η βάγια ο μηνάς...

...κι οι άνθρωποι που τρύπωσαν στηνσκέψη τους

θέλω να σου γράψω, νοημάτισε για να μην την πάρει χαμπάρι ο πραγματικός συνομιλητής της.
τι χρώμα είναι η έρημος τα βράδια; τι χρώμα ήταν, διόρθωσε τον χρόνο. σήμερα θα είναι λίγο πιο κόκκινη.
τέταρτος χρόνος εδώ.
την πρώτη χρονιά είχε πάει για να μην τσακωθεί και για λίγη αγάπη.είχε αρχίσει να νοσταλγεί τα βόρια. στα πρώτα λόγια λύθηκε σε κλάμματα. κάποιος ήρθε κοντά να τον αποσπάσει απο την θλίψη της. δεν είναι τίποτε, με πεθύμησε,γέλασε αυτός. την κέρασε λεμονάδα. στο τέλος αυτού του καλοκαιριού στην πόλη έβρεχε στάχτη. είδε το δαμάζοντας τα κύμματα, με μουσική υπόκρουση ηλίθια ποπ, σε ένα μαγαζί καθόλου του γούστου της, βολικό όμως για ξεγλίστρημα.
την δεύτερη χρονιά είχε στολιστεί, θα δεις μόνο την πλάτη μου αποφάσισε, χωρίς να ξέρει ακριβώς το ποιός.
την άλλη μέρα έφευγε κ θυμήθηκε για λίγο πως είναι να ζεις σαν νερό που κυλάει.
δυο μέρες πριν φύγει, η Καλυψώ στην θάλασσα, κάτω απο τα νεκροταφεία, έπαψε να κοιτάει τα καράβια. έμεινε το σώμα της, αποκεφαλισμένο, γυρισμένο προς το λιμάνι. είναι αλύπητη η θάλασσα, η αλμύρα της, άλλοτε σμιλεύει και άλλοτε κατασπαράζει.
το τρίτο καλοκαίρι είχε κάνει ένα ωραιότατο πακέτο στο προσωρινό αφεντικό της, μουλάρωσε σε μια ξαπλώστρα. δεν είναι ο αχινός που πάτησα, είναι συνειδησιακό, πρόλαβε και τις κομψές του ειρωνίες και τις εξηγήσεις που πήγε να δώσει στους γλοιώδεις πληρωτές του. στον γυρισμό, σε ένα αμάξι χωρίς υαλοκαθαριστήρες, πέρασαν ένα μπουλούκι μαύρα σύννεφα. το ένιωσε αυτό, σαν ζωή ορμητική και σε μοιρασιά, κι έδιωξε την κούραση και την απογοήτευση. μα υπήρχε πίσω αυτή η έρημος.
σε μια ταράτσα πριν φύγει, υποσχέθηκαν πως δεν θα αφήσουν να συμβεί αυτό αλλού, και δεν ήταν λίγοι- ούτε πολλοί.
ρημάδα αναβολή, ήταν αυτό το καλοκαίρι σαν στέρηση.
τέταρτη χρονιά, " έχω πονόδοντο, το ραμμένο μου στόμα"
ρε βάλια μπορεί να είναι τερηδόνα, είναι ανάγκη να τα ψυχολογικοποιείς όλα, ύστερα είδε τα κείμενα, πήρε ένα στα χέρια του, ξεκίναγε:

ΕΜΕΝΑ ΔΕΝ Μ' ΑΡΕΣΕΙ

Σε μια πόλη που η προσπάθεια να κοιτάξεις κάτι άλλο από αυτό που “δεν” συμβαίνει είναι τρέλα....

αλλαξε το αυστηρό του ύφος, μην πάρεις παυσίπονα, θα φέρω ουζάκι, να στρογγυλέψουν λίγο, οι γωνίες στις σκέψεις. μι.. ξεκίνησε να του πει, κι ύστερα διόρθωσε το -ι-, κι έβαλε κεφαλαίο, Μηνά, μου αρέσει, δεν μου αρέσει, θα μείνω.
θα την βρεις την άκρη σου, και την είδε με την άκρη του ματιού του να μουτρώνει, κι αν δεν την βρεις, κι εγώ τριγύρω θα είμαι.
είχε ξεκινήσει να τον πει μικρό, ύστερα τον θυμήθηκε να την ταρακουνάει στον δρόμο για να διώξει τον πανικό της, είχαν βρει έναν κώδικα τότε, της έριχνε και ενάμισο κεφάλι, κι είχε βάλει κάμποσες φορές την ωριμότητα του μαξιλάρι, να μην κουτουλήσει το δικό της κεφάλι στον τοίχο.

πτήσεις

Για Να ΒΛεΠειΣ Τα αεΡοΠΛάΝα Να ΠεΤάΝε

Και ΓΚΡαουΝΤ ΚοΝΤΡοΛ εΔω!

Στην περίπτωση εκείνη που θέλετε να φωτογραφίσετε το αγαπημένο σας μπλογκ ή κάποια άλλη ιστοσελίδα, επιλέγετε, πατάτε αντιγραφή και πηγαίνετε στην εφαρμογή ζωγραφική όπου και κάνετε επικόλληση, μετά αποθήκευση ως..όνομα αρχείου και κατάληξη jpg και ντα ντααν...
Στην περίπτωση εκείνη που δεν κάνετε ερωτήσεις, σημαίνει πως είτε δεν σαν ενδιαφέρει, είτε τα καταλάβατε ΟλΑ.
Αυτήν την εικόνα την έφτιαξε μια αγγλίδα, που επέζησε των υπηρεσιών ψυχικής υγείας και ονομάζεται "δύναμη".
Μου θύμισε κάτι που είχα ακούσει κάποτε, από ένα μέλος της ομάδας "hearing voices". Σε ελεύθερη απόδοση:
"όταν ο ψυχίατρος προσπάθησε να αναιρέσει τις αναμνήσεις μου, λέγοντας πως είναι " παιδιά" της ψυχοπαθολογίας μου, η μία φωνή μου ζήτησε να πιάσω την συσκευή του τηλεφώνου και να του σπάσω το κεφάλι. Η άλλη μου ζήτησε να κάνω ότι δεν κατάλαβα, να κάνω υπομονή γιατί έξω υπήρχαν άνθρωποι που με χρειάζονταν, και μια ζωή που την χρειαζόμουν."
Τα διαγνωστικά κριτήρια γαμιούνται επι πληρωμή, με τους κυρίους και τις κυρίες των ιδρυμάτων, αυτά που επιλέγουμε να μαθαίνουμε, δεν ξεχνιούνται, με τίποτε σου λέω...

pera vrexei

Κάτω από το παράθυρο μου, ξεκινάει ένα ποτάμι από λέξεις, κι όταν κάποια ξεκόβει, χτυπάει σε κάγκελα, σε πεζοδρόμια και σε κλειστά παντζούρια, να ταράξει λίγο των αυτοκινήτων και των σειρήνων την ηλίθια ησυχία.
Κάτω από της κουρούνας την πολυλογία, κρύβεται ένα πεζό και μετριοπαθές παραλήρημα, όλα αυτά που θάβει η πόλη, μαζεύονται κι ακούγονται στην πιο μονότονη επανάληψη, μια στερεοτυπία, γίνονται όλου του κόσμου τα παράπονα.
Σε κάθε κίνηση επιβολής, ξυπνάει ένα ειρωνικό συγγνώμη, κι ένα κοροϊδευτικό , θα αλλάξω.
Κάτω από κάθε χεσμένο, « σε έχω», ξεκινάει ένα ψυχό-αντάρτικο, και κρύβονται γυναίκες με την βλεφαρίδα κάγκελο, γυναίκες που αγαπούν τα δράματα.
Σε κάθε ερώτηση πότε ξεκίνησαν όλα, υπάρχει αφενός μια Κλεντόρα, κι ένας κρετίνος, αφετέρου, μια ιστορία που ξεκινάει με το…. « Κάποτε ήταν όλα ήσυχα κι ωραία. Μετά…». Κι αυτό από μόνο του είναι ενθαρρυντικό.
Κάθε αίσθημα που γίνεται συναίσθημα περνάει μέσα από έναν παρομορφωτικό καθρέφτη. Όπως η κάβλα κι ο έρωτας. Σε αυτήν την φράση χρειάζομαι τετράδιο, περιθώριο, γυαλιά κι ένα κόκκινο στυλό.

για το μπουκάλι

γιατί να σε βρω σε αυτήν την θάλασσα, ήταν τόση η μπόχα της μα σε ακολουθούσα,παντού σκατά σου φώναζα, βούτα είπες κατευθείαν στα βαθιά, και σαν για λίγο να ξεθόλωσε το νερό τριγύρω, μα ύστερα φόρεσες το προσωπείο ενός νεκρού, θήλαζες το ένα στήθος μου, ερεθισμένα, το άλλο πεινασμένα, και καταβρόχθισες ένα τρίτο που είχε φυτρώσει (δεν είναι ορμονικό το ζήτημα).
και βρεθήκαμε πάλι στα ρηχά και βραχάκια μου σκίζανε τα πόδια, κι έχανα την ισορροπία μου, και έβαλες τότε την μάσκα του αδερφού μου, κι εγώ την μάσκα του γιατί όχι.
είχα μια αίσθηση, σαν να μου άφησες, βουτώντας πάλι στα βαθιά, ένα φίδι με διάφανο δέρμα, κι εγώ έπρεπε να το προσέχω αυτό το φίδι, για να κρατήσω εσένα.
ζαλούφες εντωμεταξύ περνούσαν θορυβημένες, αιμομιξία λέγανε, ε, εκεί βγάλαμε τις μάσκες και βάλαμε τα γέλια.
σου επιστώ την προσοχή, όταν ακούς το καζανάκι να μην φαντάζεσαι βροχές (δεν είναι εμπειρικό το ζήτημα).

κράταγα χτες το χέρι σου κορίτσι, και δεν ήξερα αν πρέπει να σου σκουπίσω τα δάκρυα, ή να βάλω κι εγώ τα κλάμματα.
προσπαθούσα να σε πείσω για τα βήμματα που είναι τώρα η ώρα να γίνουν, και στην σκέψη της λέξης βήματα, μια θλίψη με σφυροκοπούσε.
δεν είναι η ώρα τώρα να πούμε για του κόσμου την αδιαφορία, μα θέλουμε το δικό μας ενδιαφέρον να γίνει επιθετικό, αποτελεσματικό.
ένα μακρύ καλοκαίρι έρχεται, μαζί του σβήνει κάθε προσμονή παρηγοριάς.
και πόσο δύσκολη γίνεται αυτή η συνέπεια...
και πόσες ευθύνες πάλι, να μας βαραίνουν που και που, και να μας ελαφραίνουν κάποτε.
σε άφησα με την υπόσχεση θα δούμε τι θα κάνουμε, θα γίνει ότι μπορεί να γίνει.
το πιο πιθανό είναι πως έγινες κομμάτια στην συνέχεια..κι εγώ μην νομίζεις.
στον ύπνο μου σκόρπισα ένα πακετο με κόκκινα χαρτιά, ξυπνούσα τα κοιτούσα, τραβούσα ύστερα τον ύπνο μου λίγο ακόμη.
πάει καιρός πια, που οι μάχες δεν γίνονται στο κεφάλι μου, πάει καιρός που το αίμα δεν είναι κέτσαπ.
κάποιος άλλος μου είπε, συγκινήθηκα με τα μωρά στην φωτιά, τα ακούω την μισή ζωή μου.
σήμερα θυμήθηκα, κιεμένα με ξέρεις την μισή ζωή σου σχεδόν, και μου ξεφούρνισες με παιδιάστικη χαρά, εγώ δεν μένω πια εδώ.
ξαφνιάστηκα, κι απο το γεγονός και απο τον τρόπο που μου το ανακοίνωσες. το εκλογίκευσα, έχει φτιαχτεί αυτό το κενό μεταξύ μας,της εντελώς ιδιοτελούς έλξης, και πια δεν νοιαζόμαστε να δούμε, γραμμές, λευκές τρίχες, κι αυτά που μας μεγάλωσαν. ίσως γιατί ούτε σε πονάω ούτε με πονάς. ίσως γιατί πάντα βάζαμε παντιέρα την ανεξαρτησία μας, εκεί βρεθήκαμε κι εκεί χαθήκαμε.
το ξέρω όταν σε ξαναδώ, θα με διαψεύσεις με κουβέντες και με αγκαλιές.
μισή σχεδόν ζωή θυμάμαι που και που, αυτήν την αφίσα, τα λόγια του Καζαντζάκη, κι εσύ το ξέρω, κι απο πάνω μια φωτογραφία, δυό λόγια για μια κρατική δολοφονία. μα δεν περίμενα ότιθα επέστρεφε αυτή η χολέρα τότε.
διάβασα ένα μικρό κείμενο για banquet σήμερα,μου άρεσε, θυμήθηκα τον λόγο, για τον οποίο συχνά γίνομαι σκληρή, μη οικεία με ανθρώπους τριγύρω.
και θα βάλω κι εγώ τον ίδιο επίλογο, divided we fight, together we fall...
ox...το κομμάτι λέει together we stand divided we fall.

ο Γκιούλιβερ στη χώρα Λαπούτα

όπου οι φιλόσοφοι πάντα κυριολεκτούν...


εφόσον οι λέξεις είναι μόνο εικόνες για τα πράγματα, θα ήταν πιο βολικό για όλους τους ανθρώπους να κουβαλάνε μαζί τους τέτοια πράγματα, που θα τους ήταν αναγκαία για να εκφράσουν την ιδιαίτερη δουλειά για την οποία πρόκειται να συζητήσουν...
πολλοί απο τους πιο μορφωμένους και σοφούς ακολουθούν το καινούργιο σχήμα έκφρασης μέσω πραγμάτων που είχε ως συνέπεια έναν μόνο μπελά: ότι αν η δουλεία ενός ανθρώπου ήταν πολύ μεγάλη και πολλών ειδών, έπρεπε να αναγκαστεί κατά αναλογία να μεταφέρει έναν μεγαλύτερο μπόγο με πράγματα στην ράχη του, εκτός κι αν μπορούσε να πηρώσει έναν ή δύο δυνατούς να τον ακολουθούν. συχνά έβλεπα δυο απο αυτούς τους σοφούς να λυγίζουν κάτω απο το βάρος των μπόγων τους, όπως λυγίζουν οι γυρολόγοι στα δικά μας μέρη...