γλυκιά μου

τι σκεφτόσουν όταν

πήρες φόρα;
μέτρησες τα διλήμματα;
έβαλες τον χρόνο σε μια ανάσα;
γύρισες τα πάνω κάτω;
έκανες την επιλογή;
και φυσικά, μες τα όμορφα λόγια, σώπα
και όταν σκάσαν τα αρώματα είχες κουλουριαστεί
και πάλι καλά που είχε έρθει αυτό το γατί και δεν ομόρφαινες με κάθε αστέρι που έπεφτε.
πάλι καλά που κάψαμε αυτό το τσαμπί απο σταφύλλι και μύρισαν όλα σιτρονέλα.

τώρα είσαι εδώ- κι αν χαράζει ωραία στο αιγαίο- που να δεις ηλιοβασίλεμα, να χάνεται απο το γκρίζο κι εσύ να το κυνηγάς..

the art of being butch (er)

3 έδειξε με το χέρι του, μα σε ένα άλλο στιγμιότυπο, το συκώτι του, ήταν πάνω στο τραπέζι και με ένα κοφτερό μαχαίρι, μπροστά στα μάτια του, η καμία, έφερε πάνω του τρεις σβουρηχτές μαχαιριές.
καλό μήνα είπαμε; ρώτησε ο σαλταπήδας, κοιτάζοντας την μισοκοιμισμένη...
H μητέρα νιώθοντας μια ένταση που δεν της πολυάρεσε, μπούκαρε μεσα στο δωμάτιο να τακτοποιήσει, τις βρώμικες σκέψεις, την κατάλαβαν απο την μυρωδιά της ναφθαλίνης, πριν ακουμπήσει το πόμολο.
Τι κάνετε εκεί; ρώτησε απειλητικά; παίζουμε τον γιατρό είπε ο σαλταπήδας σαρδόνια, ενώ η καμία, ταχτοποιούσε τάχα τα ρούχα της, κοιτάζοντας το πάτωμα...

η βάγια ο μηνάς...

...κι οι άνθρωποι που τρύπωσαν στηνσκέψη τους

θέλω να σου γράψω, νοημάτισε για να μην την πάρει χαμπάρι ο πραγματικός συνομιλητής της.
τι χρώμα είναι η έρημος τα βράδια; τι χρώμα ήταν, διόρθωσε τον χρόνο. σήμερα θα είναι λίγο πιο κόκκινη.
τέταρτος χρόνος εδώ.
την πρώτη χρονιά είχε πάει για να μην τσακωθεί και για λίγη αγάπη.είχε αρχίσει να νοσταλγεί τα βόρια. στα πρώτα λόγια λύθηκε σε κλάμματα. κάποιος ήρθε κοντά να τον αποσπάσει απο την θλίψη της. δεν είναι τίποτε, με πεθύμησε,γέλασε αυτός. την κέρασε λεμονάδα. στο τέλος αυτού του καλοκαιριού στην πόλη έβρεχε στάχτη. είδε το δαμάζοντας τα κύμματα, με μουσική υπόκρουση ηλίθια ποπ, σε ένα μαγαζί καθόλου του γούστου της, βολικό όμως για ξεγλίστρημα.
την δεύτερη χρονιά είχε στολιστεί, θα δεις μόνο την πλάτη μου αποφάσισε, χωρίς να ξέρει ακριβώς το ποιός.
την άλλη μέρα έφευγε κ θυμήθηκε για λίγο πως είναι να ζεις σαν νερό που κυλάει.
δυο μέρες πριν φύγει, η Καλυψώ στην θάλασσα, κάτω απο τα νεκροταφεία, έπαψε να κοιτάει τα καράβια. έμεινε το σώμα της, αποκεφαλισμένο, γυρισμένο προς το λιμάνι. είναι αλύπητη η θάλασσα, η αλμύρα της, άλλοτε σμιλεύει και άλλοτε κατασπαράζει.
το τρίτο καλοκαίρι είχε κάνει ένα ωραιότατο πακέτο στο προσωρινό αφεντικό της, μουλάρωσε σε μια ξαπλώστρα. δεν είναι ο αχινός που πάτησα, είναι συνειδησιακό, πρόλαβε και τις κομψές του ειρωνίες και τις εξηγήσεις που πήγε να δώσει στους γλοιώδεις πληρωτές του. στον γυρισμό, σε ένα αμάξι χωρίς υαλοκαθαριστήρες, πέρασαν ένα μπουλούκι μαύρα σύννεφα. το ένιωσε αυτό, σαν ζωή ορμητική και σε μοιρασιά, κι έδιωξε την κούραση και την απογοήτευση. μα υπήρχε πίσω αυτή η έρημος.
σε μια ταράτσα πριν φύγει, υποσχέθηκαν πως δεν θα αφήσουν να συμβεί αυτό αλλού, και δεν ήταν λίγοι- ούτε πολλοί.
ρημάδα αναβολή, ήταν αυτό το καλοκαίρι σαν στέρηση.
τέταρτη χρονιά, " έχω πονόδοντο, το ραμμένο μου στόμα"
ρε βάλια μπορεί να είναι τερηδόνα, είναι ανάγκη να τα ψυχολογικοποιείς όλα, ύστερα είδε τα κείμενα, πήρε ένα στα χέρια του, ξεκίναγε:

ΕΜΕΝΑ ΔΕΝ Μ' ΑΡΕΣΕΙ

Σε μια πόλη που η προσπάθεια να κοιτάξεις κάτι άλλο από αυτό που “δεν” συμβαίνει είναι τρέλα....

αλλαξε το αυστηρό του ύφος, μην πάρεις παυσίπονα, θα φέρω ουζάκι, να στρογγυλέψουν λίγο, οι γωνίες στις σκέψεις. μι.. ξεκίνησε να του πει, κι ύστερα διόρθωσε το -ι-, κι έβαλε κεφαλαίο, Μηνά, μου αρέσει, δεν μου αρέσει, θα μείνω.
θα την βρεις την άκρη σου, και την είδε με την άκρη του ματιού του να μουτρώνει, κι αν δεν την βρεις, κι εγώ τριγύρω θα είμαι.
είχε ξεκινήσει να τον πει μικρό, ύστερα τον θυμήθηκε να την ταρακουνάει στον δρόμο για να διώξει τον πανικό της, είχαν βρει έναν κώδικα τότε, της έριχνε και ενάμισο κεφάλι, κι είχε βάλει κάμποσες φορές την ωριμότητα του μαξιλάρι, να μην κουτουλήσει το δικό της κεφάλι στον τοίχο.

πτήσεις

Για Να ΒΛεΠειΣ Τα αεΡοΠΛάΝα Να ΠεΤάΝε

Και ΓΚΡαουΝΤ ΚοΝΤΡοΛ εΔω!

Στην περίπτωση εκείνη που θέλετε να φωτογραφίσετε το αγαπημένο σας μπλογκ ή κάποια άλλη ιστοσελίδα, επιλέγετε, πατάτε αντιγραφή και πηγαίνετε στην εφαρμογή ζωγραφική όπου και κάνετε επικόλληση, μετά αποθήκευση ως..όνομα αρχείου και κατάληξη jpg και ντα ντααν...
Στην περίπτωση εκείνη που δεν κάνετε ερωτήσεις, σημαίνει πως είτε δεν σαν ενδιαφέρει, είτε τα καταλάβατε ΟλΑ.
Αυτήν την εικόνα την έφτιαξε μια αγγλίδα, που επέζησε των υπηρεσιών ψυχικής υγείας και ονομάζεται "δύναμη".
Μου θύμισε κάτι που είχα ακούσει κάποτε, από ένα μέλος της ομάδας "hearing voices". Σε ελεύθερη απόδοση:
"όταν ο ψυχίατρος προσπάθησε να αναιρέσει τις αναμνήσεις μου, λέγοντας πως είναι " παιδιά" της ψυχοπαθολογίας μου, η μία φωνή μου ζήτησε να πιάσω την συσκευή του τηλεφώνου και να του σπάσω το κεφάλι. Η άλλη μου ζήτησε να κάνω ότι δεν κατάλαβα, να κάνω υπομονή γιατί έξω υπήρχαν άνθρωποι που με χρειάζονταν, και μια ζωή που την χρειαζόμουν."
Τα διαγνωστικά κριτήρια γαμιούνται επι πληρωμή, με τους κυρίους και τις κυρίες των ιδρυμάτων, αυτά που επιλέγουμε να μαθαίνουμε, δεν ξεχνιούνται, με τίποτε σου λέω...

pera vrexei

Κάτω από το παράθυρο μου, ξεκινάει ένα ποτάμι από λέξεις, κι όταν κάποια ξεκόβει, χτυπάει σε κάγκελα, σε πεζοδρόμια και σε κλειστά παντζούρια, να ταράξει λίγο των αυτοκινήτων και των σειρήνων την ηλίθια ησυχία.
Κάτω από της κουρούνας την πολυλογία, κρύβεται ένα πεζό και μετριοπαθές παραλήρημα, όλα αυτά που θάβει η πόλη, μαζεύονται κι ακούγονται στην πιο μονότονη επανάληψη, μια στερεοτυπία, γίνονται όλου του κόσμου τα παράπονα.
Σε κάθε κίνηση επιβολής, ξυπνάει ένα ειρωνικό συγγνώμη, κι ένα κοροϊδευτικό , θα αλλάξω.
Κάτω από κάθε χεσμένο, « σε έχω», ξεκινάει ένα ψυχό-αντάρτικο, και κρύβονται γυναίκες με την βλεφαρίδα κάγκελο, γυναίκες που αγαπούν τα δράματα.
Σε κάθε ερώτηση πότε ξεκίνησαν όλα, υπάρχει αφενός μια Κλεντόρα, κι ένας κρετίνος, αφετέρου, μια ιστορία που ξεκινάει με το…. « Κάποτε ήταν όλα ήσυχα κι ωραία. Μετά…». Κι αυτό από μόνο του είναι ενθαρρυντικό.
Κάθε αίσθημα που γίνεται συναίσθημα περνάει μέσα από έναν παρομορφωτικό καθρέφτη. Όπως η κάβλα κι ο έρωτας. Σε αυτήν την φράση χρειάζομαι τετράδιο, περιθώριο, γυαλιά κι ένα κόκκινο στυλό.