με διώξεις, να κάνεις την πόλη με την απουσία σου, εξορία.

Και πάει καιρός που δεν είμαι πια βρωμόγατο, να τρώω τις σαρδέλες που μαγείρεψε η μαμά του αλέξη στο μπαλκόνι, και να σκανάρω την πόλη και τα σημεία συνάντησης.

Και είχε λήξει η ιστορία μας όπως την φαντάστηκε η φίλη μου, έναν χειμώνα, μέσα στο χιόνι.

Αναρωτήθηκα σε ποιά κατηφόρα θα μας τρέξουν την επόμενη φορά, και πόσο ακόμη θα αντέξει το κρέας μου, ήταν ο ήλιος εκείνη τη μέρα αμείλικτος.

Και θυμήθηκα ύστερα τι σημαίνει εκδίκηση, στο εδώ και στο τώρα, μια παρένθεση μόνο τα εγώ που γίνονται νταλίκες, και τα κοινωνικά ρουφιανιλίκια, τα κατ' ιδίαν σαν απάντηση, λεκτικά χαστούκια κι η πρόταση τα μάτια που γυαλίζουν και προστάζουν, τώρα, και στον ήλιο που γλύφει τις πληγές και διατάζει εδώ.

Και ανθρώπινα, και μεταξύ μας :-) δεν είναι το ίδιο..

φευγιό

ηγουμενίτσα 30/01.
μια παρέα μεταναστών ψάχνει όχημα για άλλο λιμάνι. ίσως να είναι οι ίδιοι που μας σηκώναν τα χέρια χτες πάνω από το βουνό ή την γέφυρα.
λίγο πιο εκεί το ανακριτικό, φεύγουν τρέχοντας και γελώντας, πάντα μου κάνει εντύπωση αυτό, κι ίσως παραπέρα κάποιοι να παίζουν μπάλα, μπα, βρέχει. Με τον ίδιο τρόπο θα τους χαλάσουν και το παιχνίδι, μα αυτοί επιστρέφουν για φυγή ή για παιχνίδι.
και στα ενδότερα, ρούχα, ένα αυτοσχέδιο κιόσκι, τσάι πετιμέζι. Και κάποια στιγμή, θα τα διαλύσουμε τα ρημάδια τα σκιάχτρα.

Η βάγια, ο μηνάς…

και " οι κακές οι ώρες"

Η βάγια την επόμενη μέρα, θα παρουσίαζε την εργασία της, ‘online persona’. Το άρθρο δεν την έπειθε. Αυτά που έγραφε, μια ανώριμη μετάφραση, την αναγούλιαζαν λιγάκι. Η ιδέα της «ομογενοποίησης της εμπειρίας» είχε σφηνώσει στο μυαλό της. Τι σούπα ήταν αυτή. Ravers, πιθανότητες, σχόλια, πολλαπλασιασμένα είδωλα, λίγος βουδισμός, τεχνολογία βασικά, και ανάγκη να γίνει αρεστή και η πληροφορία με τις ανυπόφορες διαστάσεις της… Βαρυστομάχιασε…
Μια φωνή την κορόϊδευε « ή θα τα μασήσεις ή θα καταπιείς την γλώσσα σου».
Μαλακίες, στο δωμάτιο με τους ροζ τοίχους ο καθένας θα μπορούσε να μυριστεί τους φόβους και την ανασφάλεια της, εδώ έξω…άρχισε να αναμασά μια σκέψη που συνήθως δεν άφηνε να την σύρει από τα μαλλιά η θλίψη, μια άλλη όμως κάπως πιο αληθινή ή ίσως λιγάκι πιο ελαφριά, πιο δικιά της σίγουρα, ήρθε για να την τινάξει στην επιφάνεια. Θα αργήσω, φώναξε στο άδειο πια σπίτι κοπανώντας την πόρτα.

Ο Μηνάς ήταν αγχωμένος για τους δικούς του λόγους. Το παζλ που με τόσο κόπο είχε συμπληρώσει, κορνιζώσει και κρεμάσει, είχε βρεθεί με ανεξήγητο τρόπο στο πάτωμα. Τσέκαρε στο δωμάτιο που ακόμη είχε άθλιο φωτισμό μην κανένα κομμάτι είχε ξεμείνει εδώ ή παραπέρα. Μετά τα μέτρησε. 999 κι ένα έλειπε, ποιος ξέρει ποιο να ήταν, από το μπούστο της μιας, ή της άλλης; Από το λιοντάρι ίσως. Μακάρι είπε να είναι από τον άθλιο που ξεμακραίνει.. Είχε βρει γιατί του την έδινε αυτός ο τύπος. Του θύμιζε την ετεροχρονισμένη παρατηρητικότητα του, που του επέτρεπε να ξεχωρίζει καταστάσεις και πράγματα, διαθέσεις και συναισθήματα, πάντα όταν πια είχε κάτσει η στάχτη. Μέσα στην ζέστη της φωτιάς ήταν πάντα αφελής κι οι φιλενάδες μελάνιαζαν με την ψύχρα και τα ηλίθια αστεία του, αργότερα.
-θα τα πούμε;
-κατά 99 τις εκατό.
Και οι 99, εξαφανιζόντουσαν μέσα σε μία πιθανότητα.

Την πιθανότητα αυτή την συνάντησε απόψε.

Ο Μηνάς, απλώθηκε στο κρεβάτι του που πάλι είχε βγάλει καρφιά. Τραγούδησε για να διώξει κάτι κουδούνια που τον κλωθογύρισαν και μια διάθεση να ξεράσει 3 τζιν πορτοκάλι:
If I walk down this hallway tonight
It's too quiet
So I pad through the dark
And call you on the phone
Push your old numbers
And let your house ring
Til I wake your ghost…
Ανατρίχιασε νιώθοντας ένα ζευγάρι μάτια να τον κοιτάζει καχύποπτα στο σκοτάδι.

Μπα, μόνο ο μονότονος ήχος του ρολογιού και υγρασία να τον κάνει να νιώθει πατσαβούρα…

Ύστερα τα δύο μάτια και το σώμα που τα κουβαλούσε, δεν είχαν καμιά γοητεία και καμιά διάθεση να τον ταξιδέψουν, μέσα στο σκοτάδι ακολούθησαν διαθέσεις πιο υπόγειες, και το σώμα είχε σκαρφαλώσει στο κρεβάτι πλακώνοντας το στήθος από το δικό του σώμα, κι αυτό δεν ήταν αγκαλιά, ήταν απόρριψη.

Και ξεκίνησε να την παλεύει με νύχια και με δόντια. Τον έπαιρνε αδιάφορα, και προσπαθούσε κι αυτός να είναι αδιάφορος, μα μάλλον δεν τα κατάφερνε, κι είχε πείσμα και περίμενε καιρό κι ένιωθε πότε ότι είναι κουβάρι και πότε ζώα που δαγκώνονται, και της άλλαζε θέσεις λες κι ήταν κούκλα και του γέλαγε αυτή, πότε ναζιάρικα και πότε ειρωνικά και έκανε πως εγκαταλείπει και πάλι γύρναγε, και τότε η μια μεριά του προσώπου της, αυτή που το φως απέξω τον άφηνε να διακρίνει, έμοιαζε χτυπημένη κι ήθελε να τελειώσουν και του έλεγε όχι ακόμη.

Η Βάλια είχε άλλου είδους προβλήματα. Είχαν πιεί κρασί άσπρο πάτο και ένιωθε όπως έβλεπε την πόλη από μακριά, με την θάλασσα στο ενδιάμεσο πως τα πράγματα δυσκόλεψαν, κι ίσως αυτή να ήταν καλή ώρα για εγκατάλειψη κι ήξερε ακόμα πως κι αυτός το ένιωθε αυτό, και πάντα τρόμαζε με την φάση τους, που από την αρχή δεν χρειαζόταν να μιλήσουν κι ότι οι επιλογές γίνονταν απο κοινού. Κι ύστερα σκεφτόταν ότι ήταν κι αυτό κάτι κι ένιωθε το κεφάλι της σαν μπαλάκι. Τακ- γκελ- πίσω- τακ…. Τραγούδησε μπας και βρει ένα κομμάτι από αυτήν την ιστορία που θα μπορούσε να κρατήσει..

I can't drink this coffee
Til I put you in my closet
Let him shoot me down
Let him call me off
I take it from his whisper
You're not that tough

Και τα λάστιχα που θα έπρεπε να είχαν αλλαχτεί και η υγρασία, και το κρασί άσπρο πάτο, τους έφεραν άθελα τους σε μια επιτόπου στροφή. Βλέποντας τα βράχια από την μέσα πλευρά του δρόμου να την πλησιάζουν κάλυψε με τα χέρια το πρόσωπο της, θέλησε όλα να τελειώσουν, όσο πιο γρήγορα κι όσο πιο αναίσθητα γινόταν, ο οδηγός εντωμεταξύ, βρήκε τα αντανακλαστικά του και τον έλεγχο της κατάστασης - όχι ακόμα.

...

με έχει πιάσει μια πελλώρια νοσταλγία.
φταίει μια συνάντηση που συμφωνήθηκε (κι αυτές οι υποσχέσεις πάντα είχαν σαν αποτέλεσμα να μην με χωράει ο τόπος), φταιν οι πιέσεις της κομητείας, φταιν κι οι πιέσεις της κοσμητείας που απαιτεί την ανάλυση των δεδομένων σε αυστηρό ντεντλαην...
κάπως παλιά, στα μπαρ της αλλοτρίωσης, είτε επειδή δεν είχαμε λεφτά, είτε επειδή είχαμε ήδη αλκοόλ στην τσάντα, η γλυκύτατη χ, αποστόμωνε τις σερβιτόρες.
"Θα πιείτε κάτι;"
"δεν μπορώ, με πονάει το πόδι".
απάντηση που με καλύπτει σήμερα απο την κορφή μέχρι τα νύχια.
την δευτέρα μπήκα αυτογκόλ, κι απο τότε υπομένω τον ακούσιο εγκλεισμό μου. Δεν με χαλάει είναι η αλήθεια αυτό, δυο τρια πράγματα ζητούσαν όπως όπως μια τελεία, για να μπορέσουν να βγουν απο τα κουτιά τους.
στο κατ συνάντησα και κάμποσο κόσμο απο τα βραδινά εξάρχεια. κοιτώντας ένα κορίτσι με ανοιγμένο κεφάλι, θυμήθηκα τον γ. καμιά τριετία πίσω..οι πρώτες που θα πετάν πέτρες θα είναι τα κορίτσια με τα ροζ..
οι στιχομυθίες άπειρες στο κατ, οι περισσότερες αφορούσαν την πορεία.
πονούσα αρκετά για να ασχοληθώ με τις κοινωνικές τάσεις, αν και δεν μπορώ να πω ότι δεν χάρηκα με τα λόγια εκεί, νομίζω σπάνια έχει ο κόσμος ανοιχτά αυτιά σε αυτό που γίνεται στον δρόμο. τώρα θα μου πεις τι συσχετισμός είναι αυτός, ένα ανοιγμένο κεφάλι, για ένα ανοιχτό αυτί.
ενηγούεη δν ξέρω αν ήταν η ενέσιμη παρακεταμόλη, η ταλαιπωρία, το περιβάλλον, το αίμα, τριγύρω, ή όλα μαζί.
Ο Τζακ Σκέλιγκτον, πρόβαλλε για λίγο πίσω απο ένα κατσιασμένο χριστουγεννιάτικο δέντρο. μέρυ κρισμας απεύθυνε μια ευχή στον καθένα και την καθεμία. με πιάσαν τα γέλια.
οι θειάδες έχουν πολύ ισχυρή άμυνα απέναντι στις παραισθήσεις, άρχισαν να φωνάζουν για να τον αγνοήσουν, μια χαρρρά, μια χαρρρά.
Βεβαιώνοντας έτσι μια υπόθεση που καιρό έχω στο μυαλό μου. το "μια χαρρρά" είναι ένας ισχυρός στατιστικός δείκτης πως όλα πάνε κατά διαόλου (εγώ προτιμώ τον τζακ), κι η ρίτα χέηγουορθ δν θα έρθει μαζί μας..