analwsima

πάλι αυτοί

2012-01-27T17:06:00.002-02:00

αντάλλαξε μια ζορισμένη καλημέρα, περίμενε να ζεσταθεί η μηχανή, θέλετε και καπάκι, ασφαλώς. ήταν 7.39, είχε άλλα τρία λεπτά στην διάθεση της. ανυπομονούσε να φέρει το ποτήρι κοντά στο πρόσωπο της, να ανασάνει στο στόμιο, το ποτήρι της χάριζε πάντα έναν σπασμό στην εκπνοή.. μα τώρα είχαν χαθεί άλλα τριάντα δευτερόλεπτα, ο βενζινάς, άπειρος απο καφέδες προσπαθούσε να στερεώσει το καπάκι. μια μυρωδιά απο λευκό σαπούνι της είχε μπουκώσει το κεφάλι, το άρπαξε απο τα χέρια του, θα αργήσω... η μυρωδιά απο λευκό σαπούνι είχε για τα καλά ποτίσει στο πλαστικό, τα ψεύτικα υλικά κάνουν ύπουλους συνδυασμούς, η οσμή είναι καλός οδηγός, ότι κάτι πάει στραβά, ο σπασμός κατέβηκε για να ξεσπάσει στο στομάχι της.
είχε περάσει καιρός, ο μηνάς δεν θυμόταν την κουβέντα πριν τον τσακωμό τους, όλα τα κάλυψε η φράση που του πέταξε όταν άρχισαν , φράση κακιά, χαζή, λειψή, μισάνθρωπη, και η έκφραση της αλλόκοτη, ένα διαπεραστικό βλέμμα, σαν να τσέκαρε αν πονάει, κι ύστερα τα μάτια της να γυρνάν προς τα πάνω. γι αυτό την απέφευγε απο εκείνο το πρωί, όπως κι αυτή, για να σκεφτούν ότι είπε, και φυσικά να μην σκεφτούν γιατί το είπε.
την σχεδίασε εκείνο το βράδυ με το βλέμμα απλανές, στο αριστερό της μάτι έγραφε εαυτός, ζωγράφισε με λαχτάρα τις βλεφαρίδες της κι έβαλε δίπλα ένα χέρι, τιμωρητικά το δικό της χέρι, να σκουπίζει τον άπραγο ιδρώτα της, να χαϊδεύει την εγωιστική της αγωνία. κι όλες οι δικές του μνησίκακες σκέψεις, ξεπλύθηκαν, μέσα σε αυτήν την φροντίδα.
το βράδυ που τον ξανασυνάντησε,κι είχε περάσει καιρός , άκουγε αυτό το τραγούδι, "θα γεννηθώ"*, τον βρήκε , σκυφτό και όχι αδιάφορο, έχωσε μια σκέψη στην τσέπη του ανεκπλήρωτου, για να μπορέσει να του γελάσει. δεν δέχτηκε να συναντήσει το βλέμμα της, ήρθε κοντά.
προφασίστηκαν, το κρύο, την μαυρίλα, την πολυκοσμία, τυφλά, φέραν τα σώματα τους κοντά, να σπρώξουν, το κρύο, την μαυρίλα, την πολυκοσμία. ένα χαμόγελο μπλόφαρε γύρω απο τον μηνά, για να ξεσπάσει με μανία πάνω στον μορφασμό του. που θα κρυφτείς τώρα, τα σώματα τους σπρώχνονταν κι ύστερα μαλάκωναν, το τραγούδι τέλειωνε χωρίς ηθικό δίδαγμα, και οι εγκεφαλικοί τους διάλογοι κόντευαν να γίνουν σαπουνόπερα, ο κόσμος στην είσοδο αραίωσε, δεν υπήρχε πια δικαιολογία γι αυτήν την συνάντηση. απομακρύνθηκαν.
πίνοντας μέτριο καφέ (και χωρίς να έχει ξεχάσει την μυρωδιά απο σαπούνι) η βάλια- κοιτώντας τον ουρανό με ζήλο πρωταθλήτριας- το πήγαινε για βροχή- αποφάσισε να τσαλαβουτήσει ξανά στα χρώματα - χωρίς γαλότσες. αποφάσισε να πάρει πίσω και τα λόγια της, να ξεπλύνει κι αυτή την μνησικακία της.
Ποτέ και για τίποτε, είπε σε ένα παιδί, με ενήλικες εμμονές, κοιλιά γυναίκας δεν έβγαλε πέτρα.
κι ο μηνάς σκεφτόταν τους προγόνους του, τον παππού του, τις αναγούλες της γιαγιάς του όταν τον ξεσκάτωνε, την απορία που του ήρθε αυθόρμητα, αν είχαν αγγιχτεί ποτέ με τρυφερότητα.
μετάνιωσε που με τις σκέψεις και με το ηλίθιο πονόμετρο του για πυξίδα, δεν μπόρεσε να πιάσει την θερμοκρασία της βάλιας , μπας και μπορέσει έτσι να βγάλει το κρύο, να επικρατήσει με κοινή συναίνεση ο ανθρώπινος παράγοντας.

2011-06-04T15:42:00.004-03:00

δεν χορταίνω τις απογευματινές βροχές, το σπίτι που πρέπει σε 20 μέρες να αφήσω, μου μοιάζει όλο και πιο όμορφο,συχνά πυκνά θέλω να τηλεφωνήσω, να ρωτήσω κάτι χαζό, για το φαί, ή το τρίτο πρόγραμμα, ή τον καιρό, ή τους αγανακτισμένους.
έχω ανακαλύψει τον παράδοξο, είναι ένας τύπος απροσδιόριστος (αν έχεις δει το brazil είναι κάτι σαν τον robert de niro εκεί μέσα).
τον πρωτοσυνάντησα πριν έναν μήνα, πηγαίνοντας για δουλειά.
μεταβόλιζα ένα λίτρο κρασί και κάπως έτσι με πιάσαν δάκρυα για αυτά που έπρεπε να βάλω στο χρονοντούλαπο, πικρά κατά κύριο λόγο, να αποτρέψω αυτό που συμβαίνει όταν τσακώνεσαι με κάποιον, καθένας διαβάζει και αφηγείται την ιστορία με τον δικό του τρόπο..
κάπου εκεί λοιπόν έπιασα τον παράδοξο να με κοιτάει, πολύ σπάνια να συναντήσεις τέτοιο βλέμμα, ούτε οίκτος, ούτε ειρωνία, ούτε μάλωμα, μια απλή κατανόηση.κατέβηκε στην επόμενη στάση, λίγο πιο λυπημένος.
το πρόσωπο του μου εντυπώθηκε.
προχθές πήρα το καινούργιο μου ποδήλατο, μετά από έναν μαραθώνιο οινοποσίας και κουβεντολογιού, δοκίμασα να το οδηγήσω στο πεζοδρόμιο της αλεξάνδρας, νομίζω ήταν η πιο άγαρμπη οδήγηση των τελευταίων 30 χρόνων. Μέσα στα 8ράκια, να σου ένα αντρικό σουλούπι μπροστά μου, έγειρα το ποδήλατο και άφησα το σώμα μου να πέσει στα δεξιά, η τούμπα ήταν χαλαρή και ανώδυνη.
Ο παράδοξος γύρισε και με κοίταξε, με βλέμμα πάλι, τσέκαρε αν είμαι καλά,θα πρέπει να με αναγνώρισε ως την ακαταλόγιστη, χαμογέλασε και συνέχισε λίγο πιο γελαστός.

πακέτο..

2011-06-01T21:22:00.000-03:00

Βρήκε δίπλα από τα σκουπίδια αυτό το μπλοκάκι
Εξώφυλο από καλάμι, δεμένο με ξύλο. Πράσινο καφέ και ώχρα, τα χρώματα που θα φορούσε αν ήταν επαγγελματίας.
Και φύλα από πάπυρο. Το μάζεψε βιαστικά.
Διάβασε στην πρώτη σελίδα. Η προκάτοχος ξεκίνησε να γράφει ημερολόγιο στις αρχές του 8, της αρέσαν οι ταινίες με τον τζώνυ ντεπ και περίμενε να πάρει βαθμούς και μετά έπαψε να γράφει. Οι βαθμοί μάλλον ήταν κακοί και γι αυτό τα παράτησε.

Η συνάντηση δεν ήταν καλή. Δυό ζευγάρια σε ένα μεζεδοπωλείο, με πολλές ανησυχίες κι άλλη τόση ανάγκη για επιβεβαίωση. Του έδωσε τα κλειδιά, κοιμηθείτε εσείς, ναι στην μαυροματαίων (μαύρα μάτια κάναμε να σε δούμε, ψευτογελάσαν), άστα να πανε δηλαδή.

Η φίλη του αποκοιμήθηκε, την χάζευε, κι ένιωσε για λίγο ενοχές για τις συγκρίσεις, για τις ιστορίες που της είχε πει, που την κάνανε να κοιτάει το άλλο κορίτσι πότε με λαχτάρα και πότε με ζήλια. Κι ενοχές που η συνάντηση λειτούργησε αφροδισιακά, και τώρα έπρεπε να φτιάξουν την κουρτίνα της μπανιέρας που γκρεμίσανε, και να αλλάξουν τα σεντόνια. Και λιγάκι τσατισμένος που έπρεπε να αλλάξουν τα σεντόνια, που πάντα πετάμε τις μυρωδιές, λες κι είναι ονείρωξη, ενώ δεν κοιμόμαστε πια στο πατρικό μας, κι ούτε ένοχοι σύζυγοι είμαστε.
Και δεν ήθελε όρια, οι συγκάτοικοι μας ακούνε όταν κάνουμε έρωτα, οι φίλες είναι οι πρώτες που θα αντιληφθούν την σεξουαλική έλξη, οι σύντροφοι θα την αποδεχτούν…

Έτσι δεν λέγανε; Μα δεν είχαν ήδη αλλάξει; Και τι ήταν αυτή η προστατευτικότητα που του έβγαινε για την φίλη του; Τι την απειλούσε τόσο στην άλλη; Πως είχε εισβάλλει στο πεδίο τους; Τους; Οχ γαμώτο πάλι δίλημμα.

Και το κυριότερο, πως θα μπορούσε κι αυτός να εισβάλει στο πεδίο της, που ήθελε πάντα να είναι διακριτικός;
Κοίταξε στο κομοδίνο, το μπλοκάκι. Κάπως φτηνιάρικο. Το άνοιξε με περιέργεια. Μια απογοήτευση στην αρχή κι ύστερα μωβ μελάνι. Τρεις σελίδες πένθιμες, αχ δεν είναι ανάγκη να γράφεις στους νεκρούς.
Μια σελίδα πρόγραμμα.
Σημειώσεις πάνω σε ένα βιβλίο.
Ένα γράμμα απολογιστικό και αποχαιρετιστήριο.
Ένα ποίημα για τον έρωτα.
Ένιωσε σαν να πίνανε καφέ. Αν του τα έλεγε, θα ένιωθε πάλι σαν κλέφτης; Μπα μάλλον θα της έλεγε κι αυτός τα δικά του.
Έγραψε λοιπόν: Πότε μπήκαν οι αποστάσεις και τα όρια; Ποιος ξέρει τώρα πότε θα τα ξαναπούμε; Είσαι ερωτευμένη; Με σκέφτεσαι ποτέ; Αν μπορούσες θα έφευγες αύριο;
Κι ύστερα συγγνώμη.

Στο τρένο περίμενε απάντηση. Το πρωί είχε μπουκάρει. Τους γέλασε και τράβηξε τις κουρτίνες. Του την έδινε, να τους κοιτάει λες και χαζεύει τον κόσμο στον δρόμο, ενώ ήταν γυμνοί ακόμη κάτω από τα σκεπάσματα, να τραβάει τις κουρτίνες λες και διώχνει την μιζέρια, να απαντάει πως δεν θα κάτσει για καφέ, κάπου έπρεπε (;) να πάει. Ήξερε πως αν την άρπαζε από το μπράτσο, να της πει να μείνει, να χαρεί, να θυμηθεί, πως τον έκανε κάποτε να κοκκινίζει, θα γελούσε, θα έβγαζε πάνω του όλα τα παράπονα που της είχαν βάλει, οι άντρες τους οποίους ίσως και να κυνηγούσε, ίσως και να ήθελε να τους μοιάσει…

Στο τρένο λοιπόν περίμενε την απάντηση της. Να της προκαλέσει το οτιδήποτε. Θα είχε γυρίσει σπίτι μέχρι τώρα σίγουρα..

Η κοπέλα που τώρα την λέγαν έλφι (έτσι την έλεγε όταν τα μάτια της παρακαλούσαν να την αφήσει να φύγει) και ήταν μαζί του σε αυτό το μπερδεμένο ταξίδι, έβγαλε το μπλοκάκι από πάπυρο. Κοίταξε τις τελευταίες σελίδες με κάποια έκπληξη.

Κι ύστερα του έριξε μόνο ένα θυμωμένο βλέμμα και βγήκε στον διάδρομο, την άκουγε να μιλάει, να γελάει αλαζονικά, σε κολακείες και αδέξιες προσπάθειες για γνωριμία, θυμήθηκε την σιγουριά της, την λύπη της και την απρόσφορη αισιοδοξία της, φαντάστηκε μάτια να κοιτάν το πώς τινάζει το τσιγάρο της και πως κουνάει το σώμα της, το πώς τραντάζεται το στήθος της, την λίγη ακόμη ανασφάλεια (που σε κάποιον άπειρο μοιάζει ζωή), να την ποτίζει καθώς άνοιγε το κουτάκι με την μπύρα, που σίγουρα θα είχε αγοράσει μόνη της.

Κι ένιωσε πολύ, πολύ λυπημένος…

2011-05-15T22:09:00.001-03:00

Μπορούν οι λέξεις, να κυλούν, σαν δάκρυα, στρογγυλά κι αβίαστα που πέφτουν σαν κουμπάκια, συναντιούνται σε μια γούρνα. Θα μπορέσουν κάποτε να συναντηθούν σε μια γουλιά, να ξεγελάσει την δίψα μου και την δίψα σου- αν πάμε για μοιρασιά.
Κι όσα γίναν και δεν γυρνάν; Κοιμούνται, ανάμεσα από τα καμένα. Δειλιάζω να τα ξυπνήσω, να τα πετάξω, στο ξερό μου στόμα, που χάνει φωνήεντα, στα πρησμένα από το ξενύχτι κι από τους μαραθώνιους ύπνους μάτια μου, στην πικρή μου γλώσσα, στα ιδρωμένα χέρια μου, την μπουκωμένη μύτη μου.
Θα χρειαστούν πάλι προφάσεις για να φτιάξουν, το μέρος που δεν υπάρχει, αυτό που επιτρέπει συναντήσεις. Τα παλιά, τα λάθη, τα σβησμένα. Να σου ο εαυτός να κατσικώνεται πάνω στις μπούκλες που έφτιαξες μπροστά από τον καθρέφτη. Τις πατάει αλήθεια με τόση λύσσα… Δεν θέλει σου λέω ο εαυτός, υπερπαραγωγές, υποκλίσεις, επαναλήψεις…
Κι είναι αυτές οι λέξεις σαν δάκρυα κουτά και αναίτια, σαν στρίγγλισμα, και σαν πένθος, σαν μια κίνηση απελπισίας που πάει να πιαστεί στον ρυθμό που τραγουδάς, και φωνάζεις μαζί.
Που είναι η άλλη ζωή;
Μια γυναίκα που το δωμάτιο της μοιάζει με αυτά εδώ μέσα, που είναι μάλλον ανακυκλώσιμα, παρά αναλώσιμα, ένας άντρας που δεν χαμπαριάζει από τα ζόρια σου και σου ζητάει υπερβάσεις, κι ένα παιδί που σου γελάει πουλώντας σου ένα πακέτο τσίχλες.
Και μετά πάλι, με πρόφαση ή χωρίς, ένα ξύπνημα, τα χέρια μου που βρίσκουν τρόπους, να παραμερίσουν τα κλαδιά, η γλώσσα μου διψασμένη κι ευχαριστημένη από την βροχή, την αλμύρα, το σάλιο σου, τα μάτια μου που γυαλίζουν, από περιέργεια, λαχτάρα, από την ομορφιά του κόσμου, το χαμογελαστό μου στόμα, κι η μύτη μου που αρπάζει αναμνήσεις, για να φτιάξει ένα τώρα, κι ύστερα αναμνήσεις.
Μα πρέπει μια σταλιά, πιο κοντά, να πλησιάσω…

2011-05-01T15:50:00.002-03:00

Στο καφενείο, την ρωτούσαν ποιος είναι αυτός, περίεργοι μπαρμπάδες και κορίτσια ψόφια για τον βαρβάτο γαμιά, που θα μετατραπεί σε κουβαλητή του σπιτιού τους. Ο μηνάς ένιωσε εξαιρετικά αμήχανα, όταν ένας μεθυσμένος μουστακαλής του ξέρασε κάτι νουθεσίες μπερδεμένες με απειλές.
Κι η βάλια είχε βαρεθεί να εξηγεί στον εαυτό της και στους άλλους ότι ήταν απλά φίλοι, κι είχε βαρεθεί και τους χοντροκομμένους τρόπους τους, και είχε βαρεθεί να παλεύει με ανθρώπους που από στάση και θέση θεωρούσε ανάξιους. έλεγε ότι είχε βαρεθεί, μα τους άφηνε να της βάζουνε φτέρα χειροκίνητα, κι όταν τάχα άφοβα τους κοίταζε ανάμεσα απο τα πόδια, κι ύστερα αριστερά στο στήθος τους.
Μια μικροκαμωμένη γυναίκα χόρευε και με πλάγια βλέμματα την εξαγρίωνε.
Πήραν το skoda και τράβηξαν για το ποτάμι.
Βουτήξαν, το νερό ήταν αρκετά κρύο, ήταν μόλις απρίλης.

Η λεύκα άκουγε όλο το βράδυ αναστεναγμούς, ανάκατους με όρκους αγάπης, του αφηγήθηκε.
Και το πρωί χαράξαν μια καρδιά με τα ονόματα τους πάνω στο σώμα της, την συμπλήρωσε.
Ναι κι η καημένη η λεύκα αργοπέθαινε, από αγάπη. Από το αμάξι άκουγαν Fleetwood mac και είχαν πια βουτήξει και το ρεύμα ήταν αρκετά δυνατό, και τραγουδούσαν απαρηγόρητοι you can go your own way, τόσο απαρηγόρητοι που μια ιτιά χαμήλωσε κι άλλο για να πιαστούν σε μια μεριά.

Κι η ιτιά απλώνει πάντα τις σκέψεις της, τις ρίχνει χαμηλά, φτιάχνει γαϊτανάκια για τα τρίγωνα αλλά και πιασίματα κόντρα στο ρέμα.
Όχι από καμιά ιδιαίτερη συμπόνια, το κάνει κυρίως για να προστατέψει το σώμα της από καρδούλες, ονόματα, στιχάκια, ημερομηνίες και σύμβολα και για να κρύψει τις εκφράσεις που ζωγραφίζουν στο πρόσωπο της, οι ψίθυροι των ερωτευμένων.

Τον άφησε να βγει πρώτος, αφού είχαν μόνο μια πετσέτα, κρατήθηκε από τα κλαδιά της ιτιάς και τον κοίταζε να λύνει τα μαλλιά του, και την κοιτούσε σαν να την έβλεπε, όμως απλά την κοιτούσε, αφού ακόμη δεν είχε βάλει τα γυαλιά του…

Και πονούσε απερίγραπτα, που τον ήθελε και τον πάγωνε, ένιωθε κάπως, σαν να της είχαν δώσει δυο φτερά, με σανίδες να κρατάν τα πούπουλα, χειροκίνητα και είχε ξεκολλήσει τους καρπούς της για να το παίζει αγγελούδι.

τσολιά μου..

2011-03-14T09:00:00.010-03:00

καβάλα στο πατίνι της και στην τρίχα ντυμένη, πέρασε απο τον οαέδ να ανανεώσει την κάρτα της γαμώ ανεργίας της

2011-03-13T08:18:00.003-03:00

στον μηνά όπου και να 'ναι..

στην βάλια που είναι κάπου εκεί τριγύρω..

Με ξύπνησε ένας ήλιος εντελώς ανοιξιάτικος. Η μέρα ήταν βαρετή και αναμενόμενη, τα ίδια λόγια, οι ίδιες ημι-υποχρεώσεις, το χαμογελαστό μου μεροκλάμματο. Και πραγματικά δεν έβρισκα λόγο να παρευρεθώ σε αυτήν την συνάντηση.

Έφτασα κουκουλωμένη και με μισή καρδιά, κι ένα χρόνο μετά, ήμασταν πάλι ανοιχτές πληγές. Κάπου εκεί σε είδα/δεν σε είδα, με τα μαλλάκια σου κοντά και λιγάκι πιο γεμάτο, να ανεβαίνεις τα σκαλιά και να κοιτάς ευθεία και χωρίς αναστολές, σαν να φώναζες κι εσύ για το αίμα που κυλάει και να χαμογελάς και να μου λες, σε θέλω εδώ. Και σε συγχώρεσα που σε αγαπούσα και μπορούσες να με κρατήσεις ή να με διώξεις, να κάνεις την πόλη με την απουσία σου, εξορία.

Και πάει καιρός που δεν είμαι πια βρωμόγατο, να τρώω τις σαρδέλες που μαγείρεψε η μαμά του αλέξη στο μπαλκόνι, και να σκανάρω την πόλη και τα σημεία συνάντησης.

Και είχε λήξει η ιστορία μας όπως την φαντάστηκε η φίλη μου, έναν χειμώνα, μέσα στο χιόνι.

Αναρωτήθηκα σε ποιά κατηφόρα θα μας τρέξουν την επόμενη φορά, και πόσο ακόμη θα αντέξει το κρέας μου, ήταν ο ήλιος εκείνη τη μέρα αμείλικτος.

Και θυμήθηκα ύστερα τι σημαίνει εκδίκηση, στο εδώ και στο τώρα, μια παρένθεση μόνο τα εγώ που γίνονται νταλίκες, και τα κοινωνικά ρουφιανιλίκια, τα κατ' ιδίαν σαν απάντηση, λεκτικά χαστούκια κι η πρόταση τα μάτια που γυαλίζουν και προστάζουν, τώρα, και στον ήλιο που γλύφει τις πληγές και διατάζει εδώ.

Και ανθρώπινα, και μεταξύ μας :-) δεν είναι το ίδιο..

φευγιό

2011-01-31T15:39:00.005-02:00

ηγουμενίτσα 30/01.
μια παρέα μεταναστών ψάχνει όχημα για άλλο λιμάνι. ίσως να είναι οι ίδιοι που μας σηκώναν τα χέρια χτες πάνω από το βουνό ή την γέφυρα.
λίγο πιο εκεί το ανακριτικό, φεύγουν τρέχοντας και γελώντας, πάντα μου κάνει εντύπωση αυτό, κι ίσως παραπέρα κάποιοι να παίζουν μπάλα, μπα, βρέχει. Με τον ίδιο τρόπο θα τους χαλάσουν και το παιχνίδι, μα αυτοί επιστρέφουν για φυγή ή για παιχνίδι.
και στα ενδότερα, ρούχα, ένα αυτοσχέδιο κιόσκι, τσάι πετιμέζι. Και κάποια στιγμή, θα τα διαλύσουμε τα ρημάδια τα σκιάχτρα.

Η βάγια, ο μηνάς…

2011-01-16T14:32:00.002-02:00

και " οι κακές οι ώρες"

Η βάγια την επόμενη μέρα, θα παρουσίαζε την εργασία της, ‘online persona’. Το άρθρο δεν την έπειθε. Αυτά που έγραφε, μια ανώριμη μετάφραση, την αναγούλιαζαν λιγάκι. Η ιδέα της «ομογενοποίησης της εμπειρίας» είχε σφηνώσει στο μυαλό της. Τι σούπα ήταν αυτή. Ravers, πιθανότητες, σχόλια, πολλαπλασιασμένα είδωλα, λίγος βουδισμός, τεχνολογία βασικά, και ανάγκη να γίνει αρεστή και η πληροφορία με τις ανυπόφορες διαστάσεις της… Βαρυστομάχιασε…
Μια φωνή την κορόϊδευε « ή θα τα μασήσεις ή θα καταπιείς την γλώσσα σου».
Μαλακίες, στο δωμάτιο με τους ροζ τοίχους ο καθένας θα μπορούσε να μυριστεί τους φόβους και την ανασφάλεια της, εδώ έξω…άρχισε να αναμασά μια σκέψη που συνήθως δεν άφηνε να την σύρει από τα μαλλιά η θλίψη, μια άλλη όμως κάπως πιο αληθινή ή ίσως λιγάκι πιο ελαφριά, πιο δικιά της σίγουρα, ήρθε για να την τινάξει στην επιφάνεια. Θα αργήσω, φώναξε στο άδειο πια σπίτι κοπανώντας την πόρτα.

Ο Μηνάς ήταν αγχωμένος για τους δικούς του λόγους. Το παζλ που με τόσο κόπο είχε συμπληρώσει, κορνιζώσει και κρεμάσει, είχε βρεθεί με ανεξήγητο τρόπο στο πάτωμα. Τσέκαρε στο δωμάτιο που ακόμη είχε άθλιο φωτισμό μην κανένα κομμάτι είχε ξεμείνει εδώ ή παραπέρα. Μετά τα μέτρησε. 999 κι ένα έλειπε, ποιος ξέρει ποιο να ήταν, από το μπούστο της μιας, ή της άλλης; Από το λιοντάρι ίσως. Μακάρι είπε να είναι από τον άθλιο που ξεμακραίνει.. Είχε βρει γιατί του την έδινε αυτός ο τύπος. Του θύμιζε την ετεροχρονισμένη παρατηρητικότητα του, που του επέτρεπε να ξεχωρίζει καταστάσεις και πράγματα, διαθέσεις και συναισθήματα, πάντα όταν πια είχε κάτσει η στάχτη. Μέσα στην ζέστη της φωτιάς ήταν πάντα αφελής κι οι φιλενάδες μελάνιαζαν με την ψύχρα και τα ηλίθια αστεία του, αργότερα.
-θα τα πούμε;
-κατά 99 τις εκατό.
Και οι 99, εξαφανιζόντουσαν μέσα σε μία πιθανότητα.

Την πιθανότητα αυτή την συνάντησε απόψε.

Ο Μηνάς, απλώθηκε στο κρεβάτι του που πάλι είχε βγάλει καρφιά. Τραγούδησε για να διώξει κάτι κουδούνια που τον κλωθογύρισαν και μια διάθεση να ξεράσει 3 τζιν πορτοκάλι:
If I walk down this hallway tonight
It's too quiet
So I pad through the dark
And call you on the phone
Push your old numbers
And let your house ring
Til I wake your ghost…
Ανατρίχιασε νιώθοντας ένα ζευγάρι μάτια να τον κοιτάζει καχύποπτα στο σκοτάδι.

Μπα, μόνο ο μονότονος ήχος του ρολογιού και υγρασία να τον κάνει να νιώθει πατσαβούρα…

Ύστερα τα δύο μάτια και το σώμα που τα κουβαλούσε, δεν είχαν καμιά γοητεία και καμιά διάθεση να τον ταξιδέψουν, μέσα στο σκοτάδι ακολούθησαν διαθέσεις πιο υπόγειες, και το σώμα είχε σκαρφαλώσει στο κρεβάτι πλακώνοντας το στήθος από το δικό του σώμα, κι αυτό δεν ήταν αγκαλιά, ήταν απόρριψη.

Και ξεκίνησε να την παλεύει με νύχια και με δόντια. Τον έπαιρνε αδιάφορα, και προσπαθούσε κι αυτός να είναι αδιάφορος, μα μάλλον δεν τα κατάφερνε, κι είχε πείσμα και περίμενε καιρό κι ένιωθε πότε ότι είναι κουβάρι και πότε ζώα που δαγκώνονται, και της άλλαζε θέσεις λες κι ήταν κούκλα και του γέλαγε αυτή, πότε ναζιάρικα και πότε ειρωνικά και έκανε πως εγκαταλείπει και πάλι γύρναγε, και τότε η μια μεριά του προσώπου της, αυτή που το φως απέξω τον άφηνε να διακρίνει, έμοιαζε χτυπημένη κι ήθελε να τελειώσουν και του έλεγε όχι ακόμη.

Η Βάλια είχε άλλου είδους προβλήματα. Είχαν πιεί κρασί άσπρο πάτο και ένιωθε όπως έβλεπε την πόλη από μακριά, με την θάλασσα στο ενδιάμεσο πως τα πράγματα δυσκόλεψαν, κι ίσως αυτή να ήταν καλή ώρα για εγκατάλειψη κι ήξερε ακόμα πως κι αυτός το ένιωθε αυτό, και πάντα τρόμαζε με την φάση τους, που από την αρχή δεν χρειαζόταν να μιλήσουν κι ότι οι επιλογές γίνονταν απο κοινού. Κι ύστερα σκεφτόταν ότι ήταν κι αυτό κάτι κι ένιωθε το κεφάλι της σαν μπαλάκι. Τακ- γκελ- πίσω- τακ…. Τραγούδησε μπας και βρει ένα κομμάτι από αυτήν την ιστορία που θα μπορούσε να κρατήσει..

I can't drink this coffee
Til I put you in my closet
Let him shoot me down
Let him call me off
I take it from his whisper
You're not that tough

Και τα λάστιχα που θα έπρεπε να είχαν αλλαχτεί και η υγρασία, και το κρασί άσπρο πάτο, τους έφεραν άθελα τους σε μια επιτόπου στροφή. Βλέποντας τα βράχια από την μέσα πλευρά του δρόμου να την πλησιάζουν κάλυψε με τα χέρια το πρόσωπο της, θέλησε όλα να τελειώσουν, όσο πιο γρήγορα κι όσο πιο αναίσθητα γινόταν, ο οδηγός εντωμεταξύ, βρήκε τα αντανακλαστικά του και τον έλεγχο της κατάστασης - όχι ακόμα.

...

2010-12-09T15:13:00.002-02:00

με έχει πιάσει μια πελλώρια νοσταλγία.
φταίει μια συνάντηση που συμφωνήθηκε (κι αυτές οι υποσχέσεις πάντα είχαν σαν αποτέλεσμα να μην με χωράει ο τόπος), φταιν οι πιέσεις της κομητείας, φταιν κι οι πιέσεις της κοσμητείας που απαιτεί την ανάλυση των δεδομένων σε αυστηρό ντεντλαην...
κάπως παλιά, στα μπαρ της αλλοτρίωσης, είτε επειδή δεν είχαμε λεφτά, είτε επειδή είχαμε ήδη αλκοόλ στην τσάντα, η γλυκύτατη χ, αποστόμωνε τις σερβιτόρες.
"Θα πιείτε κάτι;"
"δεν μπορώ, με πονάει το πόδι".
απάντηση που με καλύπτει σήμερα απο την κορφή μέχρι τα νύχια.
την δευτέρα μπήκα αυτογκόλ, κι απο τότε υπομένω τον ακούσιο εγκλεισμό μου. Δεν με χαλάει είναι η αλήθεια αυτό, δυο τρια πράγματα ζητούσαν όπως όπως μια τελεία, για να μπορέσουν να βγουν απο τα κουτιά τους.
στο κατ συνάντησα και κάμποσο κόσμο απο τα βραδινά εξάρχεια. κοιτώντας ένα κορίτσι με ανοιγμένο κεφάλι, θυμήθηκα τον γ. καμιά τριετία πίσω..οι πρώτες που θα πετάν πέτρες θα είναι τα κορίτσια με τα ροζ..
οι στιχομυθίες άπειρες στο κατ, οι περισσότερες αφορούσαν την πορεία.
πονούσα αρκετά για να ασχοληθώ με τις κοινωνικές τάσεις, αν και δεν μπορώ να πω ότι δεν χάρηκα με τα λόγια εκεί, νομίζω σπάνια έχει ο κόσμος ανοιχτά αυτιά σε αυτό που γίνεται στον δρόμο. τώρα θα μου πεις τι συσχετισμός είναι αυτός, ένα ανοιγμένο κεφάλι, για ένα ανοιχτό αυτί.
ενηγούεη δν ξέρω αν ήταν η ενέσιμη παρακεταμόλη, η ταλαιπωρία, το περιβάλλον, το αίμα, τριγύρω, ή όλα μαζί.
Ο Τζακ Σκέλιγκτον, πρόβαλλε για λίγο πίσω απο ένα κατσιασμένο χριστουγεννιάτικο δέντρο. μέρυ κρισμας απεύθυνε μια ευχή στον καθένα και την καθεμία. με πιάσαν τα γέλια.
οι θειάδες έχουν πολύ ισχυρή άμυνα απέναντι στις παραισθήσεις, άρχισαν να φωνάζουν για να τον αγνοήσουν, μια χαρρρά, μια χαρρρά.
Βεβαιώνοντας έτσι μια υπόθεση που καιρό έχω στο μυαλό μου. το "μια χαρρρά" είναι ένας ισχυρός στατιστικός δείκτης πως όλα πάνε κατά διαόλου (εγώ προτιμώ τον τζακ), κι η ρίτα χέηγουορθ δν θα έρθει μαζί μας..

τι θα γίνει;

2010-12-05T23:14:00.003-02:00

ας γίνει μια διακοπή ρεύματος.

Λες, “είναι ένα παιχνίδι” και χάνεσαι πίσω απο τα ράφια του σούπερ μάρκετ, αφού έχεις καβατζώσει ένα κουτί προφυλακτικά και ένα φακελάκι κουκουνάρια.

Θα πρέπει να σκεφτείς, το πότε, το πως, μην ξεχαστείς στο γιατί, τόσο μεγάλο, που ή ο ύπνος θα σε πάρει ή τα κλάματα.
Κι είναι ένα ένστικτο, να θες να προσπερνάς, και να έχεις άξονα αυτά, που μεγάλωσαν εσένα. Να χάνεσαι στην μνήμη, και να συνειδητοποιείς, δεν έχει νόημα, ότι κι αν συμβεί εκεί έξω, αν δεν μπορώ επιτέλους να οριοθετήσω την δικιά μου αξιοπρέπεια. Μα δεν έχει μια σταλιά αξιοπρέπεια, αυτός μου ο δρόμος, αν δεν μπορώ να δείξω στους άλλους, σήραγγες, που αψηφούν τον νοικοκυρεμένο μου φράχτη, και τους φέρνουν δίπλα μου.

Το γράψιμο πλέξιμο, ο δρόμος πάντα αγωνία, και το κοινωνικό της φάσης,που θέλει άμυνες γαμώτο. Είναι ένστικτο, μα πρέπει εγώ να διαλέξω, που θα πάω μπροστά, που θα ακολουθήσω το ένστικτο και που θα βγάλω νύχια και δόντια.

Παιχνίδι; σκύβω και μαζεύω μια βίδα, απλώνω την συλλογή μου στο πάτωμα κι ονειρεύομαι τις μέρες που θα σπείρω δέντρα με αυτές, ένα, για κάθε μηχανή. Κι είναι η λέξη όνειρο, αντί για σχέδιο, που με σαμποτάρει ασύστολα.

Ε, ναι, παιχνίδι. Με απλές κινήσεις, και φαντασία, και αιχμηρά κομμάτια πραγματικότητας. Και χοροπηδηχτά περνάς μέσα απο ορδές φονιάδων.

Κι ύστερα γυρνάω στο πλέξιμο. Αυτή η λέξη, μαζί με αυτήν, το τότε, το τώρα και το μετά. Να γίνει κάθε πρόταση μια πατημασιά, σε ένα έρημο πλακόστρωτο, που κάνει κάποιας την αϋπνία, ανησυχία, θυμό, παράπονο και μοίρασμα. Τα βήματα της στέλνουν ένα σήμα, τώρα, η ματιά της χαϊδεύεται με ένα άλλο βλέμμα, γεμίζει η ζωή της, κι αναρωτιέται για το δέσιμο, το μεταδοτικό.

Έχουμε φτιάξει, έναν χάρτη στο μυαλό μας, απο λέξεις, αισθήσεις, στιγμές, δεμένα σε μνήμες.. Είναι όμως μετριοπάθεια, να είμαστε σίγουρες πως κι άλλοι περάσαν απο τον ίδιο δρόμο, και τεμπελιά να μην εξηγούμε.
Γυρνώντας τα πόδια μας σε κοτρόνες, στον ίδιο δρόμο συνήθως, πάνω-κάτω, κι ούτε καταλαβαίναμε τότε πως με τα πέρα δώθε φτιάξαμε ανάμεσα στις πέτρες ένα αυλάκι, έναν δρόμο για το αίμα.
Που φεύγει προς την θάλασσα. Η πιο όμορφη αναπαράσταση που έχω δει για τον θάνατο, στέλνει ένα νεκρό παιδί στην θάλασσα, η θάλασσα χωράει όλα τα δάκρυα, μα αγριεύει με αυτά που φέρνει ο θάνατος.

Κι άλλες φορές δρόμος που περάσαμε φυσικά, ανώδυνα, ρυάκια ανυπόμονα, που συναντιούνται, κυνηγιούνται, προσπερνάνε το ένα το άλλο.

Σε εκείνη τη στιγμή του ξεσπάσματος, με τόση αλήθεια, με τόσο δίκιο, που ξέρεις πως κανένα αντιδραστικό ψευτο-επιχείρημα δεν θα είναι το ίδιο.

Στην στιγμή που ζητάμε βοήθεια, κατανόηση και αποδοχή για να φτιάξουμε την πετρόσουπα. Απο το τίποτε υλικά. Γυρνούσαμε, βράδια και βράδια στον ύπνο μας, για το αύριο το ελπιδοφόρο, που καμιά δεν ήξερε που θα βγάλει, και για το άλλο αύριο το ηλίθιο, που με γυρνάει σπίτι και κλείνει πόρτες, τραβάει κουρτίνες και με μισόλγα εξομολογούμαστε.

Παιχνίδι και γιορτή, αυτή η κίνηση που σε στοιχειώνει, μα κι η άλλη που σε κάνει να σκύβεις πάνω απο σελίδες, ανακαλύπτοντας μια άλλη ιστορία. Κι ύστερα, ισιώνεις την πλάτη σου και κοιτάς στα μάτια, ξέροντας με μαθηματική και κομματάκι τραγική ακρίβεια, το ύψος, την ηλικία, το μέρος που γεννήθηκες, την αγγαρεία που έβγαλες για να την ξαναβγάλεις, την ταυτότητα, την δικιά σου. Κάθε κομμάτι σου που είσαι σίγουρος πως είναι έτοιμο να σπάσει τις ώρες που νιώθεις το έδαφος κινούμενη άμμο, που μαζί με τα χνάρια, σβήνει σιγά- σιγά κι εσένα, πως κυλάει, όταν νιώθεις πως υπάρχουν τριγύρω αυτές που δεν θέλουνε να σε τσαλακώσουν, ή έστω όταν ξέρεις, πως μόνο ρευστός, μπορείς να αντέχεις, και να σε αντέχουν.

Λες είναι ένα παιχνίδι και γεμίζεις τα χείλη τραγούδια, όπως τον ηλεκτρικό θησέα, και τα μοιράζεις απο στόμα σε στόμα, και φεύγει η φωτιά ανάμεσα απο σειρήνες, και φεύγεις κι εσύ μαζί της, γκρίζος,γκρινιάρης, βιαστικός μα πάντα άπιαστα όμορφος σε σχέση με άλλους λαγούς που χάνονται ανάμεσα απο σαπουνόφουσκες. Στον ίδιο δρόμο κι η αλίκη ή η αριάδνη, χρονικά και χωρικά κοντά κι ασύμπτωτα, αφελής, ακοινώνητη κι ανίδεη,μα πάντα άπιαστη, κ με ευμετάβλητο μέγεθος, να μην χωράει στα καλούπια τους.

η βάλια, ο μηνάς..

2010-11-27T13:47:00.004-02:00

.. 16 σαλίγκαροι, μια κάμπια και ένας τραπεζίτης

Σε βρήκα αλλαγμένη και δεν σου έδωσα, ένα καρεδάκι που σου είχα κεντήσει (οι αποστάσεις θέλουν υπομονή)
Χρωμάτισα δεκαέξι φούξια σαλίγκαρους, οι κόμβοι στους οποίους δεν στέκεσαι (σε πραγματικό χρόνο τουλάχιστον).
Μεταξύ τους έβαλα βελάκια με μικρά μηνύματα.
Βλάβη, νυχτερινή αγκαλιά, ένα τραγούδι που λέει για ένα πικρό τέλος, αν θυμάσαι.
Πάλι αν, μια εικόνα, ένα μπλουζάκι με ρίγες, πασατέμπο, μην έρχεσαι, μην φεύγεις.
I wish I was your favourite colour .
Έχει ξεθωριάσει το φούξια και με αποκαρδιώνει να το βλέπω. Θα το πετάξω, και θα επανέλθω.
Τι έγινε με το ραμμένο σου στόμα;
+++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++

Μηνά, μου είπες πως με βρήκες αλλαγμένη και αυτό με στενοχώρησε πολύ. Με κάνει να νιώθω υπόλογος αυτό, το να αλλάζω.
Θα σου διηγηθώ λοιπόν τι συνέβη. Σε ένα νυχτερινό μου κατάλυμμα, μια αλαζονική κάμπια μπήκε στο αυτί μου. Τρύπωσε ένα βράδυ που δεν έλεγε να ξημερώσει. Η μουσική απο ένα κλαμπάκι της συμφοράς ακουγόταν δυνατά, και οι χτύποι της καρδιάς μου είχαν πέσει. Σε συνδυασμό με τον ιδρώτα της κάμπιας μες το αυτί μου, εικόνες και σκέψεις παράφορες άρχισαν να φυτρώνουν.
Δεν μπορούσα τότε να καταλάβω τι φταίει. Η δραστηριότητα της κάμπιας ήταν τόση που εγώ ήμουν μόνιμα εξαντλημένη. Μια μέρα την ένιωσα που πήγαινε να βγει, έκλεινα την μύτη και φύσαγα, ευχόμενη η παραμονή της εκεί μέσα να είναι προσωρινή, όπως μια κατάδυση.
Το είπα στον ευαίσθητο χ, που καταλάβαινε τις ανησυχίες μου, κάτι μεγαλώνει στο κεφάλι μου. Είναι ένας άνθρωπος εκεί μέσα που σκέφτεται, μου είπε , μην την διώχνεις και με πήρε να πάμε για μπάσκετ.
Όταν έβρισα την Α., χωρίς καμιά πραγματική αιτία κατάλαβε κι αυτός πως δεν ήταν άνθρωπος αλλά κάμπια.
Έπρεπε να χωριστούμε και οι λύσεις της ιατρικής για τις κάμπιες δεν με κάλυπταν. Την άφησα να μεγαλώνει κι ότι βγει.
Ήταν θυμάμαι περασμένα μεσάνυχτα και μου λείπατε όλοι πολύ. Τόσο που οι φωνές σας και οι δικές μου ανάγκες, φύτρωναν σαν δέντρο κάτω απο το παράθυρο. Μα έτσι βρήκαν πέρασμα και κάμποσα παράσιτα για να σκαρφαλώσουν.
Η κάμπια μεγάλωσε και έβγαλε φτερά, το κεφάλι μου δεν χωρούσε πια την δραστηριότητα της και το αυτί δεν επέτρεπε την φυγή της. Το κεφάλι μου έσκασε, και μια πελώρια πεταλούδα βγήκε, με φίλησε στο στόμα, πέταξε στο μπαλκόνι και έκατσε πάνω σας να ακούσει παράπονα. Κολάτσισε και αυτά και τα παράσιτα που σου έλεγα.
Έδεσα το κεφάλι μου όπως όπως..
Στο έχω πει, έχω αδικήσει συνειδητά ανθρώπους, μα δεν είχα άλλη επιλογή.
Μετά από καιρό άρχισε πάλι να ερεθίζει την φαντασία μου το αποτρόπαιο.
Χτες έβγαλα έναν τραπεζίτη.
Νομίζω πως η γέφυρα είναι ένα μεταλλικό έλασμα και με αηδιάζουν τα ψευτοκλωτσήματα, εκεί που ήταν το σάπιο δόντι.
++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++
Βάλια κόψε τις μαλακίες. Η ιστορία που μου διηγήθηκες μπορεί να μην είναι επινοημένη, αλλά είναι σίγουρα παλιά. Τα ψυχολογικά να τα επικαλεστείς στη δουλειά σου. Στο σπίτι σου είχε πολύ φασαρία. Μου φάνηκες αλλαγμένη πράγματι, πολύ ήρεμη, για την ακρίβεια.
Μου είπες ότι πήγες οδοντίατρο, αλλά δν σε ρώτησα τι έκανες εκεί.
Αφού έκανες εξαγωγή θα πρέπει να μασούσες ακόμη τις γάζες. Μάλλον θα είδες κι αυτές τις πελώριες ρίζες που έχουν οι τραπεζίτες. Κατά πάσα πιθανότητα, ο οδοντίατρος θα χαμογέλασε όταν ακούμπησε το στόμα σου. Γι αυτό το αποτρόπαιο μιλάς;
Είσαι συμπαθητική όταν βάζεις τις φωνές χωρίς προφανή λόγο.
Κι αφού σε πήρε το παράπονο που αλλάζεις, δεν αλλάζεις, ήσουν απλά νόμιμα μαστουρωμένη (να σε ακουμπάει κάποιος άγνωστος στο στόμα και παράλληλα να παίρνει τον πόνο, χωρίς καλές προθέσεις, αυτό σε συνδυασμό με την τοπική αναισθησία για σένα είναι μάλλον κάτι σαν έκσταση). Στον σταθμό με κοίταξες με κόρες διεσταλμένες κι είπες πες του να σκάσει. Εγώ είχα έναν άνθρωπο στο κεφάλι μου εκείνη την ώρα. Ήθελε να σε ρωτήσει πως περνάς, που τρέχεις, αν τα καταφέρνεις, αν τα μασάς πιο χαλαρά τώρα με ένα δόντι λιγότερο και με μερικά ψιλά στην τσέπη. Και δεν καταλαβαίνω σε ποιόν και γιατί πρέπει να απολογείσαι. Άνοιξε το στόμα σου κι άσε τις κάμπιες να βγουν. Το χρειάζονται…

2010-11-11T17:51:00.002-02:00

διαφημίσεις στο μετρό, πολυβιταμίνες, αναλγητικά, χλεποκαμώστρες. το πρωινό αν και μονότονο δεν είναι ποτέ το ίδιο.
πότε ο φαναρτζής που θα φωνάξει καλημέρα, πότε ένα δεμμένο σκυλί που θα γαβγίσει, οι μπάρες που πέφτουν, το τρένο που περνάει με μεγάλη ταχύτητα.
πρωινές στάσεις σε βραδινές κουβέντες. πρωινές ενστάσεις, είπαμε, αργά αντανακλαστικά.

ζεσταίνομαι, βράζω ώρες- ώρες, θέλω φιλί, φιλί σου στο μέτωπο να κατεβάσει την θερμοκρασία. το στήθος μου πονάει,πονάω ποτέ; θα είναι η καρδιά μου που θέλει να βγει βόλτα.

μετράω, λεπτά, σελίδες, χαιρετίσματα, βλέμματα που συναντιούνται, κουβέντες σαν γριά σπαγγοραμμένη, το τόσο δα. μέρες που φεύγουν και δεν με πλησίασαν τόσο δα σε αυτά που είπα πως θα κάνω. νυχτερινές πτώσεις, πολλές αποχρώσεις στο σκοτάδι, κι ύστερα γμτ, πάλι θα αργήσω.

σαστίζω με την αδράνεια μου. γιατί άδειασα σήμερα. τρεις φάκελοι στην επιφάνεια εργασίας, μοιάζουν με πειράματα, που ο παράγοντας τύχη απο μόνος του θα καθορίσει το αποτέλεσμα τους.
μου λείπεις και λείπει το δρων το υποκείμενο...

**********************************************************

2010-11-07T20:43:00.003-02:00

ένας ήλιος κι αστεράκια και σάλια κι άλλα τέτοια ωραία...
σήμερα μπήκε χειμώνας. η επίσημη πρώτη του χειμώνα είναι η μέρα αυτή που καταλαβαίνω ότι βγάζω αχνούς απο το στόμα, κι αυτή που το μεγάλο δάχτυλο του ποδιού μου ξερνάει το τελευταίο αγκάθι αχινού.

γλυκιά μου...

2010-11-04T15:55:00.004-02:00

σε μερικές διαδρομές, έρχεσαι αργά και βαρύθυμα, γλιστερά σαν να είναι ο δρόμος σου η ουρά που αφήνει πίσω του ένα σαλιγγάρι.
κοιτάζω..
πότε έγινε αυτό; το ματωμένο πρόσωπο μιας γυναίκας. πάντα σε αυτούς τους δρόμους τα πρόσωπα είναι χτυπημένα.
σκουντάω , να δω τι έπαθε. γραπώνεται απο το στήθος μου κι ύστερα με σπρώχνει.μιλάει ασυνάρτητα, μια ψάχνει την μάνα της και μια αυτόν που την χτύπησε.
πάμε εκεί λέει και φεύγει τρικλίζοντας στην παρέα που έχει στηθεί για το ντιλέρι, δεν θα έρθω λέω, κι ούτε με ακούει πια.
σκαρφαλώνω στο τρόλευ, χαζεύω έναν λαγό σε μια μαύρη μπλούζα. αδιέξοδες διαδρομές τριγύρω του, γίνονται γάζα για το κεφάλι μου, που προσπαθεί να σταθεί σε μια μεριά.
πονοκέφαλος κι η υγρασία που έφερες, παίρνοντας τον δρόμο του σαλίγκαρου.
μυρίζεις κανέλα, βαριά όμως, σαν να έχει μουχλιάσει η κανέλα.
γελάς συγκρατημένα και λυπημένα, φαντάζομαι ασφράγιστες κουφάλες να μασάν τα λόγια σου και να κρατάν το γέλιο σου.
με δυσκολία γραπώνω τα λόγια σου, ανάμεσα σε συζητήσεις, αντιδραστικά σχόλια, κουρασμένες ματιές.
συρράπτω λέξη- λέξη. για λέγε τι προτιμάς να βλέπεις; κι οι εικόνες σε επανάληψη, παγωμένες εικόνες, μοιάζει το ένα τετράγωνο με το άλλο να είναι το ίδιο, ο ίδιος φόβος, η απόρριψη, το κυνηγητό, το κυνήγι και μυρωδιές σάρκας που δεν κρατιέται, να τα τινάξει, να τα πετάξει, να αρπαχτεί ή ξέρω εγώ τι άλλο.
σμίγω τα φρύδια, να διακρίνω μέσα απο την απελπισία την αποφασιστικότητα, σουφρώνω την μύτη να αρπάξω το πότε, πως και γιατί ακούμπησε εσένα ο θάνατος.
ξυστά πέρασε λες, για αυτό και δεν τον τρέμω.
κι ύστερα, τέλειωσε; όχι, όχι ακόμη...
για λέγε τι προτιμάς να βλέπεις; κι είναι η σοβαρότητα της ερώτησης μονόδρομος.
κι εκεί χάνω, το ένα ή το άλλο, και με μια μέση λύση γυρνάω σπίτι.

vradino

2010-10-17T21:27:00.000-02:00

Αστεια πραγματα
να κλέβω λεξεις, πηδώντας απο φραχτες για να βρω ονόματα σε αυτα που θέλησα
να μοιάζουν oi επιλογές
με τις μαρκίζες που κοίταζα χθες
δεν θέλω ρε συμπαράσταση
λαχάνιασα και ξέχασα και τα παιχνιδια
γεμίσαμε αγκαθια και φοβομαστε να αγγιξουμε
ξηλωμένες τσέπες εκει κρύβαμε λαχτάρες
αμηχανια, μαζεύαμε ότι περίσσευε
Πέφτει από αυτές η επιθυμία την στραπατσάρουν φορτηγά το πρόσωπο της παραμένει όμορφο ακόμη και αν δεν το κοιτάει κανείς, γέμισε άλλωστε η πολη με χαλκομανιες
δεν θελω οταν τις συναντάμε να μην θυμαμαι
τα γραφω αυτα οχι για χαρη της νοσταλγιας…
απλα κολλησα σήμερα με αυτό το τραγούδι…
σαν ελεγεία - σαν σφύριγμα απο τον δρομο
all we ever wanted was everything.-

barceloneta

2010-10-17T14:25:00.002-02:00

apo http://www.flickr.com/photos/antonioamado/

ο τζώνυ, ο αλήτης η κορμάρα

2010-09-23T15:47:00.004-03:00

..και τα παράπονα στην λίνα..
μαζί με μένα πήγε στον πάτο ένα ολόκληρο αρχείο με γράμματα, όλα μιλούσαν για τους άλλους. θυμάμαι τότε κάποια να μου λέει πως με χρειάζεται σφίγγοντας τα χέρια της, μπροστά απο την τρύπια καρδιά της, φοβάμαι πως δεν θα τα καταφέρω της απάντησα κι έσβησα με ένα βουουουπ.
γιατί άφηνε καβάτζες να ρίχνουν τους καφέδες πάνω μου, γιατί ξεσκόνιζε μια φορά στο δίμηνο, γιατί επέμενε να μου καρφώνει μολυσμένα στικάκια, κι αυτά είναι μόνο η αρχή.
με αυτό το κατηγορώ ξύπνησε το πρωί η βάγια, κι αποφάσισε να πάει μια βόλτα προς τα πάνω μιας κι είχε κι εκεί απλήρωτους λογαριασμούς.
τα είχε ψιλοτσεπώσει οπότε μπήκε κουβαλώντας τον αλήτη στα χέρια της.
ωραίο σχήμα της είπε ο τεχνικός, αεροδυναμικό.
βλέποντας το όλο υπονοούμενα μπαφο-πιωμένο μάτι του, του είπε με στυλ "αλβανός, αλλά αξιοπρεπής", ενώνοντας τον αντίχειρα, τον παράμεσο και το μεσαίο και κάνοντας μια κίνηση απο το στήθος ως τον αφαλό.
και συνέχισε.. τον σκληρό σε μια θήκη για να ξεμπερδεύουμε.
όπερ και εγένετο..
έτσι είναι οι κομίστριες της είπε ο μηνάς, ξεροκέφαλες, αποφεύγοντας κάθε επανάληψη, χορεύοντας παρόλα αυτά στον ρυθμό της.
πέρασαν την νύχτα στην κάσα απο μια γκρεμισμένη πόρτα, χα, γέλασε με την όραση της, κάποτε παρακαλούσα να μου ανοίξεις, αυτό που σάλευε και κουνιόταν ήταν ένας ασβός, ένας σκατζόχοιρος, ή ένα ποντίκι,ίσως κάτι άλλο μα σίγουρα όχι σαράκι, οι τρεις τους παίξαν μια διασκευή απο το όνειρο θερινής νύχτας.
πόσο τσιγκούνα έγινες στα λόγια περήφανη τιτανία, κι εσύ ρε πουκ αδιόρθωτος,είπε με αλαζονεία ο όμπερον. η τιτανία δεν πίστευε στην μαγεία και με θράσσος του γύρισε, το πρόσωπο του ήταν τόσο όμορφο, που του έβαλα μια μάσκα γαϊδουριού για να μην σε ξεχάσω. κι έτσι δεν αγκαλιάστηκαν κι ενώ ο όμπερον έφευγε με ένα χαμόγελο φτιαχτό, η τιτανία σεργιανούσε παίζοντας με την σκιά της μέσα στην νύχτα..
κι αφού ότι ήταν να επικοινωνηθεί- επικοινωνήθηκε, η βάγια κι ο μηνάς, πήραν διαφορετικές κατευθύνσεις.
αν ακούσεις τα σπίτια και τους δρόμους, οι ερωτήσεις δεν θα είναι ατάκες, θα βρουν τις λέξεις κι αν όχι θα στις ζωγραφίσουν, γι αυτό ίσως κάποτε να είναι καλύτερα απο τους η.υ, τα αμάξια και τα ποδήλατα, είπε ο μηνάς. ναι, γι αυτό αγαπάω τα σπίτια και τους δρόμους, είπε η βάγια, γιατί δεν είναι ευέλικτα, γι αυτό και για τα φαντάσματα τους, γλυκοχαιρετήθηκαν πριν χωριστούν.

an...

2010-09-15T12:33:00.005-03:00

εμένα μου αρέσει, εμένα δεν μου αρέσει, μαδούσε μαργαρίτες, κοίταξε κι αυτό το κείμενο, για τις συναισθηματικές δυσκολίες,που της το έδωσε ένα κορίτσι με μάτια λέηζερ, ηφαίστεια σκάγαν απο παντού, μια οπτική παραίσθηση, οι άλλοι, ή οι πληγές της που πυοραγούσαν, χμ ένα γκράφιτι, έχουμε ένα παγκάκι λέει ένα λυπημένο αγόρι σε ένα ντροπαλό κορίτσι, χμ κι απο πάνω μας οι υπηρεσίες που πρέπει να προσφέρω, και το βαρύ πυροβολικό και τα μεγάλα δάχτυλα των ποδιών της σηκωνόντουσαν, παίρνω αυτό που θέλω είπε μια, η πρωκτική ηθική ξόρκισε με μια σκέψη το σίγουρο βλέμμα της, ένας μικρός αυτοκτονικός παίρνει το χαρτομάνι μου και το κάνει σαϊτες, μια μπαίνει στο μάτι της.
μια που την βάλαν τιμωρία, με το θάρρος που μου δίνει μια καινούργια γνωριμία, την υποστηρίζω και χρωματίζω τα λόγια της,και δεν λέει- δεν σκέφτεται- δεν δείχνει, παίρνει ένα φύλο απο κάτω και το λιώνει στα χέρια της, στιγμούλα..
κοίτα αυτό, κοίτα και το άλλο.
πούπουλα εδώ, πούπουλα εκεί, αρκετά με τα πούπουλα σας περιστέρια, μας γαμήσατε. ένα να διασχίζει τους αιθέρες, κι ένα τσαλαπατημένο σε ένα κτίριο έκτρωμα, απο μέταλλο και γυαλί, ένα στο μπάνιο, να χαζεύει την ομορφιά του.
η πόλη μου χαμογελάει ψιθυρίζει η ονειροπόλα, ποιός σε γαμάει κι εσένα της λέει κάποιος που κατασπαράζει τη ζωή της, την χαμογελαστή.
κι ηφαίστεια σκάγαν να ξυπνήσουν τις αποχαυνωμένες τις αισθήσεις.
το 'χει, το 'χει, αφήνω το σχοινί και πέφτεις πάνω στον καλοταϊσμένο κώλο σου.
σε ρώτησα; με γρήγορες κινήσεις βγάζει το κοκαλάκι της και του το μπήγει στο χέρι, σταγόνες αίμα κάνουν τη σιγουριά, απελπισία, το ερωτηματικό τελεία.
ηφαίστεια, πληγές, κουβέντες, συμπαράσταση, καλό κι αυτό, μισώ απο συμπαράσταση, παραμύθια φούρναρη, εφιάλτες και τα μάτια αφόρητα ανοιχτά.
μια χαρά, και το ρ να έχει μαζέψει τόση μύξα, που γίνεται η φράση ίωση, απο αυτές που αν ρε δεν πας να γαμηθείς, δεν παιρνάνε.
και τα χαρτιά, ημιτελή, καρδιά μου εδώ, κι ανάσα μου εκεί και ματάκια μου παραπέρα, αχ ψυχούλα, και μας τάξανε γλυκό και δεν μας το δίνουν δεν μας το δίνουν οι καριόληδες.
σταματάω τα μοιρολόγια και ανεβάζω το βέλο, στα ψέμματα έτσι;
απλά είναι συγκεκριμένα τα πράγματα που δεν αντέχω.
ουφ, τρόμαξα.. μη σου μείνει κουσούρι.

γλυκιά μου

2010-09-12T06:12:00.003-03:00

τι σκεφτόσουν όταν

2010-09-11T11:57:00.003-03:00

πήρες φόρα;
μέτρησες τα διλήμματα;
έβαλες τον χρόνο σε μια ανάσα;
γύρισες τα πάνω κάτω;
έκανες την επιλογή;
και φυσικά, μες τα όμορφα λόγια, σώπα
και όταν σκάσαν τα αρώματα είχες κουλουριαστεί
και πάλι καλά που είχε έρθει αυτό το γατί και δεν ομόρφαινες με κάθε αστέρι που έπεφτε.
πάλι καλά που κάψαμε αυτό το τσαμπί απο σταφύλλι και μύρισαν όλα σιτρονέλα.

τώρα είσαι εδώ- κι αν χαράζει ωραία στο αιγαίο- που να δεις ηλιοβασίλεμα, να χάνεται απο το γκρίζο κι εσύ να το κυνηγάς..

the art of being butch (er)

2010-09-09T07:45:00.004-03:00

3 έδειξε με το χέρι του, μα σε ένα άλλο στιγμιότυπο, το συκώτι του, ήταν πάνω στο τραπέζι και με ένα κοφτερό μαχαίρι, μπροστά στα μάτια του, η καμία, έφερε πάνω του τρεις σβουρηχτές μαχαιριές.
καλό μήνα είπαμε; ρώτησε ο σαλταπήδας, κοιτάζοντας την μισοκοιμισμένη...
H μητέρα νιώθοντας μια ένταση που δεν της πολυάρεσε, μπούκαρε μεσα στο δωμάτιο να τακτοποιήσει, τις βρώμικες σκέψεις, την κατάλαβαν απο την μυρωδιά της ναφθαλίνης, πριν ακουμπήσει το πόμολο.
Τι κάνετε εκεί; ρώτησε απειλητικά; παίζουμε τον γιατρό είπε ο σαλταπήδας σαρδόνια, ενώ η καμία, ταχτοποιούσε τάχα τα ρούχα της, κοιτάζοντας το πάτωμα...

η βάγια ο μηνάς...

2010-07-10T11:36:00.004-03:00

...κι οι άνθρωποι που τρύπωσαν στηνσκέψη τους

θέλω να σου γράψω, νοημάτισε για να μην την πάρει χαμπάρι ο πραγματικός συνομιλητής της.
τι χρώμα είναι η έρημος τα βράδια; τι χρώμα ήταν, διόρθωσε τον χρόνο. σήμερα θα είναι λίγο πιο κόκκινη.
τέταρτος χρόνος εδώ.
την πρώτη χρονιά είχε πάει για να μην τσακωθεί και για λίγη αγάπη.είχε αρχίσει να νοσταλγεί τα βόρια. στα πρώτα λόγια λύθηκε σε κλάμματα. κάποιος ήρθε κοντά να τον αποσπάσει απο την θλίψη της. δεν είναι τίποτε, με πεθύμησε,γέλασε αυτός. την κέρασε λεμονάδα. στο τέλος αυτού του καλοκαιριού στην πόλη έβρεχε στάχτη. είδε το δαμάζοντας τα κύμματα, με μουσική υπόκρουση ηλίθια ποπ, σε ένα μαγαζί καθόλου του γούστου της, βολικό όμως για ξεγλίστρημα.
την δεύτερη χρονιά είχε στολιστεί, θα δεις μόνο την πλάτη μου αποφάσισε, χωρίς να ξέρει ακριβώς το ποιός.
την άλλη μέρα έφευγε κ θυμήθηκε για λίγο πως είναι να ζεις σαν νερό που κυλάει.
δυο μέρες πριν φύγει, η Καλυψώ στην θάλασσα, κάτω απο τα νεκροταφεία, έπαψε να κοιτάει τα καράβια. έμεινε το σώμα της, αποκεφαλισμένο, γυρισμένο προς το λιμάνι. είναι αλύπητη η θάλασσα, η αλμύρα της, άλλοτε σμιλεύει και άλλοτε κατασπαράζει.
το τρίτο καλοκαίρι είχε κάνει ένα ωραιότατο πακέτο στο προσωρινό αφεντικό της, μουλάρωσε σε μια ξαπλώστρα. δεν είναι ο αχινός που πάτησα, είναι συνειδησιακό, πρόλαβε και τις κομψές του ειρωνίες και τις εξηγήσεις που πήγε να δώσει στους γλοιώδεις πληρωτές του. στον γυρισμό, σε ένα αμάξι χωρίς υαλοκαθαριστήρες, πέρασαν ένα μπουλούκι μαύρα σύννεφα. το ένιωσε αυτό, σαν ζωή ορμητική και σε μοιρασιά, κι έδιωξε την κούραση και την απογοήτευση. μα υπήρχε πίσω αυτή η έρημος.
σε μια ταράτσα πριν φύγει, υποσχέθηκαν πως δεν θα αφήσουν να συμβεί αυτό αλλού, και δεν ήταν λίγοι- ούτε πολλοί.
ρημάδα αναβολή, ήταν αυτό το καλοκαίρι σαν στέρηση.
τέταρτη χρονιά, " έχω πονόδοντο, το ραμμένο μου στόμα"
ρε βάλια μπορεί να είναι τερηδόνα, είναι ανάγκη να τα ψυχολογικοποιείς όλα, ύστερα είδε τα κείμενα, πήρε ένα στα χέρια του, ξεκίναγε:

ΕΜΕΝΑ ΔΕΝ Μ' ΑΡΕΣΕΙ

Σε μια πόλη που η προσπάθεια να κοιτάξεις κάτι άλλο από αυτό που “δεν” συμβαίνει είναι τρέλα....

αλλαξε το αυστηρό του ύφος, μην πάρεις παυσίπονα, θα φέρω ουζάκι, να στρογγυλέψουν λίγο, οι γωνίες στις σκέψεις. μι.. ξεκίνησε να του πει, κι ύστερα διόρθωσε το -ι-, κι έβαλε κεφαλαίο, Μηνά, μου αρέσει, δεν μου αρέσει, θα μείνω.
θα την βρεις την άκρη σου, και την είδε με την άκρη του ματιού του να μουτρώνει, κι αν δεν την βρεις, κι εγώ τριγύρω θα είμαι.
είχε ξεκινήσει να τον πει μικρό, ύστερα τον θυμήθηκε να την ταρακουνάει στον δρόμο για να διώξει τον πανικό της, είχαν βρει έναν κώδικα τότε, της έριχνε και ενάμισο κεφάλι, κι είχε βάλει κάμποσες φορές την ωριμότητα του μαξιλάρι, να μην κουτουλήσει το δικό της κεφάλι στον τοίχο.

πτήσεις

2010-06-13T19:00:00.005-03:00

Για Να ΒΛεΠειΣ Τα αεΡοΠΛάΝα Να ΠεΤάΝε

Και ΓΚΡαουΝΤ ΚοΝΤΡοΛ εΔω!

2010-06-12T15:01:00.004-03:00

Στην περίπτωση εκείνη που θέλετε να φωτογραφίσετε το αγαπημένο σας μπλογκ ή κάποια άλλη ιστοσελίδα, επιλέγετε, πατάτε αντιγραφή και πηγαίνετε στην εφαρμογή ζωγραφική όπου και κάνετε επικόλληση, μετά αποθήκευση ως..όνομα αρχείου και κατάληξη jpg και ντα ντααν...
Στην περίπτωση εκείνη που δεν κάνετε ερωτήσεις, σημαίνει πως είτε δεν σαν ενδιαφέρει, είτε τα καταλάβατε ΟλΑ.
Αυτήν την εικόνα την έφτιαξε μια αγγλίδα, που επέζησε των υπηρεσιών ψυχικής υγείας και ονομάζεται "δύναμη".
Μου θύμισε κάτι που είχα ακούσει κάποτε, από ένα μέλος της ομάδας "hearing voices". Σε ελεύθερη απόδοση:
"όταν ο ψυχίατρος προσπάθησε να αναιρέσει τις αναμνήσεις μου, λέγοντας πως είναι " παιδιά" της ψυχοπαθολογίας μου, η μία φωνή μου ζήτησε να πιάσω την συσκευή του τηλεφώνου και να του σπάσω το κεφάλι. Η άλλη μου ζήτησε να κάνω ότι δεν κατάλαβα, να κάνω υπομονή γιατί έξω υπήρχαν άνθρωποι που με χρειάζονταν, και μια ζωή που την χρειαζόμουν."
Τα διαγνωστικά κριτήρια γαμιούνται επι πληρωμή, με τους κυρίους και τις κυρίες των ιδρυμάτων, αυτά που επιλέγουμε να μαθαίνουμε, δεν ξεχνιούνται, με τίποτε σου λέω...

pera vrexei

2010-06-05T15:40:00.002-03:00

Κάτω από το παράθυρο μου, ξεκινάει ένα ποτάμι από λέξεις, κι όταν κάποια ξεκόβει, χτυπάει σε κάγκελα, σε πεζοδρόμια και σε κλειστά παντζούρια, να ταράξει λίγο των αυτοκινήτων και των σειρήνων την ηλίθια ησυχία.
Κάτω από της κουρούνας την πολυλογία, κρύβεται ένα πεζό και μετριοπαθές παραλήρημα, όλα αυτά που θάβει η πόλη, μαζεύονται κι ακούγονται στην πιο μονότονη επανάληψη, μια στερεοτυπία, γίνονται όλου του κόσμου τα παράπονα.
Σε κάθε κίνηση επιβολής, ξυπνάει ένα ειρωνικό συγγνώμη, κι ένα κοροϊδευτικό , θα αλλάξω.
Κάτω από κάθε χεσμένο, « σε έχω», ξεκινάει ένα ψυχό-αντάρτικο, και κρύβονται γυναίκες με την βλεφαρίδα κάγκελο, γυναίκες που αγαπούν τα δράματα.
Σε κάθε ερώτηση πότε ξεκίνησαν όλα, υπάρχει αφενός μια Κλεντόρα, κι ένας κρετίνος, αφετέρου, μια ιστορία που ξεκινάει με το…. « Κάποτε ήταν όλα ήσυχα κι ωραία. Μετά…». Κι αυτό από μόνο του είναι ενθαρρυντικό.
Κάθε αίσθημα που γίνεται συναίσθημα περνάει μέσα από έναν παρομορφωτικό καθρέφτη. Όπως η κάβλα κι ο έρωτας. Σε αυτήν την φράση χρειάζομαι τετράδιο, περιθώριο, γυαλιά κι ένα κόκκινο στυλό.

για το μπουκάλι

2010-06-01T12:38:00.003-03:00

γιατί να σε βρω σε αυτήν την θάλασσα, ήταν τόση η μπόχα της μα σε ακολουθούσα,παντού σκατά σου φώναζα, βούτα είπες κατευθείαν στα βαθιά, και σαν για λίγο να ξεθόλωσε το νερό τριγύρω, μα ύστερα φόρεσες το προσωπείο ενός νεκρού, θήλαζες το ένα στήθος μου, ερεθισμένα, το άλλο πεινασμένα, και καταβρόχθισες ένα τρίτο που είχε φυτρώσει (δεν είναι ορμονικό το ζήτημα).
και βρεθήκαμε πάλι στα ρηχά και βραχάκια μου σκίζανε τα πόδια, κι έχανα την ισορροπία μου, και έβαλες τότε την μάσκα του αδερφού μου, κι εγώ την μάσκα του γιατί όχι.
είχα μια αίσθηση, σαν να μου άφησες, βουτώντας πάλι στα βαθιά, ένα φίδι με διάφανο δέρμα, κι εγώ έπρεπε να το προσέχω αυτό το φίδι, για να κρατήσω εσένα.
ζαλούφες εντωμεταξύ περνούσαν θορυβημένες, αιμομιξία λέγανε, ε, εκεί βγάλαμε τις μάσκες και βάλαμε τα γέλια.
σου επιστώ την προσοχή, όταν ακούς το καζανάκι να μην φαντάζεσαι βροχές (δεν είναι εμπειρικό το ζήτημα).

2010-05-29T12:41:00.003-03:00

κράταγα χτες το χέρι σου κορίτσι, και δεν ήξερα αν πρέπει να σου σκουπίσω τα δάκρυα, ή να βάλω κι εγώ τα κλάμματα.
προσπαθούσα να σε πείσω για τα βήμματα που είναι τώρα η ώρα να γίνουν, και στην σκέψη της λέξης βήματα, μια θλίψη με σφυροκοπούσε.
δεν είναι η ώρα τώρα να πούμε για του κόσμου την αδιαφορία, μα θέλουμε το δικό μας ενδιαφέρον να γίνει επιθετικό, αποτελεσματικό.
ένα μακρύ καλοκαίρι έρχεται, μαζί του σβήνει κάθε προσμονή παρηγοριάς.
και πόσο δύσκολη γίνεται αυτή η συνέπεια...
και πόσες ευθύνες πάλι, να μας βαραίνουν που και που, και να μας ελαφραίνουν κάποτε.
σε άφησα με την υπόσχεση θα δούμε τι θα κάνουμε, θα γίνει ότι μπορεί να γίνει.
το πιο πιθανό είναι πως έγινες κομμάτια στην συνέχεια..κι εγώ μην νομίζεις.
στον ύπνο μου σκόρπισα ένα πακετο με κόκκινα χαρτιά, ξυπνούσα τα κοιτούσα, τραβούσα ύστερα τον ύπνο μου λίγο ακόμη.
πάει καιρός πια, που οι μάχες δεν γίνονται στο κεφάλι μου, πάει καιρός που το αίμα δεν είναι κέτσαπ.
κάποιος άλλος μου είπε, συγκινήθηκα με τα μωρά στην φωτιά, τα ακούω την μισή ζωή μου.
σήμερα θυμήθηκα, κιεμένα με ξέρεις την μισή ζωή σου σχεδόν, και μου ξεφούρνισες με παιδιάστικη χαρά, εγώ δεν μένω πια εδώ.
ξαφνιάστηκα, κι απο το γεγονός και απο τον τρόπο που μου το ανακοίνωσες. το εκλογίκευσα, έχει φτιαχτεί αυτό το κενό μεταξύ μας,της εντελώς ιδιοτελούς έλξης, και πια δεν νοιαζόμαστε να δούμε, γραμμές, λευκές τρίχες, κι αυτά που μας μεγάλωσαν. ίσως γιατί ούτε σε πονάω ούτε με πονάς. ίσως γιατί πάντα βάζαμε παντιέρα την ανεξαρτησία μας, εκεί βρεθήκαμε κι εκεί χαθήκαμε.
το ξέρω όταν σε ξαναδώ, θα με διαψεύσεις με κουβέντες και με αγκαλιές.
μισή σχεδόν ζωή θυμάμαι που και που, αυτήν την αφίσα, τα λόγια του Καζαντζάκη, κι εσύ το ξέρω, κι απο πάνω μια φωτογραφία, δυό λόγια για μια κρατική δολοφονία. μα δεν περίμενα ότιθα επέστρεφε αυτή η χολέρα τότε.
διάβασα ένα μικρό κείμενο για banquet σήμερα,μου άρεσε, θυμήθηκα τον λόγο, για τον οποίο συχνά γίνομαι σκληρή, μη οικεία με ανθρώπους τριγύρω.
και θα βάλω κι εγώ τον ίδιο επίλογο, divided we fight, together we fall...
ox...το κομμάτι λέει together we stand divided we fall.

ο Γκιούλιβερ στη χώρα Λαπούτα

2010-05-26T18:08:00.002-03:00

όπου οι φιλόσοφοι πάντα κυριολεκτούν...

εφόσον οι λέξεις είναι μόνο εικόνες για τα πράγματα, θα ήταν πιο βολικό για όλους τους ανθρώπους να κουβαλάνε μαζί τους τέτοια πράγματα, που θα τους ήταν αναγκαία για να εκφράσουν την ιδιαίτερη δουλειά για την οποία πρόκειται να συζητήσουν...
πολλοί απο τους πιο μορφωμένους και σοφούς ακολουθούν το καινούργιο σχήμα έκφρασης μέσω πραγμάτων που είχε ως συνέπεια έναν μόνο μπελά: ότι αν η δουλεία ενός ανθρώπου ήταν πολύ μεγάλη και πολλών ειδών, έπρεπε να αναγκαστεί κατά αναλογία να μεταφέρει έναν μεγαλύτερο μπόγο με πράγματα στην ράχη του, εκτός κι αν μπορούσε να πηρώσει έναν ή δύο δυνατούς να τον ακολουθούν. συχνά έβλεπα δυο απο αυτούς τους σοφούς να λυγίζουν κάτω απο το βάρος των μπόγων τους, όπως λυγίζουν οι γυρολόγοι στα δικά μας μέρη...

η βάγια, ο μηνάς (πραγματικός χρόνος 23:09)

2010-05-13T17:02:00.003-03:00

«Μην κουνηθείς σε έπιασα», μουρμούρισε ο Μηνάς σε μια πεταλούδα, κι όταν αυτή πέταξε ξαφνιασμένη, θυμήθηκε ένα κομμάτι από το παραμύθι.

Η Βάγια, τέλειωνε το παραμύθι της κάπως έτσι: το μακρύ χέρι με τα γαμψά νύχια, το χέρι μηχανή, στο οποίο έπεσε η κυψέλη ήταν έτοιμο να κλείσει συνθλίβοντας έναν ολόκληρο κόσμο.

Μα μαζί με κάθε χέρι (ακόμη και αν αυτό είναι μηχανή) υπάρχει ένα ολόκληρο σώμα, δεν είναι ανεξάρτητο από τα άλλα μέλη, κι αυτό που αυτά θυμούνται.

Γι αυτό και καθυστερούσε.

Οι μέλισσες βγήκαν με ένα βουητό έξω, άρχισαν να τυλίγουν το χέρι με πρόπολη. Στην αρχή από σιχασιά, για να το αποστειρώσουν, ύστερα άρχισαν να παίρνουν θάρρος, με συντονισμένες κινήσεις να το ακινητοποιούν.

Το χέρι αντιστεκόταν, εκτός από την μνήμη του σώματος κουβαλούσε τα δικά του δολοφονικά αντανακλαστικά, μα λίγο τα τσιμπήματα, λίγο τα μυρμήγκια* από κάτω που είχαν σκαρφαλώσει και το γαργαλούσαν, ένα -ένα τα δάχτυλα του βρέθηκαν κλεισμένα, κερωμένα, όχι νεκρά μα ανίκανα να αντιδράσουν.

Τα μυρμήγκια κι οι μέλισσες έχουν την δυνατότητα να λειτουργήσουν αποτελεσματικά συλλογικά, αν και η νοημοσύνη ενός εντόμου προς ένα δεν λέει και πολλά. Όμως η νοημοσύνη της μέλισσας δεν μπορεί να συνδυαστεί με την νοημοσύνη του μυρμηγκιού.

Οι μέλισσες ζητούσαν τα μυρμήγκια να τις βοηθήσουν να μεταφέρουν την κυψέλη, τα μυρμήγκια μάζευαν ότι έβρισκαν χρήσιμο (μεταξύ αυτών το πτώμα της βασίλισσας) κι αποχωρούσαν.

Τα σώματα με χέρια μηχανές κυκλοφορούσαν ανενόχλητα. Κάποια είχαν πιάσει δουλειά στην πόλη και υποκρίνονταν πως ξεβούλωναν αποχετεύσεις. Στην πραγματικότητα ήταν φτιαγμένα για να γεμίσουν τον κόσμο με σκατά και να τον αδειάσουν από κυψέλες.

Αυτά θυμόταν από το παραμύθι. Είχε περάσει και καιρός και η Βάγια είχε μεταναστεύσει προς θερμά κλίματα. Είχε αντικαταστήσει και τον Τζώνυ.

Της έπιασε κουβεντούλα το βράδυ ιντερνετικά..

-Ζεις;

-Ζω.

-Θυμήθηκα το παραμύθι..με την χερούκλα

-Δεν είναι παραμύθι είναι ιστορία..

-Έστω.. Οι μέλισσες έμειναν χωρίς κυψέλη;

-Αυτό δεν το ξέρω

- Γέμισε ο κόσμος με σκατά;

- :-)

-Γιατί οι μέλισσες δεν μπορούν να συνεννοηθούν με τα μυρμήγκια;

-Για πολλούς λόγους. Διαφορετικές ανάγκες που δημιουργούν διαφορετικού τύπου οργάνωση.

-Είναι πράγματι η νοημοσύνη τους συλλογική ή έχει να κάνει με την επιτήρηση μέσα στις φωλιές τους;

-Να σου πω ρε μηνά…

-Να μου πεις ρε Βάγια**..

-Πες ότι ανοίγεις γραφείο και σου έρχεται κάποιος με κρίσεις πανικού. Αν του μιλήσεις για την ιστορία της τρέλας, θα σηκωθεί να φύγει ή θα καταλάβει γιατί κατουριέται;

-Μάλλον το πρώτο. Σαν πολύ δεν σοβάρεψες όμως;

-Οι συνθήκες έγραψε η Βάγια, χαζεύοντας την γειτόνισσα της να απλώνει στα τριάντα μέτρα απόσταση και επιλεκτικά ξεχνώντας ότι ο Μηνάς εκείνη την στιγμή έβλεπε την μισή πόλη, θάλασσα, τρία γκαζάδικα και τους γερανούς στο λιμάνι.

συνεχίζεται

* παρά τα όσα λέει ο αίσωπος, τα μυρμήγκια διαθέτουν αυξημένη την αίσθηση της αλληλοβοήθειας.

**στο προηγούμενο επεισόδιο ο μηνάς συχνά αποκαλεί την βάγια, βάλια. Αυτό συμβαίνει γιατί συνειρμικά το όνομα βάγια τον πήγαινε στο vaya con dios = πήγαινε με τους θεούς, και κάτι τέτοιο δεν θα το ευχόταν ποτέ στην φιλενάδα του.

2010-05-03T10:10:00.002-03:00

γλυκιά μου της είπε, μπροστά απο τους πάγκους με τα βάρη, το σώμα σου είναι ένα σχέδιο προς υλοποίηση
γλυκέ μου του απάντησε, θέλω να ξεράσω μέσα σου

κι ένα για τα αγόρια και τα αγριοκόριτσα

2010-04-26T10:36:00.000-03:00

ήταν πρωί και μεσημέριασε

2010-04-26T10:17:00.008-03:00

το διάβασμα είναι καμιά φορά μανούρα μεγαλύτερη κι απο πρωινό ξύπνημα μετά απο ένα μπουκάλι κονιάκ..
σπουδάστε μας λέγανε..

αχ και βαχ

2010-04-25T21:13:00.003-03:00

ο λάζαρος ήταν παλιά πελάτης μου σε ένα καφενείο.
ομοφυλόφυλος, γέρος και πουλούσε και τρελίτσα για να προσαρμοστεί.
ακόμη θα πρέπει να βρίσκει παρτενέρ.
έκανε τράκα τσιγάρο κι έδινε ρέστα στο ρούφηγμα.
και κερνούσε κόκκινο κρασί εμένα και αυτός έπινε λευκό.
και λόγω του ναζιού του ήταν ο μόνος που με μαλάκωνε λιγάκι.
μια μέρα μου έλεγε πως τρελαίνονται οι άντρες με τα στήθια είχα βαρεθεί και του γύρισα που το ξέρεις αφού εσύ δεν έχεις.
με γέλια, αλλά πικαρισμένος μου γύρισε, αυτό το α- μπροστά σου, να μην είχες το στερητικό...
την επόμενη μέρα κελαηδούσε πάλι..

don't think you knew, you were in this blog

2010-04-25T20:30:00.003-03:00

σε ένα κομμάτι, νιαουρίζει αυτή, κοίτα τον εαυτό σου με τα μάτια μου.
τέτοιες μόνο ματιές περνάνε μέσα, να γεμίσει η συνείδηση λέξεις απο σοκολάτα, και χαμόγελα απο παυσίπονα
μετά τους εφιάλτες, κάτω απο το κρεβάτι να σχεδιάζω αντίποινα
κάποιος άφησε εκεί , ένα σουγιαδάκι, ένα κομμάτι ξύλο, κι ένα λάστιχο, μερικά χαλίκια
ο ήχος απο το ρολόϊ δεν ακούγεται πια τόσο σίγουρος, ενώ μια στρεβλή εικόνα σε μια γυάλινη μπάλα ξεθωριάζει
κι ότι λείπει, ας λείπει..

ναι εεε;

2010-04-09T14:55:00.004-03:00

κάπου στο πήλιο, συστηματική απευαισθητοποίηση μέσα απο συμβολική έκθεση στο φθορετό μα και επιθυμητό ερέθισμα, τουτέστι, να σε πάρει το κύμμα απο πάνω μου.
η ιδέα της φωτογραφίας είναι δανεική απο τον tom bobandil, και δεν ξέρω πόσες παραλίες σήκωσαν πόθους αδιέξοδους απο τότε..πλάκα πλάκα την αναπαράγω κάπου έξι χρόνια αυτήν την ιδέα κι έχω συμπάθεια στις άδειες παραλίες.
αυτήν την φορά απέφυγα τα ειδύλλια, αφού στην μία βόλτα στην θάλασσα άρχισα να τρέχω πάνω κάτω, μάβα μάλλον θα είναι ή μώρα ή όπως θες το λες.
τα ερωτικά τραγούδια φτιάχνονται με φώκιες σε ενυδρεία που διαλέγουν τυχαία μπάλες με λέξεις γραμμένες πάνω τους. την ιδέα αυτήν την έκλεψε απο το south park ο γ. για να με ξελιγώσει στα γέλια, ένα ανοιξιάτικο βράδυ, σε ένα πολύ πολύ αγαπημένο μέρος.
γιατί αγαπητέ μου, όλα πιθανότητες είναι. να αντικατασταθούν τα ερωτικά ξεγλιστρήματα στην φαντασία, σε υπερβάσεις σε πραγματικό χρόνο και χώρο, κι όχι με τον αυτοσκοπό των συνευρέσεων, αυτό είναι ένα στοίχημα που κάποτε κάποτε κερδίζεται.
μετά γύρισα εκεί που είχα αφήσει ένα κομμάτι μου πεισματάρικο να με περιμένει.κάθε μάλωμα που του έκανα για αυτά που χάνω για να το ταϊζω, ξεχάστηκε στην αγκαλιά του καλώστην.
μετά με έπεισα πως δεν είμαι καμμία, αλλά μια, και τώρα έχοντας πλήρη συναίσθηση ότι είμαι ένα ακόμη θύμα της αστικοποίησης υπογράφω
home and dry

υγ: καλή συνέχεια κι ένα χαμόγελο στον θερσίτη που μεταναστεύει απο το http://thoughts-on-line.blogspot.com/ με νέο προορισμό ή χωρίς προορισμό.

τι νέα ψιψίνα;

2010-04-05T19:30:00.002-03:00

stencil στο πολυτεχνείο, στουρνάρη

Του συστήματος η συστολή και η διαστολή
συχνά μας έχει εγκαταλείψει
σ' ένα σταθμό με μια βαλίτσα
που όμως μέσα της υπάρχει
η κόκκινη καρφίτσα
που σύντομα θα σπάσει
του σύμπαντος την πλαστική στολή.

λένα πλάτωνος, "τι νέα ψιψίνα;"

2010-03-31T15:48:00.001-03:00

Όμως μια νύχτα, θα πάρω όλες τις μπογιές κι όλα τα χρώματα, και θα αφήσω, όσα ονειρεύτηκα για σένα πάνω στον τοίχο που μου βγάζεις, με ιδιότροπες πιτσιλιές.
Και θα έρθει μέρα που θα είσαι σίγουρος, πως δεν θα γυρίσω να σου ρίξω ούτε μια ματιά, θα αναρωτηθείς, πόσες φορές περίμενα να δω αν με κοιτάς, αν με ζητάς, με τσαμπουκά ή παρακάλια.
Και θα είναι αυτό το τόσο δα, μια ολόκληρη θάλασσα.
Μια νύχτα που θα με χρειαστείς, για τον απλό και μόνο λόγο ότι σου είμαι τελείως άχρηστη.
Μια νύχτα που τα βήματα σου πίσω μου, θα με κάνουν να κοκκινίσω.
Μια μέρα που θα με μαλώσεις, σαν κλαψουρίζω, δεν με θες.
Μια μέρα που θα σου δώσω ένα ακουστικό, να ακούσουμε μαζί “cry me a river”
Μια μέρα που θα παίζουμε ξύλο στην αμμουδιά, να βγει της κάβλας η φόρα πάνω στα σώματα μας να το βουλώσουνε οι ενοχές.
Μια νύχτα ακόμη που θα γελάς σαν βλέπεις τι θάρρος μου δίνει το γέλιο σου.
Μια μέρα που πικρά τραγούδια θα με νανουρίζουνε, κι η υποψία νύστας θα τα κάνει εσένα.
Ένα μεσημέρι που μέσα στο θανατικό θα δω σε εσένα μόνο, σώμα.
Ένα άλλο που τρεχάτα σύννεφα θα γελάνε, σαν εσένα.
Θα πάω να μπω σε μια υποψία τότε, θα έρθει, και η εκπομπή του κόσμου θα λέει δεν ξέρεις ποτέ, και μην αναγνωρίζοντας το σουλούπι μου θα με ακολουθήσεις σε μια κατηφόρα και δεν θα ακούς την λύπη μου, θα βλέπεις μόνο, φραουλί μαλλιά κι ένα μαύρο φουστάνι.
Έτσι θα αρχίσουμε, με ένα « κάνει λύπη ναι;»
Και θα τελειώσουμε με ένα « κάνει ».

Weisse Steine

2010-03-30T09:07:00.003-03:00

Λευκό το σεντόνι και μαξιλάρια ανάκατα, ένα κολάζ ημιτελές να με κοιτάει απορημένο, πεταμένη έξω εδώ και μέρες η κόκκινη φλοκάτη, να βγει μαζί με το χρώμα της όλο του χειμώνα το παράφορο, μια λίστα να παίζει όλο το βράδυ, τα γειά σου αναπάντητα στο msn,
χαμηλωμένα τα μάτια στον δρόμο, η αντιπαράθεση υγιής, όπως και το να αμφισβητείς τις δικές σου τις αγνές προθέσεις.
Μαλλιά κουβάρια τα σκεπάσματα, σκεπάσματα τα μαλλιά για τα χαμόγελα, ένα κασκόλ εσάρπα που με προστάτευε παλιά τις νύχτες χωρισμού, ένα όνειρο με δυο περαστικούς, ξέκλεψα κι εγώ χρόνο για να σου πω, να με φυγαδεύσεις πάλι, έτρεμα λέγοντας σου ψέμματα, φοβάμαι.
Παραλληλισμοί άδικοι ή δίκαιοι δεν έχει μεγάλη σημασία αυτό. Ένα ειλικρινές βρε δεν αντέχω, η διακοπή της μπατιριάς, το ανοιχτό μου αυτί στις αναπαραστάσεις του έξω κόσμου, τις προτιμώ, μιας και κουβαλάν μια αβεβαιότητα ηχηρή, σαν επιθανάτιο ρόγχο.
Οι κυνικές μου σκέψεις, γεμάτες ερωτηματικά κι αποφάσεις για αλλαγές.
Γίνε αυτό που θέλεις να είσαι, δεν είναι μικρό αυτό, μικρό μου...
Η ντεμπιντάν, οι σκουπιδοφάγοι, η φρικό-σκουφίτσα, καρικατούρες, χάρτινα πλάσματα που ζωντανεύουν σώζοντας με τρυφερά και βάρβαρα, απο της αγάπης τους ψυχαναγκασμούς.

να πληθαίνεις

2010-03-29T10:17:00.002-03:00

να αναλώνεσαι διαγνώνοντας, περιπτώσεις αθεράπευτες...
και να κατεβάσεις 8 καινούργια τραγούδια, απο το
http://wxra.squat.gr/

σχίζα

2010-03-27T16:46:00.002-03:00

θα το σώσω όμως αγγελακικά, αν και εγώ και μόνο εγώ είμαι ο διαχειριστής (manager) αυτού του ιστολογίου.

"κρίμα να μην είσαι εδώ τέτοιες μέρες αν με βρουν, κρίμα να μην είσαι εδώ να γελάς και να σε ακούω
μα αυτό που με ξεκάνει και μου σταματά τον νου είναι που δεν είσαι καν αλλού"

αναίρεση

2010-03-27T16:33:00.002-03:00

ρε γμτ, κάθε φορά που γράφω την λέξη έρωτας με πιάνουνε τα γέλια μετά. "τον αγάπησα, το παλιόπαιδο κ τέτοια". κι ο doc να μου κουνάει πρόστυχα το κεφάλι, σαν του τα λέω και να μου λέει " θα ζήσεις"
who the double bound has won and where it got us.
κολοκύθια βραστά.

βράδυ κι εχω φάει τα κουράγια μου...

2010-03-27T16:13:00.004-03:00

Ένα αγόρι μου δείχνει πως δεν του αρέσει καθόλου να προσπαθεί να ξεκουβαριάσει την σκέψη του, μαζί με την δική μου, αλλά είναι πολύ κοντά, κι εγώ κοντά σε αυτό, στην μη κανονική εκείνη συνθήκη, που κινδυνεύουμε να τις φάμε.
Σαν ραμμένο στόμα, πονεμένο, μα μάτια γελαστά έτσι νιώθω τότε.
Ταλαιπωρούμαι με μόρια (πούτσες μπλε) που φουσκώνουν στο κεφάλι μου καταπιέζοντας τις σκέψεις μου, έλα κορίτσι μου, θυμάμαι τότε, κι ας μην ήμουν το κορίτσι του, λες και κρυφάκουγε τις αγωνίες μου.
Sick and destroyed but I will kiss again, έτσι νιώθω τότε.
Ακούω a million miles away, ένα βράδυ σαββάτου, clean and dry, ξέροντας πως όπως πάντα όλα θα συμβούν εκεί έξω, μην τα ρωτάς πως νιώθω τότε.
Τα κορίτσια κοιτάνε και αναρωτιούνται αν τρέμει η ψυχούλα μου, όταν προσπαθώ, να τοποθετηθώ.
Σαν γκριμάτσα αμήχανη και τρυφερή νιώθω τότε.
Διεσταλμένες κόρες και γέλια, και κόλλα το, και τέρμα με το ζεν. Και επιτέλους σαν σωστή κίνηση νιώθω τότε.
Παίρνω μια σταγόνα βροχής από μαύρα μαλλιά και παρατηρώ ένα πρόσωπο ευχαριστημένο, μισόκλειστα μάτια. Σαν να μπορούμε να παγώσουμε τον χρόνο νιώθω τότε. Σαν να βάζω σιγαστήρα στον δρόμο, σαν να διακτινίζω ασθενοφόρα, σαν να πατάω pause στις περαστικές για να αφοσιωθώ σε ένα παιχνίδισμα στα μάτια λες και τα κατοικούν ανοιξιάτικες μέρες.
Παλεύω το οχ της καλημέρας, με ένα αδηφάγο σ’ αγαπώ, με λόγια δανεικά από ένα ποίημα. Κάποιοι δεμένοι. Άλλος να με χτυπάει φιλικά στην πλάτη. Άλλη να φωνάζει συνθήματα και κάποια να με πρήζει με την επιφύλαξη. Κάποια να με καλοκοιτάζει. Κάποιοι να ξεσπάνε με κλωτσιές. Ο αέρας να κοπανάει τα παραθυρόφυλλα. Εσύ μέσα να κοιτάς έλεγες ένα σημείωμα.. Χωρίς λόγια, τότε και με ανάσα ακανόνιστη και με βραδινή αρυθμία και γαμώτο.
Κι όταν ερωτεύομαι ξανά τα αδιέξοδα πιο πολύ από τους ανθρώπους, σαν να αποφεύγω όρκους νιώθω στα σκοτάδια του καλογερικού, σαν να κατοικώ εγώ στους ψυχαναγκασμούς, αντί αυτοί σε εμένα. Σκοτάδι, θάλασσα, τρελός αέρας, κι άταχτη φυγή, παιδιού, όταν του λένε μην το ξανακάνεις.
Σαν να περιμένω στο κρύο έναν φίλο και σύντροφο να έρθει, τον Αύγουστο στην Αμοργό, ξημερώματα, σαν να κρατάω μυστικά , σαν να τα έχουμε μοιραστεί ήδη, αυτό νιώθω κάθε φορά που φεύγω, αυτό και κάθε φορά που με προλαβαίνουνε, αυτό κάθε φορά που μένω να υπερασπιστώ. Ανάσα…

ποιός και τι αποκεφάλισε τον μικρό πρίγκηπα

2010-03-14T11:35:00.000-03:00

Ένα παιχνίδι αποκεφαλισμένο
Θα ξαναζήσουμε;
Σε αφορμάριστα χέρια να ψάχνουν το “come as you are „ σε τάστα και σε σώματα.
Με το πλαίσιο έλξης και αποστροφής, ένα σπίτι δίπλα στις γραμμές του τρένου.
Σε οικονομικές αγορές, σε κομμένες ώσεις, σε ξανακερδισμένες έξεις, σε αναβολές σε πελώριες παύσεις, σε οικονομικές διακοπές.
Θα ξαναζήσουμε;
Σε δανεικά, σε μεροκάματα κομμένα σε μισάωρα, σε καθυστερήσεις μικρές, στην χαμογελαστή διακοπή τους,
Σε υποχρεώσεις.

Η επιστήμη κάνει θαύματα, με λίγη κόλλα θα είναι ακριβώς όπως το ήξερα
Θα ξαναπαίξουμε;
Στον ήχο του κουρδίσματος πριν απο τις συναυλίες
Με ομαδικά παιχνίδια,
Χωρίς νίκη ή ήττα
Με πασιέντζες, με αρνητική βαθμολογία
Με ταινίες που ξυπνάν εφιάλτες, με τις ζωές των άλλων, με καλησπέρες στης εβδομάδας τα παράθυρα
Με βίαιους αποχωρισμούς, με κηνυγητά, με αυτά που αλλιώς τα λένε τραύματα, πληγές γεμάτες πύον, το σύμπτωμα της ίασης.
Με εξόδους αποφασιστικές ή ξένοιαστες,
Με μεθυσμένα λόγια, με απώλειες, με πρόσημο αρνητικό.
Με διανύσματα, πάνω σε κουτσές αποστάσεις, με συνέχεια
Με σώματα που αρνούνται να γιατρευτούν, κι άλλα που αρνούνται να αρρωστήσουν
Με σχολιασμό σε κάθε μικρή τους υπέρβαση

Άλλωστε απο παλιά είχε αφήσει, να τον πάει αλλού ένα δηλητηριώδες φίδι. Αυτό δεν είναι πραγματικότητα, δεν έχει κρέας, κόκκαλα και αίμα, είναι ένα παιδικό ενθύμιο

Θα ξαναγελάσουμε;
Στα πράγματα που κάνουν την καρδιά να χτυπά, και στα άλλα που γεμίζουν τα μάτια με δάκρυα
Στα ψυχοδιαλυτικά τρόλεϋ, στις ψυχοδιαλυτικές κραιπάλες, στην κόλα που εκρίνουν οι αγκαλιές, στο σάλιο των κακόπροαίρετων λόγων, σε αναμνήσεις που γκρεμίζουν νεύματα προληπτικά και ξυπνάνε κινήσεις προκλητικές
Στη σιχασιά

Στέκομαι εδώ, κι ο χρόνος τρελαίνει την πυξίδα μου, αδιαφορώ για την κατεύθυνση του ανέμου, θα ισοροπήσω πάλι, σε μια νοητή γραμμή
Κάθε ιστορία είναι μια ακόμη μοναξιά
Και κάθε μοναξιά να διαλύεται, σαν βρίσκω αυτό το κάτι που με μισεί.
Συμβαίνει και ποιός ξέρει τι σημαίνει.

Θα ξαναζήσουμε, σαν ζωγράφοι, σπάζοντας ακριβά μπουκαλάκια, για να στάξουν στην πλήξη όλα τα χρώματα.
Και σαν ηθοποιοί, για να ξεκουράσουμε τις ταλαιπωρημένες μας καλές προθέσεις, τα αληθινά, τα γαμημένα συναισθήματα
Σαν μουσικοί να ξεχωρίσουμε τους ήχους που δεν είναι θόρυβος, μέσα στην κόλαση φωνές, που μόνο κόλαση δεν είναι

Θα ξαναπαίξουμε σε μέρες αποφασιστικές και όχι ξένοιαστες, σε νύχτες χορού, σε πανηγύρια, σε μέρη με ανοιχτό ορίζοντα, ή βουλιαγμένοι στην μπόχα της μητρόπολης.
Με κεφαλοκλειδώματα, σε άδειες παραλίες.

Θα ξαναγελάσουμε κάτω απο την μπόρα με δυό σβησμένα τσιγάρα, με γέλια τρυφερά, με όνειρα αχρημάτιστα, και ανεκπλήρωτα
Ζητώντας απο τα λόγια ακρίβεια, για να χορτάσουν την λύσσα μας.

Θα συνεχίσουμε, θα πούμε, πάμε και δεν πάμε, αφού το έχουμε ξανακάνει, τώρα ξέρουμε πως γίνεται.
Μια και άλλη μια, γι αυτόν, γι αυτήν, για όλα.
Για ποιόν μικρό πρίγκηπα, για μένα.
Με μάτια ορθάνοιχτα
Ζαλάδα/ διαύγεια, και πάλι πίσω
Μηδέν/ ένα, και πάλι πίσω

Διαδρομή εκεί που ακούμε μόνο τα βήμματα μας, με θλίψεις, φάρους, σε τρεμούλες που στάζουνε σκοτάδια, νοσταλγίες να πνίγονται.

Film d amore e d anarchia

2010-03-05T09:32:00.000-03:00

Στο κέντρο πετάν πέτρες...
Η αναπηρία μου λαμβάνει τέλoς καθώς βλέπω την μανία στο μέτωπο κάποιου που επιστρέφει απο το κέντρο.
Ο δικός μου παππούς μου έλεγε παραμύθια με ηρωίδα την Γενοβέφα. Ακόμη γελάμε με το αδέρφι όταν θυμόμαστε την επιστολή νομιμοφροσύνης που είχε στείλει στην γιαγιά υπό τον φόβο της χουντικής λογοκρισίας. Φυσικά την ιστορία αυτή την ξερουμε απο αφηγήσεις, είναι κάτι σαν αστεία οικογενειακή ντροπή, κάτι σαν τον ήχο που βγάζει όταν ρουφάει το μυαλό απο το αρνί σούπα. Ιιιιιιιιιιιιιιιιιιιιιιιιιιιιιιιιιιιιιιιιιιιιιιιιιιιιιιιιιιιχ.
Την Γενοβέφα την ξανασυνάντησα στην κομμούνα του Μπρεχτ, κάποιος σύντροφος πίνει κρασί στο όνομα της, καθώς παρατηρώντας την διαπιστώνει ότι είναι φτιαγμένη απο πνεύμα, είναι άνθρωπος που κανένα υλικό ( εκτός απο αυτό των ονείρων) δεν θα την κρατήσει εν είδει προνομίου.
Η Γενοβέφα αυτή τελικά πεθαίνει στα οδοφράγματα του Παρισιού, δυο τρεις αναπνοές πριν ή μετά απο τον αγαπημένο της
Ο αγρότης, με χαμόγελο, το stendalismo της μητροπολίτικης Ρώμης, η μανία για το αίμα που θέλει να χύσει, η νέα ζωή, η περήφανη, αυτή που θέλει να φωνάξει με το πιστόλι του και τώρα θα ακουστεί. ΜΠΑΜ- ΜΠΟΥΜ.
Η ξαδέρφη, μα και μάνα του στον κόσμο που ονειρεύεται, μια πόρνη με ομορφιά φιδίσια, σε ένα μπορδέλο κοτέτσι, τα ζωγραφιστά φρύδια.
Κι οι μεγάλες φακίδες του αγρότη, στο πρόσωπο, μέρες στον ήλιο, μέρες στην ανάγκη, μέρες στον εξευτελισμό, νύχτες αυπνίας και τσιγάρου και σκέψεις και δισταγμός και ενοχή.
...και κάλτσες που πλέχτηκαν χίλιες φορές και πάλι ήταν τρύπιες...
Η τριπολι, η πόλη κι η γυναίκα αγάπη, πως μπορεί όμως να χωρέσει η μήτρα της μια ιδέα που δεν γεννήθηκε ακόμη;
Γι αυτό όλα τα κλάμματα; μου είχε πει κάποιος αγαπησιάρης.
Η ρεββέκα μια μικρή μου φίλη, πάντα είχε άνεση να ξεγλιστράει απο το γέλιο στο κλάμμα κι ανάποδα, μερικές φορές κατουριόταν, μερικές φορές μπροστά απο τον καθρέφτη, η διάγνωση της ήταν ψυχώσεις, με κάποιον λέγαμε πως αντί για ορμόνες εκρίνει αλκοόλ κάθε πρωί.
Και να ήταν μόνο αυτό...
Το κλάμμα ή ο φόβος, να σωπαίνουν μόνο με τον έρωτα.
Κι η άγρυπνη ξαδέρφη, να μουρμουρίζει εκδίκηση. Κι η βόλτα στην επαρχία, και το απρόσφορο γέλιο, και τα βλέμματα (στην συνθήκη εκείνη που υπάρχει συντροφιά), όταν ακούν τον φασίστα να κραυγάζει.
Κι η ανάγκη του έρωτα, μέσα στο μεθύσι και τον τσαμπουκά, κι ένα γατί, μια σταλιά, πάντα να ζητά μπελάδες.
Μια ζωή να φεύγει στα χέρια σου και πάντα το νανούρισμα, το πένθος, κι η υπόσχεση της θάλασσας, τα διλήμματα των όσων θα μείνουμε άνθρωποι στο τότε και στο εκεί στο σήμερα και στο εδώ. Και στις ταινίες φυσικά..
Και οι ήρωες αργότερα, εγκαταλείπουν το σκηνικό προσδιορισμένοι, απο τον χλευασμό, τι « για φαντάσου » τώρα.
Μαλακώνω, καθώς οι έρωτες βουρκώνουν όπως κι εγώ για αυτά που δεν προλάβαμε να γενήσσουμε, να μεγαλώσουμε. Και τι πάει να πει « ξέχνα τα όλα» απόψε;
Κι η απάντηση, έρχεται απο τα πράγματα, που δεν ωρίμασαν απλά, μα γέρασαν οι καταστάσεις να περιμένουν, για δυό ή δέκα ή είκοσι μέρες μα το ζήσαμε.
Κι ας με ήθελες « τυπικιά», κι ας μην ήμουν.
Και μελωδίες που ζωντανεύουν τηλεπαθητικά, στην υγεία των ματιών...
Δυο δέκα ή είκοσι μέρες, έρωτα, αναρχίας, οργής, ή πείσματος, μα γιατί ξέρουμε πως δεν θα τελειώσουν, γιατί ποτέ δεν θα εμπιστευτούμε την τρίπολι την άτυχη κι αυτό το γέλιο της το σαγηνευτικό και το εξεγερτικό που ξυπνάει τραγούδια μοβόρικα;
Γιατί μοιάζει ηλίθια όπως προσεύχεται χαράματα κι ύστερα το παίζει ρουφιάνα, και πάλι θα κλαίει. Λες και το κλάμμα της χωράει όλα τα κλάμματα κι όλον τον δισταγμό, ενός πολιτισμού νεκρο- ζώντανου.
Το σφύριγμα όταν του λιώνουν το κεφάλι, μέσα σε ένα σακί το άκουγε που και που στην πόρτα της, τότε που μόνο σίγουρη δεν ήταν. Αν δεν είχε ανοίξει αυτό το εικονοστάσι, η ιστορία θα ήταν διαφορετική, γι αυτό μην κλαις, πες γεια στην καινούργια μέρα με ένα οχ...
Ευτυχώς που κανείς δεν προλόγισε ή επιλόγισε ή απολόγισε, την ταινία, πάλι καλά, που το αύριο δείχνει ζωντανό ακόμη.
Κι όνειρα όχι γλυκά μα πικρά, σαν μαύρη σοκολάτα.

one sad morning without me

2010-03-01T10:04:00.004-03:00

Πριν κοιμηθώ, με κούρδιζα σε μια μελωδία, "she's lost control again" εν είδει προσευχής.. Τα καλοριφέρ ήταν αναμμένα στο φουλ, οι εφιάλτες φτιάχνονται από τον ιδρώτα της απραγίας.
Οι γορίλες των εχθρών είχαν παραταχθεί, δείχναν τρελοί, τους καλοπιάναμε για να καταλάβουμε που το πάνε, κι ύστερα για να τους καθυστερήσουμε, χυθήκαν με μια φωνή στον δρόμο και ξέραμε πως το αντίπαλο τους στρατόπεδο ήταν το δικό μας, η φυγή κι ύστερα η αναμονή, σαν λεωφορείο, που κανείς εκεί μέσα δεν ξέρει που οδηγεί, ξέρει μόνο την στάση που θα κατέβει, μην ανησυχείς ένα βλέμμα λέει, εγώ πάω εκεί και ας μην ξέρω τι θα αντιμετωπίσω μπορείς να έρθεις αν θέλεις.
Μα ήταν η εγκατάλειψη που κομμάτιαζε κάθε διαύγεια και μην φανταστείς, με καταλύτη, δυο τρία πράγματα που κάποτε ήξερες για εμένα, μην εξηγήσεις την λέξη εγκατάλειψη με αυτά τα λίγα, και μην βιαστείς να ξερολιάσεις, να προσδιορίσεις.
Κι όταν είδα ένα γνώριμο λιμάνι κατέβηκα, η λογική με στριγγιά φωνή απαγόρευε κουτσές παρηγοριές. Θεματοφύλακας, της ηθικής (;) με άρπαξε από τον λαιμό, και με βία μου πήρε την ταυτότητα, χωρίς να δείξει την δική του και με άλλον έναν για υποστήριξη έλεγε και λίγα σου κάνω, κι έλεγα δείξε μου την ταυτότητα σου κι ήθελα απίστευτα να τελειώνω με δαύτους.
Σηκώθηκαν και φύγαν και δεν ήξερα αν έπρεπε να την κάνω ή να περιμένω να μου επιστρέψουν τα "στοιχεία μου", πήρα χαμπάρι έναν κύκλο γυναικών με παραδοσιακές στολές από διάφορες χώρες, τραγουδούσαν "εκδίκηση", κι ύστερα αποχαιρετισμοί καθώς φεύγαν κι εγώ επέστρεφα στον ξύπνιο, αναφιλητά, για την πάρτη μου. Μούσκεμα το μαξιλάρι όχι μόνο για τον εφιάλτη. Ανακουφιστικός ο βαθύς ύπνος ή η διακριτικότητα της διπλανής μου.
Τα δεύτερα σπίτια, που λέει και μια φίλη, ή και τα τρίτα, τα αγαπάμε, με ελπίδα, τα σπίτια που οι κάτοικοι τους θα πετάμε σπίθες στους εφιάλτες, υπάρχουμε.
Τώρα για τα "ευαίσθητα" στομάχια μααλόξ...
Το προζάκ των φτωχών είναι η "παρατήρηση ", η σιγουριά που τους δίνει το να παρεμβαίνουν παθητικά- επιθετικά στην ζωή σου και πραγματικά, είμαι σίγουρη για το εύρος των παρενεργειών του.
Για να είμαι επιθετική, μα όχι παθητική, βλέποντας το έψιλον που μου άφησε κάποιος για "επιμόρφωση" και διαβάζοντας το άρθρο που μου πρότεινε, δεν μπόρεσα παρά να μουρμουρίσω, "αστικά γουρούνια" προς δυο τρεις γνωστές και όχι και τόσο μακρινές κατευθύνσεις.

Ο Τζώνυ, η Βάγια, ο Μηνάς...

2010-02-07T22:14:00.006-02:00

...η αγριότητα του να ζεις το εδώ σήμερα, κι ας μην το νιώθεις τώρα.
Στέγνωσε τα μαλλιά της και φόρεσε γκρίζα, το χρώμα του ποντικού, μουρμούρισε. Θυμήθηκε μια εγκατάλειψη, οριστική. Δαγκώθηκε για να σταματήσει ένα επίμονο κλάμμα.Διπλό κλάμμα γιατί όλο το έδιωχνε.
Μέσα απο τον ύπνο της τον είδε να φεύγει. Ταράχτηκε, ξύπνησε, είσαι πιο μελαχροινός του είπε σήμερα, εννοούσε είσαι πιο γκρίζος, πιο ποντικός.
Μπήκε σε αυτό το συμπαθητικό μαγαζί, ληθηνόη πρέπει να το έλεγαν, είχαν ανάψει το τζάκι. Μια παρέα, άντρες μόνο... Ένα ζευγάρι δίπλα στο τζάκι. Το στομάχι της γουργούριζε κι αποφάσισε να πιεί κονιάκ, θα φτιάξω ένα φλεγόμενο μονοπάτι απο το στόμα ως το ωραίο μου μουνί δικαιόλογησε νοερά την επιλογή της. Πως και μόνη της είπε ο μπάρμαν, το μωρό μου είναι για επισκευή του είπε, εννοώντας τον περιβόητο Τζώνυ, τον δύστροπο υπολογιστή της. Στο μυαλό της κλωθογύριζε σύρματα, σκληρό υλικό, βρώμικα λόγια, και ματωμένα πρόσωπα.
Μέχρι τις μία παρά κάτι, όλα αυτά τα είχε σβήσει, μια επίμονη ανάγκη να βρίσει την παρέα των άθλιων. Μιλούσαν για τον στρατό, οτί τους άλλαξε, ότι αν έχουν αρχίδια αυτοί, να δηλώσουν άρνηση, κι όχι να παριστάνουν τους τρελάκιες κι ότι "αυτό", εκείνοι πήγαν, δεν πέρασαν άσχημα, και ξέρουν από μέσα "το καταλαβαίνεις?".
Και δεν ήταν ότι ήταν εγωκεντρική, αλλά αυτό το καταλαβαίνεις το πήρε πολύ προσωπικά. Ρε ούτε να καταλάβω ούτε να σε ακούσω θέλω, φώναξε. Αρχίσαν το πανηγυράκι αυτοί, το έχει, λέγαν μεταξύ τους, δυνατά ως συνήθως. Πλησίασε στο τραπέζι τους, ούτε χρόνος δεν πάει τους λέει που πετάξαν χειροβομβίδα στο στέκι για τους αντιρρησίες, δίπλα είναι που τους φυλακίσαν σαν δημόσιους εχθρούς, δεν ντ...
ΒΑΓΙΑ!!
Μια φωνή την έβγαλε απο τη ζοχάδα της, γύρισε κοίταξε, ο Μηνάς, δίπλα στο τζάκι, του γέλασε σαν μωρό που το βγάζουν απο τον ύπνο του με φιλιά. Σας είδα και στον στρατό, τι αλάνια ήσασταν, αλλά εκεί κι οι φωνές κι οι λυγμοί γαργάρα τους γύρισε. Α ώστε πήγες στρατό του γέλασε. Ναι και δεν θέλω να θυμάμαι πως πέρασα. Η Βάλια τους είχε γυρίσει πια την πλάτη δικαιωμένη κι ένιωθε ένα αεράκι να της φυσάει τον σβέρκο.
Κατά τις τρεις ο Μηνάς ένιωθε πάρα πολύ ευχαριστημένος. Δεν το είχε πολυκαταλάβει το παραμύθι που του έλεγε η Βάλια χάζευε κυρίως το στόμα της. Κάποιος πέρασε και τους είπε ότι μπουκάλια πέσανε στην μουσών, σε ένα " επίσημο αμάξι" γελάσαν καθώς σκέφτηκαν, το "επίσημο αμάξι", το πλακόστρωτο, τους μποέμ να βγαίνουν απο την βραδινή τους μαστούρα, με κρότο.
Κατά καιρούς την έβλεπε με αγόρι, σπάνια το ίδιο, του έβγαζε όμως πάντα μια περίεργη συστολή, γι αυτό προτίμησε να την πεθυμήσει απο το να της χωθεί. Αρνήθηκε στον εαυτό του ακόμη και την ευχαρίστηση να φιληθούν στα μάγουλα, όταν την άφησε στο σπίτι της. Στον δρόμο μόνο καμιά φορά, όπως αυτή καθόταν στον σκελετό του ποδηλάτου, έφερνε το στόμα του κοντά στον σβέρκο της.
Κι η Βάλια ζεσταινόταν με αυτό, κι έριχνε τα μαλλιά της στο πλάι.
Πριν το καληνύχτα του φάνηκε λίγο μεγαλύτερη απο ότι συνήθως και λίγο πιο μεθυσμένη, είσαι καλά την ρώτησε.
Καλά είμαι εγώ, εσύ?
Καλύτερα τώρα της είπε και το εννοούσε.
Ξύπνησε ταραγμένος, είχε ονειρευτεί μια κοπέλα που την λέγαν λεύκα πεσμένη κάτω απο μια γέφυρα, που πονάς την ρωτούσε κι αυτή φώναζε παντού και έκλαιγε και δεν μπορούσε με κανέναν τρόπο να την βοηθήσει, λες κι ένα τζάμι υπήρχε ανάμεσα τους, και οι φωνές της μακραίναν συνέχεια. Α ρε Βάλια μουρμούρισε κι εσύ και τα παραμύθια σου.
Στον ύπνο της η Βάλια κατέβαινε το ποτάμι, απο την στεριά αυτήν την φορά. Στο τέρμα, δίπλα απο την θάλασσα την περίμενε ένα λεωφορείο, παμπάλαιο, σαν αυτό που την πήγαινε στο σχολείο της σε μια άλλη εποχή, και σε ένα άλλο μέρος.
Ενας νεαρός μάγος έκανε με έναν λοστό, να πηδάνε απο το έδαφος, βίδες, καρφιά, ανοιγμένα στην άκρη τους. Κοίταξε τις μαύρες μπότες της έριξε τα μαλλιά της στο πλάι, αν χρειαστεί θα φύγω με τα πόδια του είπε, δεν το κάνω για να μείνεις της είπε, το κάνω γιατί δεν το αντέχω να φεύγεις τόσο λυπημένη.
Ξύπνησε κι ήταν μία απο τις ελάχιστες φορές που σημείωσε το όνειρο της σε μπλοκάκι, μία απο τις λίγες φορές που έβαλε στο κουτί με τα ψέμματα και τον έρωτα και την μαγεία, για να εξηγήσει στον εαυτό της τα όνειρα της.
Θα φύγω, μην έρθεις αν δεν θες, είπε στον Τζώνυ, που ήταν νεκρός μέρες τώρα. Είχε ανοίξει το κουτί μπας και μπορέσει να τον φτιάξει, η μύγα είχε βρει έξοδο πολύ πιο άνετη απο την είσοδο της, η αράχνη είχε βρει τον θάνατο κάτω απο ένα πανί που βρώμαγε αμμωνία.
Η μύγα επιχείρησε να την φιλήσει στην μύτη, γέλασε με τη σιχασιά της και την σπασμωδική της κίνηση.
Δεν μπορείς να αφήνεις να σε ακουμπάνε, με αυτόν τον τρόπο, όταν πριν έχουν ακουμπήσει σκατά είπε και δεν είχε καμιά όρεξη για ενοχές, ούτε για κλάμματα, Κυριακή μεσημέρι, με μια ολόκληρη ζωή μπροστά της να κανονίσει.
συνεχίζεται...

2010-01-25T06:44:00.001-02:00

σκύβει και κάτι του ψιθυρίζει στο αυτί, είναι σημαντικό
κι αυτός, βγάζει ένα κόκκινο πανί κι άλλοτε αποφεύγει κι άλλοτε κουτουλάει πάνω στην ζήλια της
ψάχνει το βλέμμα του κι ύστερα αποφασιστικά με τα χείλη της του ζωγραφίζει ένα θαυμαστικό
κι αυτός μανιάζει για να κρατήσει αυτή η έκφραση λιγάκι ακόμη
βγάζει αυτή τα ρούχα της, λες και την γδύνουν, τέσσερα, έξι,οχτώ και ίσως περισσότερα χέρια
του προκαλεί αυτό μια αγκύλωση, μια αμηχανία, σαν το δικό του ρούχο να είναι σκάφανδρο, σαν να έφτασε στο δωμάτιο απο άλλον κόσμο
θυμάται τα παραμύθια της, του τα αφηγείται, γίνεται τότε πάλι παίκτης, κι εκείνη σαν αυτές που αγαπάει, κορίτσια που προσπαθούνε πάντα για να μην γίνουνε " γυναίκες"
με ένα γέλιο και δυο λέξεις , του κυλάει την πέτρα του σίσυφου, γυρνάν λιγάκι τα μάτια της καθώς φαντάζεται το δύσκολο
φέρνει αυτός σβούρες γύρω απο την πέτρα, δεν ξέρει πια απο που να την ακουμπήσει, βγάζει την γλώσσα του στο δύσκολο, κι ύστερα μαζεύει απο πάνω της σταγόνες
ξημερώνει

merry crisis + a happy new fear

2009-12-24T16:59:00.001-02:00

jack for ever..

2009-12-21T11:58:00.002-02:00

Δεν ξέρω πως θυμήθηκα την έκσταση, μετά ένα βιβλίο, κι ύστερα μια άλλη εποχή. Δεν ξέρω πως θυμήθηκα το πρόσωπο Αγάπη που χαϊδευε και κράταγε ενώ δεν είχε χέρια, το πρόσωπο Ζωή που άρπαξε αυτό που ήθελε με ένα κεφαλοκλείδωμα, ενώ τα χέρια της ήταν δεμένα.
Σε κάποιον το έλεγα, αναλώνομαι συχνά πυκνά σε αυτά που γράφω.
Θα ήθελα να εκσφενδονίζω σκέψεις και αισθήσεις ανθρωπόμορφες στο σύμπαν κι έπειτα αυτό να μου ανταποδίδει εικονομηνύματα.
θα ήθελα να έχω το κλειδί στην πόρτα ανταπόκριση.
Κι απο την άλλη θέλω να συνεχίσω να ακούω επιλεκτικά, και με μια κίνηση- τικ να ξεμπερδεύω με τα σύννεφα. Να κερδίζω ψυχραιμία, επικοινωνία και νηφαλιότητα. Με ή χωρίς μάσκα.
Ένα ποίημα δέκα χρόνια πίσω με περιγελάει. Μου είχε έρθει με sms τότε που το κινητό το είχα πάντα πάνω σε ένα τραπεζάκι. Αυτά τα ποιήματα με πείσαν να βάζω το κινητό στην τσάντα μου. Ύστερα απο λίγο καιρό το είδα γραμμένο σε έναν τοίχο. Δεν υπνοβατούσα, απλά όταν προσπαθείς να συναναστραφείς το άπιαστο αναγκαστικά μοιράζεσαι. Είναι ειρωνία, μοιράζεσαι εσύ σαν δέκτης κι έτσι ο πομπός κρατά την συνοχή του.
Ωραίο ποιήμα πάντως:
..ένα υπερατλαντικό σύννεφο γυρίζει πίσω..
..κι ένας κοσμικός φάρος συνεχίζει αναμμένος..
..μερικές μελαγχολικές ιδέες γίνονται σκέψεις..
..κι όνειρα διασχίζουν κόσμους..
Ένα βήμμα πίσω λοιπόν μηπώς μπορέσω και πάρω φόρα γι αυτό το χοροπήδημα, προς το άναμμα, τις σκέψεις, και τον κόσμο που αλλάζει, γλυκιά μου, γήινη μου καταδίκη..

γλυκιά μου...

2009-12-21T11:44:00.002-02:00

θα αργήσω

2009-12-16T16:03:00.000-02:00

Την καλημέρα, μου την έδωσε ένα όμορφο κορίτσι, μου είπε αυτό μου το χαμόγελο να μην το τσιγκουνευτώ, ούτε να το ξοδέψω, να το αφήσω να στάξει παντού μέσα μου κι ύστερα να το μοιραστώ με αυτούς κι αυτές που αγαπάω. Συνέχεια σοφές γυναίκες έρχονται στον ύπνο ή στον ξύπνιο για να με συμβουλέψουν.
Γι αυτό, δεν θα έρθω φέτος, ξέρω με θυμάσαι ακόμη με την φράντζα μου και τα φουσκωμένα μου μάγουλα, να βγάζω πρώτη τις μπάλες και τα αστεράκια, να κλείνομαι στο δωμάτιο όταν μου λέγατε πως είναι νωρίς ακόμη.
Δεν θα έρθω, έχω την εικόνα αυτής της στραβοχυμένης νοσοκόμας, να μου ρίχνει πόρτα στο επισκεπτήριο, να μην ανοίγει καν για να μου εξηγήσει τον λόγο. Δεν έχει δοθεί εντολή λέει. Θέλω να την κρεμάσω στο δέντρο της ζωής που θα στολίσω, κι εσύ έχεις πάντα έτοιμη την απάντηση, θα πεις πως όπως πάντα και τώρα είναι νωρίς. Κι αυτό το δωμάτιο, που θα κλειστώ για να παρηγορηθώ, μου δημιουργεί μια υγιή οσφρητική παραίσθηση, μυρίζει σε μένα και μόνο, ιδρώτα χαπακωμένο, και θυμό ταπεινωμένο.
Ένα τουλούμι βροχή έπεσε πάνω μου το μεσημεράκι, είχα συντροφιά μια φίλη. Τα λέγαμε προχθές, θα φτιάξουμε ένα ολόκληρο δίκτυο υποστήριξης για να απαλλαγούμε από την παρθενιά μας. Την διανοητική και την συναισθηματική παρθενιά που μας κληροδοτήσατε. Οχ όμως δεν σε κατηγορώ, ξέρω γελάς όταν με θυμάσαι, μανιασμένη να τσιρίζω πως με γάμησε ο Χρήστος. Γελάς με την τρομάρα σου αρχικά και με την ασχετοσύνη σου, στις παρέες μου το με γάμησε ήταν με βάρεσε. Τώρα θέλω να παίξω πάλι, κι άμα σε δω μπορεί να μου ξεφύγει, αν δεν τα καταφέρουν με ματ, υμετ, οπκε, με τόνους προπαγάνδας, με υποσχέσεις ασφάλειας και ευημερίας, με ονειρώξεις αλλαγής, με επιστημονικούς αυνανισμούς, θα βάλουν τον αη βασίλη να μας γαμήσει. Γι αυτό δεν θα έρθω, θέλω στο δέντρο μου να κρεμάσω τους παραπάνω, κι οτιδήποτε κυκλοφορεί αυτές τις μέρες με φωτοστέφανο. Και βαριέμαι να σε ακούσω να μου λες για το μήνυμα των ημερών. Πίσω από τον ήλιο, κάτω από το χώμα οι άγιοι σου.
Στην άλλη άκρη, πέρα από την γέφυρα φαινόντουσαν κομμάτια από γαλάζιο ουρανό, σαν να λέμε εδώ έβρεχε μα εκεί είχε ήλιο. Θυμήθηκα το ουράνιο τόξο, κι έπειτα αυτό το πλάσμα που φυλάει ένα πιθάρι με χρυσό. Αυτό το πλασματικό δεν είναι που κυνηγάει, και τρέχουμε και ποτέ δεν προλαβαίνουμε την συνείδηση μας; Δεν θα έρθω, θα σου ζητήσω δανεικά κι αγύριστα, για να βοηθήσεις κι εσύ τους συντρόφους που βρέθηκαν να χρωστάνε εγγύηση σε στυγνούς εγκληματίες και τις συντρόφισσες να μην αργοπορήσουν στις συναντήσεις με τις δικές τους συνειδήσεις. Ξέρεις από όταν έμπλεξα την μοίρα μου με αυτούς κι αυτές, τους επικίνδυνους και τις επικίνδυνες για την σιγουριά σου, νιώθω πως το ζουμί της ύπαρξης μου, μπήκε σε ένα δοχείο, και μέσα από αυτό επικοινωνεί με άλλα δοχεία. Μια μήτρα από την οποία δεν θα βγω, αν δεν αλλάξω, αν δεν αλλάξουμε τον έξω, τον παρηκμασμένο κόσμο. Με αυτό το υγρό πότιζα πριν κάμποσο καιρό, ένα άλλο δέντρο όχι το δικό μου, δεν κατάφερε να μεγαλώσει, οι ρίζες του με αρνιόντουσαν, κι ύστερα άρχισε να με ξερνάει, θολωμένο από το χώμα. Τουλάχιστον όμως λέρωσε το σαλονάκι μιας κάποιας ευτυχισμένης οικογένειας. Θα πρέπει πια και τα λαμπάκια του, να έχουν βραχυκυκλώσει. Επιστρέφοντας στον εαυτό μου κατάλαβα, πως πότιζα με δάκρυα, τα οποία είναι ανίκανα να επικοινωνήσουν όλο μου το υλικό.
Ποτέ δεν με αφήνεις να μισήσω και με δωροδοκείς συνήθως με συναισθήματα που δεν μοιάζουν με την αγάπη, είναι εθιστικά όμως κι επικίνδυνα. Δεν θα έρθω, μισώ το ύφος της συγχώρεσης που φοράω για να σου αρέσω. Στο δέντρο μου, θα κρεμάσω τα τομάρια, όλων αυτών που αλυχτάνε στους δρόμους, σημειώνουν τις ζωές μας, προσπαθούν να ορίσουν τα βήματα μας, περιμένουν ευκαιρία να μας χιμήξουν. Γιατί ακόμη κι όταν με προσπερνάνε, ορμάνε στους διπλανούς, τις διπλανές μου. Να την θυμάσαι σε παρακαλώ αυτήν σου την συγκίνηση, όταν διάβαζες αυτήν την εφημερίδα «απατρίς», και να με καταλάβεις, να μην μου πεις πως σκορπάω την δυναμική μου όταν ονειρεύομαι φασίστες κρεμασμένους στο δέντρο μου. Και συμβαίνει μερικές φορές αυτό το καταραμένο ραντεβού, να είναι και το πιο ωραίο.
Θυμάσαι κάποτε, χωρίς την φράντζα μου, χωρίς τα μάγουλα μου, είχα τρέξει να κρυφτώ κοντά σου, κομματιασμένη, σου είχα εκμυστηρευτεί την αποτυχία μου και δεν καταδέχτηκες καν να την καταπιείς, πόσο μάλλον να την χωνέψεις. Το είχες ρίξει πάλι στα μεταφυσικά, κι όταν είδες πως δεν είχαν αποτέλεσμα μου έφτυσες ειρωνικά « Σε αγαπάν πολλοί οι φίλοι σου εε; ».
Στο κράτησα καιρό κι έπειτα εκδικητικά αυτήν την φορά σου εκμυστηρεύτηκα ένα κοινό με τον συνέταιρο στην μεταξύ μας αποτυχία μυστικό. Ότι αγαπάμε σε αυτόν τον κόσμο, έχει να κάνει με την καταστροφή του. Ναι είναι αλήθεια, η δύναμη του είναι μεγάλη, τα ξόρκια του είναι ακόμη στην πλάτη μου, με έφτυσε σε μια βαρβαρότητα που τότε δεν μπορούσα να χωνέψω. Μα τώρα προχωράω, αντίθετα σε αυτόν τον κόσμο, ο φόβος για το μίσος του, έβγαλε την δικιά μου βούληση κι οι τότε πόνοι ήταν σπασμοί μιας δικιά μας γέννας. Αν δεν καταφέρω να συνεχίσω να τον μισώ κι εγώ αυτόν τον κόσμο δεν θα κάνω χατήρι στην ψυχή μου, μα στο τομάρι μου. Αυτό το τομάρι θα το κρεμάσω σε αυτήν την περίπτωση, στο δέντρο μου.
Κι επειδή πρέπει να σοβαρευτώ και κανείς σοβαρός άνθρωπος δεν μιλάει αυτές τις μέρες με την μάνα του, ο χαιρετισμός στο τέλος πάει στον μάνο (man oh!) μου.
Σε αγαπώ και σε θυμάμαι.

2009-12-09T13:46:00.004-02:00

Η εβδομάδα αυτή ξεκίνησε τρίτη βράδυ, οπότε και μπόρεσα να βάλω όλη μου την λύπη, κι όλη μου την φόρα , στην βροχή, και μέσα απο αυτήν σε έναν περαστικό, που σκεφτικός όπως ήταν, δεν έτρεξε να φυλαχτεί απο αυτή.
Τετάρτη πρωί, στο κέντρο, μετράω αφίσες, αλληλεγγύη στον γιάννη δημητράκη. Απόγευμα, προβολή βίντεο και κουβέντα στο πολυτεχνείο, και λίγες ώρες μετά στο ανοιχτό πολυτεχνείο. Βάζω τα χαζά μου, μπυρωίνη και νευράκια, συμφιλιώνομαι για τελευταία φορά, με την αγκαλιά που θα προστατεύσει την διανυκτέρευση μου. Παρένθεση: οι αγκαλιές εξασφαλίζουν πάντα πρωινά χαμόγελα, απο την άλλη όμως κάθε φορά που κλείνει μια αγκαλιά, ανοίγει μια άλλη. Σπίτι για λίγο και μετά πάλι έξω, το κάλεσμα έχει δοθεί.
Βρίσκω παρέα, παίρνω την καινούργια μου ταυτότητα και πρακτική τσάντα, έχει νυχτώσει όταν βγαίνουμε στον δρόμο, οι μπάτσοι μας κλείνουν με π, είναι αμέτρητοι, κόσμος απο την πορεία μας φεύγει απο το πεζοδρόμιο.
Νιώθω έναν έλικα πάνω απο το κεφάλι μου, κάτι απειλητικό να γυρνάει, είναι παρανοϊκοί, κοιτάζω στην περιφρούρηση.
Αφορμή για να μας σπάσουν δεν δίνεται, γυρνάμε στο πολυτεχνείο, συνέλευση...
Κάθομαι μέχρι αργά,τσακώνομαι με την απογοήτευση, μια προσωπική ματαίωση με περιγελάει. Βρε δεν πας να μου γαμηθείς, την κάνω τρίπλα, και υπάρχω όπως ξέρω να υπάρχω. Με όποιον-α κάτι λέει και κάτι κάνει. Χαζεύω το φεγγάρι, πάω να ευχηθώ, μια μαυρόγατα γυρνάει και με κοιτάει, μια φωνή με κανακεύει, το ξέρω ότι μπορεί να μην θέλω να τα ζήσω αυτά που εύχομαι, το ξέρω ότι ερωτεύομαι μονόδρομα, για να ζω εγκαταλείψεις και γυρισμούς και ξέρω ακόμη πως δεν μπορώ να ευχηθώ για τις μέρες που έρχονται ή για το δίκιο, για αυτά μπορώ μόνο να κάνω κι αυτό το μπορώ το έχουν πιάσει στο κόψε ράψε, μην τυχόν και περισσέψει οργή.
Γυρίζω με τα πόδια σπίτι, κοιμάμαι μέχρι αργά. Το ίδιο δρομολόγιο, όσο η πόλη γεμίζει με τον στρατό κατοχής, τόσο το πανεπιστημιακό άσυλο, γίνεται... πιο άσυλο. Καταφύγιο και άγχος για κάθε αποχωρισμό, ο πυρετός της πύλης. Είναι παρασκευή, τα στέκια συνελευσιάζονται, εγώ έχω μια συνάντηση που με ενδιαφέρει.Τα δικαιώματα των ψυχικά πασχόντων, η καταπάτηση τους, αλήθεια ήξερες ότι πολύ συχνά, τα ιδρύματα που τους φιλοξενούν "διαχειρίζονται" τους τραπεζικούς τους λογαριασμούς; Ότι σε περίπτωση που παρουσιάσεις κάποια συναισθηματική δυσκολία που το οικογενειακό σου περιβάλλον κρίνει ως απειλητική, θα οδηγηθείς στο ψυχιατρείο με περιπολικό;
Ότι έχεις το δικαίωμα να συντάξεις μια διαθήκη, ένα έγγραφο που να περιγράφει τους όρους με τους οποίους θέλεις να νοσηλευθείς, σε περίπτωση που αυτό κριθεί απαραίτητο;
Απο ποιούς κι απο ποιές κρίνεται αυτό το "απαραίτητο";
Κι ενώ προσπαθούμε να γίνουμε ομάδα, ενώ συμφωνούμε ότι η αφετηρία μας είναι κοινή, ενώ ψάχνουμε τρόπους για κοινή πορεία, εγώ είμαι ιδιαίτερα αγχωμένη,για αυτό το σκ, και ιδιαίτερα ιντριγκαρισμένη με την πολυπληθή ομάδα που θέτει τους δικούς της στόχους στην αίθουσα απέναντι. Όταν έχουν πια τεθεί, βλέπω απο το παράθυρο στην αυλή κάποιον να φεύγει φουριόζος. Γελάει κ έτσι μου δημιουργείται η ανάγκη να φύγω κι εγώ. Περιμένω να μιλήσουν όσοι θέλουν να μιλήσουν κι αποχωρώ. Κάτι μου γελάει. Venceremos.
Σπάω τον ιδρυματισμό μου με βόλτα στο μοναστηράκι, κι η πορεία είναι μια ωραία βόλτα, δεν θέλω να τα φοβάμαι τα σκουλήκια, δεν θέλω να τους αφήσουμε την πόλη, βλέπω το φεγγάρι πάλι κι εύχομαι στα χαμόγελα.
Τι ειρωνία, σκέφτηκα για μια στιγμή, ότι ίσως να προτιμώ να επικοινωνώ πίσω απο το τζάμι. Και δεν σκέφτηκα η αφελής, πως αυτό αυτές τις μέρες αυτό είναι υπαρκτή απειλή, όχι ευχή.
Τέρμα όμως με την απαισιοδοξία, πίσω στην πορεία, " σε αυτούς τους δρόμους σε αυτήν την κοινωνία, οι εξεγέρσεις γίνονται δεν είναι ουτοπία ".
Ήρεμη, χαρούμενη και τρυφερή είναι η νύχτα, "τι κάνεις;" "κρατάω την δύναμη μου".
Μου χρειάστηκε. Σάββατο τα μαντρόσκυλα εισβάλλουν στο ρεσάλτο στο κερατσίνι, συλλαμβάνουν 21, όχι 22 άτομα, η συνάντηση στην μεσολογγίου, καταλήγει σε κυνηγητό απο τους δελτάδες. Στην Βαλτετσίου, σωριάζονται με τις μηχανές τους ο ένας πάνω στον άλλον. Τους παρακολουθούμε έξω απο το (καφέ) τρένο, έρχονται κι άλλοι- μωρέ πόσοι είστε- φύγετε λέει ένας, γιατί έχετε σκοπό να σκοτώσετε και φέτος κανέναν;
Ο μαγαζάτορας βγαίνει, λέει να φύγουμε απο την πόρτα. Θα τα κεράσει τα ποτάκια του ο καραγκιόζης, πάραυτα.
Γελούσαμε χτες με τον Ο., στον σταθμό, φανταζόμασταν τους γελοίους τους δελτάδες να περνάν στις γραμμές του τρένου και να ταρακουνιούνται οι ατσούμπαλοι. Κι ένα τρένο πίσω τους συμπλήρωσε σοφά η Γ.
Τον παίρνω τηλέφωνο, είναι στο Κερατσίνι, κατάληψη δημαρχείου, ενημερώνουν απο την συνέλευση, κι ύστερα απο λίγο εκκένωση και συλλήψεις. Τα μαντάτα για προσαγωγές/συλλήψεις στο κέντρο, άφθονα. Το ανοιχτό πολυτεχνείο γίνεται κατάληψη πολυτεχνείου, κι ο ζόφος ξεκινά για να μαθαίνουν οι νέοι και να θυμούνται οι παλιοί...
Κυριακή, ο καιρός είναι καλός, η βροχή της Τρίτης, κλαίει μέσα στο τρόλεϋ, κι ύστερα γίνομαι πάλι θαρεττή, το πανώ του πολυμορφικού δεν είναι καπέλο, όπως λέγαν κάποιοι, είναι παλτό και σήμερα κρυώνω πολύ, καφές, συγκρατημένα χαμόγελα. Τα πρώτα χημικά οι γελοίοι απο μέσα δεν ανοίγουν, η πόρτα χτυπιέται για πολλή ώρα. Τρέξιμο μπρος και πίσω, κάποια στιγμή, έχουμε μια πόρτα ανοιχτή. Ο πρύτανης βγαίνει, υποβασταζόμενος, αλλά όχι χτυπημένος.
Η πορεία ξεκινάει, χαίρομαι που κάποιοι/ες ανταποκρίθηκαν έστω και στο ξυπνητήρι, οι πρώτοι τραμπουκισμοί των τσέων στην πανεπιστημίου, κάποιοι συριζαίοι μας σπρώχνουν, προστατεύουν το μπλοκ τους οι ξεφτιλισμένοι τραμπουκίζοντας, βάζω τις φωνές τον σαστίζω τον γλίτσα και νιώθω κάπως καλύτερα.
Στα μακ ντόναλτσ στην ηλίθια πλατεία οι δέλτα παρασύρουν μια γυναίκα που διαδηλώνει, σωριάζονται πάλι οι άχρηστοι, τρώνε ποοολύ ξύλο, κοιτάω και δεν μπορώ να φάω το γέλιο μου, ζηλεύω που δεν είμαι πιο κοντά, έχω πολύ σάλιο σήμερα.
Προπύλαια, μαγειρεύουμε πετρόσουπα, σερβίρεται επί ώρες.
Η παράνοια των μέσων καλά κρατεί, μιλάνε για εκκένωση, για κατηγορίες για απόπειρα ανθρωποκτονίας, αποχωρούμε μαζικά αφού έχει νυχτώσει.
Κρατιόμαστε με ένα αγόρι, υποκρινόμαστε ότι ρομαντζάρουμε, ερημιά, έμπειροι κι άπειροι δολοφόνοι παντού, φόβος.
Κάποια μου λέει ότι πάνε να βγάλουν το ρεσάλτο γιάφκα, σουρουπώνει. Έχω μολύβι στα πόδια μου. Προσαγωγή λίγες ώρες αργότερα, η πρώτη μου, πολύς κόσμος στον διάδρομο.
Στο μυαλό μου στριφογυρίζει η Πέτρου Ράλλη.
Πριν κοιμηθώ σκέφτομαι πως αξίζει να την μάθω την ιστορία αυτού του δρόμου καλύτερα, μαζί με άλλες σχετικές ιστορίες, κι ύστερα να μάθω να ζωγραφίζω.
Με το ξύπνημα της Δευτέρας, μεταξύ ύπνου και ξύπνιου, ένα ανακουφισμένο χαμόγελο. Με ξυπνάει ένα χιονόσκυλο, τα κουράγια μου επιστρέφουν δεν προλαβαίνουμε την πορεία την περιμένουμε στα μπατσοφρουρούμενα προπύλαια. Μιλάνε με πέντε έξι κοντοπίθαρους με πολιτικά, που βρίσκονται πίσω τους, φιλικά. Καμιά ανοχή στους φασίστες εεεε; Σίγουρα ναι...
Βρίσκω μια φίλη, μου μεταφέρει χαρούμενα νέα, οι κατηγορίες αποσύρθηκαν, έμεινε μόνο αυτή του εκρηκτικού υλικού, (κηροζίνη!!!!!). Μου λέει και για την αλληλεγγύη έξω απο τα δικαστήρια την Κυριακή, την λύσσα των κοπρόσκυλων, σαν αντίδραση.
Βρίσκω και τον Ο. στο τηλέφωνο, είναι καλά, μετά την απολογία θα ζητήσουν να αφεθούν ελεύθεροι, σε περίπτωση που αυτό δεν γίνει δεκτό θα παραμείνουν εκεί. Ανυπακοή. Χαίρομαι.
Ξημερώματα, έρχεται μήνυμα, έξω και απο το ρεσάλτο, ψηλές οι εγγυήσεις. Πολλές οι συναυλίες θα συμπληρώσουμε το απόγευμα, με βόλτα στην θάλασσα, καθώς μου αφηγείται πρόσφατες ιστορίες ανυπακοής..Πορεία στο κέντρο, βόλτα, και ρουτίνα, μέχρι την επόμενη φορά, μέχρι την επόμενη καταιγίδα.Στα κεφάλια τους.
Φφφφφφφφφφφφφφφφφφφφφφφφφφφφφφφφφφφφφ......

ατελής

2009-11-28T17:33:00.003-02:00

κουρντίστηκα, σχημάτισα έναν αφελή κύκλο γύρω απο τον εαυτό μου
με έπιασα να παζαρεύω αγάπη...
το οχτώ, όχι το εννιά
αν γυρίσω θα γυρίσω για το εννιά
το κεφάλι μου, θα το γυρίσω προς αυτήν την κατεύθυνση
θα περπατάω στην γειτονιά και θα μουρμουρίζω, ανώμαλοι!
ένα πλάσμα με υπερτροφικό σβέρκο φέρνει την μούρη του στην μούρη μου
δεν ζητάει φιλί, μόνο ρωτάει " αφού την πήρες μυρωδιά, για πες μου πως μυρίζει;"
τα θέλω, θάλασσα, τα θέλουμε, τις θάλασσες του κόσμου
τα ανεκπλήρωτα μελάνι, τα ανεκπλήρωτα μας, μελάνι σε χαρτί
μπύρα για την νύχτα, μπύρα και καπνό, το άρωμα τους κολημμένο στον γιακά απο κάποιον, αν είναι η νύχτα μας
σούπα για τις φιλίες, πετρόσουπα, πέτρο στο είπα, προσοχή στα μπαομπάμπ...
βρεγμένα μαλλιά για τον έρωτα, τα χέρια κινούν την επιθυμία, ή η επιθυμία τα χέρια;
κι η μυρωδιά απο την γούνα της αφροδίτης, με όλον τον πόνο, κι όλη την ηδονή που έχει να αποχωρίζεις κάποιον απο το δέρμα του
βρεγμένο χώμα για τους νεκρούς μου, κι ύστερα φωτιά για τους νεκρούς μου...
πήρε να βρέχει, μυρίσαν όλα τα άλλα, φωτιά πουθενά, έτρεχα να μην σβήσει και το τσιγάρο μου, κρύφτηκα κάπου, λαχανιάζοντας τσέκαρα τον αναπτήρα, χάλασε κι αυτός
ζήτησα φωτιά, μου άναψε με ένα ανασφαλές σπίρτο
μιλούσες στον ύπνο σου λέει, δεν μίλαγα βρε άσχετε, μύριζα κι εσύ με ξύπνησες
θυμήθηκα με το κρασί, το όνειρο, κάποιον να έρχεται με το χεράκι μπαταρισμένο, με ένα γλυκό, καθησυχαστικό, πονεμένο γέλιο
που είσαι, πάνε χρόνια, δεν σου έλλειψα;
οι ανώμαλοι με πείσαν πως χάλασες, πως δεν θα γυρίσεις
οχτώ χρόνια, όχι εννιά χρόνια, εννιά χρόνια ψέμματα, έτσι;
χαζή, λέει με κατανόηση, αλήθεια λένε, δεν θα γυρίσω
νοσταλγία, βοηθάν οι κουβέρτες, οι φούτερ ζακέτες, τα χαλαρά συναισθήματα, οι αμβλυμένες αισθήσεις
ραδιόφωνο, " στην πόλη απόψε βρέχει το όνομα σου, τα βήμματα σου δεν τα ακούω πια"
κι ύστερα " τετάρτη (όχι σάββατο) βράδυ, είναι το σπίτι μου πιο ξένο, στέκομαι απέξω και δεν θέλω πια να μπω"
καιρό είχα να σου γράψω, θα καπνίσω τώρα ένα τσιγάρο στην θύμηση σου
θα στρίψω δυο τρεις φορές και το κεφάλι μου, μπας και σε δω σε καμιά γωνία

who the double bond has won and where it got us

2009-11-27T13:51:00.004-02:00

Στο σούπερ μάρκετ...
Δύο χαρτόνια με πολύχρωμα, φλούο , καλαίσθητα γράμματα. Με σύνεση τοποθετημένα απέναντι απο τα ράφια με τα καλλυντικά. Γράφει λοιπόν το ένα:
Η μικροκλοπη τελικά δεν αξίζει
Και το άλλο:
Ο χώρος παρακολουθείται
Αποκωδικοποίηση: Μην βάλεις αυτήν την νιβέα στην τσάντα σου. Πάρε την παρέα σου, βάλε την κουκούλα σου και έλα για απαλλοτρίωση.
Εκ της διευθύνσεως.

η βάγια, ο μηνάς, ο τζώνυ και η παρελθοντολαγνεία

2009-11-23T15:43:00.000-02:00

Ανοίγοντας η Βάγια τον υπολογιστή που αποκαλούσε Τζώνυ, δεν ένιωσε ευχάριστα ούτε δυσάρεστα…
κόντευε ένα 8μηνο που είχε να έρθει σε επαφή μαζί του. Μόνο την ψυχρή του όψη έβλεπε όλους αυτούς τους μήνες και το μόνο που της προκαλούσε ήταν αδιαφορία. Γι αυτό κουνιόταν νευρικά στην πολυθρόνα και γι αυτό ένιωθε την ένταση να μαζεύεται ανάμεσα από τα πυκνά της φρύδια. Τους τελευταίους μήνες είχε χάσει την αυτοπεποίθηση της, τόσο που ξαπλωνόταν στο πάτωμα και έκανε κοιλιακούς.
Όλα αυτά τα τυποποιημένα κορμιά που έβλεπε καθημερινά σε αφίσες στον δρόμο και στην τηλεόραση στο σπίτι, την έκαναν να πιστεύει πως θα πρέπει να είχε κάποιο πρόβλημα, πως η εμφάνιση της ήταν κάπως-κάπως.
Τι από όλα αυτά θα μπορούσε να φταίει; Με αυτήν την σκέψη πάτησε το escape και βγήκε από την πασιέντζα. Κοίταξε τον Τζώνυ κατάματα, σχεδόν ερωτικά, έσφιξε γροθιές τα χέρια της και πήγε να κάνει ένα κρύο ντουζ. Ο Τζώνυ όμως είχε άλλη άποψη. Όχι ότι οι μηχανές έχουν άποψη, αλλά 8 μήνες άπραγο κουτί, φιλοξενούσε μεταξύ σκληρού και μνήμης μια αράχνη μαζί με ολόκληρο το σπιτικό της.
Το κρύο ντουζ ήξερε η Βάγια, πως βοηθάει τα νεύρα, που τον τελευταίο καιρό δεν την στήριζαν. Μιλάμε για μια κατάσταση όπου τα πόδια τρέμουν και τα πετσάκια από τα δάχτυλα της γαντζώνανε στις συνθετικές της μπλούζες. Κι έτσι κάπως κάθε εχθρός, φίλος, γκόμενος ή φαντασιακός εραστής, όπως και οι κοινές φίλες, είχαν γίνει ντάμες, ρηγάδες και βαλέδες.
Το τελευταίο ερωτικό ξεγλίστρημα δεν την βοήθησε καθόλου να ξεπεράσει ηλίθια ενοχικά συναισθήματα που ένιωθε για την φυγή της και την στείρα ανάγκη να την εκτιμούν.
Την αράχνη δεν την απασχολούσαν τέτοιες σκέψεις καθώς ετοιμαζόταν να γευματίσει μια καλοαναθρεμένη μύγα.
Άκουσε την φωνή της να λέει « σας παρακαλώ μην με πειράξετε» , σαν καμιά ανήμπορη γριούλα αν και ήταν μόνο 30 χρονών. Απευθυνόταν σε μια σειρά από καλίγραμμες γυναικείες πλάτες, ζωγραφισμένες με τα εξώφυλλα των δίσκων των pink Floyd.
Ο θάνατος και η μύγα κοντράρονταν ασύστολα. Ήταν που η δεύτερη ήταν σίγουρη πως η ώρα της δεν είχε έρθει ακόμη. Η λύσσα της για επιβίωση ήταν τέτοια που άθελα της κατάφερε να αποσυνδέσει τον σκληρό από την μητρική.
Ανέφικτα πράγματα, είπε ο Τζώνυ και βόγγηξε. Ββββουουουπ! Ήχος που της θύμισε τα γέλια που έκανε κάθε φορά που έτρωγε σαβούρδα. Ξυπόλυτη και με νωχελικά βήματα που άφησαν πίσω της υγρά αποτυπώματα πλησίασε τον Τζώνυ. Τον κοίταξε πάλι. Τι είναι βρε αγόρι μου πάλι του είπε. Πριν 8 μήνες δεν σου έκανα format; Πολύ απαιτητικός δεν έχεις γίνει τελευταία; Μήπως να σε πάω σε ψυχολόγο, στην τελική ίσως αυτός να έχει λύση και για εσένα και για μένα. Και χλλααααπ έβαλε το χέρι της μέσα σε μια γυάλα με σταφύλια.
Κι ενώ η αράχνη απέμενε νηστική το αποτυχημένο κολατσιό, αυτή η μύγα, ξεκινούσε τα ταξίδια του σε ένα κουτί ούτε μισό μέτρο σε ύψος. Έτερον εκάτερον που θα έλεγε κι η φίλη μου η Χρυσούλα, σκέφτηκε η Βάγια. Θα ασχοληθώ αργότερα μαζί σου του λέει και τον απενεργοποιεί. Λευκό…

Ο Μηνάς έφτιαχνε παζλ και εξασκούσε έτσι την υπομονή του. Ήταν ένας πίνακας του Salvador Dali, “Femme a tete roses” η γυναίκα με τα ρόδα. Γιατί κι αυτός περίμενε να ανοίξει κάποια στιγμή το στόμα του σαν την νεκρή μορφή του λιονταριού που κοιτάζει την γυναικεία ύπαρξη να ασφυκτιεί σε ένα διχασμένο σώμα. Κοιτώντας το πρότυπο του παζλ, σκέφτηκε ο Μηνάς πως η γυναίκα απέναντι από την γυναίκα με τα ρόδα είναι το τρίτο πρόσωπο.
Τοποθετώντας τα κομμάτια συνειδητοποίησε πως πολλά μπορεί να έδειχναν ταιριαστά μεταξύ τους, αλλά μόνο ένα είναι που πραγματικά ταιριάζει με το άλλο. Κι αυτό πάει αλυσιδωτά, γιατί δεν υπάρχουν μόνο δύο κομμάτια για να φτιάξεις ένα παζλ. Μάλιστα στην προκειμένη περίπτωση υπήρχαν 1000. Ψάχνοντας απεγνωσμένα να βρει το ιδανικό κομμάτι έπιασε τον εαυτό του να μιλάει στο παζλ και τότε σκέφτηκε πως ήρθε η ώρα για διάλλειμα. μ α είχε φτιάξει ήδη σχεδόν το μισό περίγραμμα. Κι όμως διαρκώς σκεφτόταν ότι κάποιο κομμάτι το είχε βάλει λάθος δεν τον βοηθούσε καθόλου και ο φωτισμός. Ήταν και η μορφή στο φόντο που έδειχνε διαρκώς να περιμένει, που η σκιά του έπεφτε βαριά σχεδόν μέχρι το κάτω περίγραμμα.
Τον εκνεύριζε που ένιωθε αυτήν την μορφή τόσα οικεία, προτιμούσε το λιοντάρι από αυτό που χανόταν. Κι είχε πάψει πια να πιστεύει σε προαισθήματα. Σκέφτηκε λοιπόν μια βλακεία, σήμερα θα έβγαινε έξω ξυρισμένος μόνο από την μια πλευρά του προσώπου του. Κατεβαίνοντας από την άνω πόλη με το ποδήλατο, είπε στην κατηφόρα: «Τώρα εσύ ή θα με φας ή θα σε φάω»

συνεχίζεται

toy toll (kai pali)

2009-11-23T15:20:00.001-02:00

Το όνειρο μου με παράτησε στην μέση ενός χειμώνα. Κι ακόμη κι αν μεγάλωσα και λέω πως ξέχασα, θυμάμαι ακόμη τους πόνους από τα αν του να μου ξεσκίζουνε την μήτρα.
Μέσα στην παγωνιά, ξυράφια φόρεσα στα πόδια μου, μην τυχόν ώρα κακή με βάλει να κοκκινίσω με της μούρης μου τα αίματα το χιόνι.
Την ζωή μου σαν εμετό αφηγήθηκα σε έναν κύριο μια γκαστρωμένη νύχτα. Και θα έλεγες, αν άκουγες σίγουρα θα το έλεγες, πως μόνο εγώ και αυτός την είδαμε ένα βράδυ, τόσο μικρή την ζωή και τόσο ξυνισμένη.
Σιγά το όνειρο, ένα σκατόμωρο, και θα στο ξαναπώ: με άφησε στην παγωνιά, σκουφώνοντας με μέχρι τον λαιμό να μην κρυώσω τάχα.
Ούτε ανάσα δεν μπορώ να πάρω ανόητε!
Σκούφος, ένα είδος καπότας, για το συνάχι και για την σκέψη την ανεξέλεγκτη. Και για τον έρωτα.
Κι ούτε κατάλαβα πως άλλαξε η εποχή από τότε. Να σου τώρα, τα μάτια του να κάνουν ζουμ στην μύτη μου, το στόμα σε ασφαλή απόσταση να γελάει, να λέει, « μικρή μου»…
Ακούς εκεί μικρή μου....
Γέμισε η μύτη σου φακίδες. Αυτό ήθελες μονάχα, λιγάκι ήλιο.
Στον ύπνο μου επέζησα από βιασμό, κι έπειτα ήρθε το γούρι μου στην αρχή ενός καλοκαιριού να με γιατρέψει. Γι αυτό δεν ένιωσα, δεν νοιάστηκα.
Μόνο μια κυρά σιχάθηκα, άχρηστο κρέας, που μου είπε για να με παρηγορήσει και καλά, πως τέτοιοι είναι οι πόνοι της γυναίκας, τα βάσανα, ένας σταυρός προσαρμοσμένος για μουνάκια.
Όταν ξύπνησα, ήμουν ακόμη εκεί που με άφησες, να μην το ξαναλέω, έτσι;
Περίεργος ο δρόμος αν από πριν ξέρεις τους φράχτες τριγύρω. Ξυπόλυτο το βάδισμα, κι ας μην το βλέπεις, το νιώθεις το συρματόπλεγμα τριγύρω. Γρήγορο περπάτημα, με δίχως πάθος βρισιές ανάμεσα από τα δόντια.
Σαν το σχολείο, τις μαλακίες, το οκτάωρο, σαν μύγα και οι υπερωρίες ξύγκι. Σαν κουβέντα με σύζυγο, ή το διάβασμα παιδιών, σαν πλύσιμο πιάτων, σαν σαββατιάτικη κραιπάλη.
Ένα κουφό σώμα που λικνίζεται, και βρισιές που ακούγονται χωρίς να ξεθυμαίνουν οι καβγάδες, χημικές βροχές που και που. Φυσικά μπύρες. Και βιαστική επιστροφή των μπουκαλιών, να μην θυμάμαι.
Την βουτιά στο κρεβάτι και το πνιχτό « καληνύχτα », πριν τα μεθυσμένα λόγια με την φροντίδα της σιωπής, πολλαπλασιαστούν σε συναισθήματα και σε νοήματα, στα κεφάλια μας.
Τώρα η ώρα είναι δώδεκα, πολλά ψηφιακά ρολόγια θα δείχνουν τέσσερα ωραία μηδενικά, μα αυτό δεν είναι τίποτε σπουδαίο, συμβαίνει κάθε βράδυ, για να μην αναφερθώ σε ρολόγια που κολλήσαν, ή πάνε μπρος, ή πίσω.
Αναγνωρίζω πια το περίεργο πρόσωπο σου στον πολύ κόσμο. Χάρηκα που όταν σου είπα να πάρουμε σπρέυ και χαρτόνια, πιαστήκαμε χέρι χέρι και κρατηθήκαμε για λίγο. Κι ότι τράβηξες το χέρι σου όταν ξαναβρήκες συνείδηση, δεν μπορώ να πω τι σήμαινε αυτή η κίνηση για εμένα. Εννοώ πως με έκανε να νιώσω…
Τι περιθώρια μου αφήνει να μην φοβάμαι, να μην σε τρομάξω, πόσους χαμένους οργασμούς ζωγραφίζει, τι χρόνο σου δίνει μέχρι να φας κλωτσιά.
Αν θα μπορέσουμε κι εμείς μια μέρα όπως κάθε πιστός να παινευτούμε, « κάνουμε πράγματα μαζί », σε ένα φανταστικό ζηλόφθονο ακροατήριο, κι όλα τα συναφή.
Ή αν απλά γεμίσουμε τον κόσμο εξυπνάδες, σκέψεις και συνθήματα. Η αν απλά γελάσουμε που στερέψαμε από ιδέες και ακτιβιστικά κίνητρα νωρίς νωρίς. Κι αν στο φινάλε αρσενικό θα μου μάθει τα κατατόπια.
Και για να καταλήξω, ιδέα δεν έχω αυτή η συνάντηση, κι αυτό το κράτημα τι ήταν. Το ξέρεις, το μωρό μου με άφησε μαζί με άλλες, όχι πολλές μα ούτε λίγες αγάπες.
Μα άλλαξαν καιροί και μέρη από εκείνη την παγωνιά, σχεδόν κάθε μέρα είναι πια λιακάδα.
Δεν εννοώ καμιά τρελή χαρά, απλά και ανώμαλα καιρικά φαινόμενα.
Χάνεται τώρα η ιδέα, η πρωινή ανάμνηση, την πνίγουν γερασμένες θεές του έρωτα.
Κακογαμημένες, κακόπληρωμένες, πλαδαρές κυρίες, με βιασμένα χαμόγελα.
Κι ακόμη κι αν κλαίγομαι, κι ακόμη κι αν κρύβεσαι τώρα στα γέλια και τα βυζιά μιας άλλης φιλενάδας σου…
Τα κτίρια χάνονται για μια στιγμή, ο κόσμος γίνεται αιμοσφαίρια, σοφά τοποθετημένα, με αρχιτεκτονική μαεστρία, ή με όλο χάρη αδιάκοπα κινούμενα.
Κι ύστερα το μάτι επιστρέφει πάλι, κουρασμένο από εικόνες, χαζοκοιτά πάλι, δεν βλέπει.
Άσχετα με τα πολλά τα όνειρα της σκέψης, δεν είναι οι ενοχές που βαραίνουν τα όνειρα του ύπνου, ούτε τα ξέφτια μιας μακρινής και τάχα έξαλλης εφηβείας.
Αυτό που διώχνει τον ύπνο, ή τον κάνει ανυπόφορο, είναι η φωνή σου μπλεγμένη σε τρυφερό τραγούδι. Να στάζει νοσταλγία, οικειότητα, συγχώρεση, να απαγορεύει κάθε επιστροφή.
Καλά μου λέει έκανα, που έκλεισα την πόρτα, με βιασύνη κατέβηκα τις σκάλες, για να γυρίσω στην ασφάλεια της μοναξιάς μου.. και τι κι αν σε άφησα στην μέση ενός χειμώνα…
Πως η ψυχή μου είναι καθαρή μου λέει. Μα δεν μου λες το όνομα μου. Με αποκαλείς όλο συγχώρεση, στρατιώτη.
Τι να σου λέω τώρα βραδιάτικα, τι να μοιρολογάω..
Για ιστορίες ενός κόμη, τρελού και ξεχασμένου, ή τα προβλήματα μου όταν πέφτω για ύπνο, πριν να ποτίσω την ανασφαλή πενθούσα φίλη μου…

something old and something blue

2009-11-11T09:25:00.005-02:00

Σε αυτές τις περιπτώσεις, που αυτό που με ενδιαφέρει μοιάζει ή είναι μακρινό. Όπως το να προσπαθώ, να γράψω στο σκοτάδι, με δώδεκα κεριά αναμένα. Κρατάω την σιγουριά πως το αποτέλεσμα κρατάει σταγόνες διάυγειας.
Είναι μια συγκεκριμένη μου κίνηση- ένα τράνταγμα που προσπαθεί να μην περιέχει στοιχεία ερωτισμού- που υποκαθιστά τις σκέψεις και τις προσδοκίες μου για έρωτα, και έναν αμοιβαίο δισταγμό για επικοινωνία. Αυτό που πυροδοτεί είναι απλά και μόνο σημεία, σημάδια κοινωνικά.
Δεν πρόκειται για το ασυνείδητο που βγαίνει και κατασπαράζει, είναι απλά και μόνο μια κοινωνική σύμβαση.
Το γέλιο, πηγαίο ή όχι, δεν είναι κοροϊδία, μα ποιά λανθάνουσα επικοινωνία δεν κινδυνεύει να γίνει μάχη, ειδικά όταν γνωρίζουμε πως κινδυνεύουμε να κουβαλήσουμε σαν ενοχή την σαπίλα ενός ολόκληρου κοινωνικού συστήματος, το οποίο βλέποντας τη θάλασσα μας να βαλτώνει παίρνει τις ανάσες του;
Και δεν θέλω κανένα σπίτι να σκεφτώ, ούτε το γιατί οι φίλοι- ευχαριστώ- και οι φίλες- παρακαλώ- πρόλαβαν να με νουθετήσουν πριν με νουθετήσω εγώ.
Θέλω να κουμπώσω σε έναν ώμο, να μπω μέσα σε ένα σώμα, να ανταλάξω, να μην είμαι η κάβλα, να μην είμαι αντικείμενο, χλευασμού ή πόθου, μανταλάκι, καροτσάκι.
Και τα βαρέθηκα τα συναισθήματα, σαν να πολεμάω μόνη μου την τρέλα μου. Και το τηλέφωνο κάνει πάλι του κόσμου τα παράσιτα.
Και δεν είναι ανάγκη, την θλίψη, την απώλεια, να την μεταφράσω σε κατάθλιψη, όπως επίσης δεν είναι ανάγκη, να τοποθετήσω κανέναν άντρα να στρέφεται γύρω μου.
Αφού η ανάμνηση της εμπειρίας μου στα Γόμορα, μου αποκάλυψε λαχτάρα, ευγνωμοσύνη για ένα παλιό συναίσθημα, δέσιμο.
Και πως μπορώ να έρθω σε εσένα, " με άντρες πνιγμένους στα μαλλιά μου";
Πως γίνεται να βρεθούμε, να κοιταχτούμε ευθεία, αν όχι σε αυτήν την μη κανονική συνθήκη όπου εγώ ξεπερνώ τον εαυτό μου;
Και ίσως να είναι απλά ότι τον προσπαθούσα πάντα τον έρωτα με μανιά, την διεκδίκηση με μανία.
Με θέλω να είμαι κοντινή, οικεία, πως γίνεται η συναναστροφή να μην δημιουργεί προσδοκίες;
Και πως να τις αξιοποιήσω αυτές τις προσδοκίες, αντί να τις σαμποτάρω;
Κι ας μην χύσει κανένας ή καθένας ιδεόκαυλος.
Πονάει ο κυνισμός, αυτά που εγκαταλείπονται, η ψεύτο-ανωτερότητα.
Ξέρω πως γράφω, εν είδει εξομολόγησης, για να σώσω, τον συναισθηματισμό μου, τη σφαίρα επιρροής μου, την μέσα ζούγκλα μου, το καταφύγιο μου, αυτό το ποτάμι που με κρυφάκουσε, αυτόν τον πύργο, που κατοικείται απο ανθρώπους μελλοντικά ζωντανούς, την πράσινη πόρτα, που ανοίγει πέρασμα σε υποτασικά όνειρα, κάποιο βλέμμα, όπως εγώ το μεταφράζω, μερικά όμορφα πράγματα ακόμη..
Αυτά που είμαι εγώ, που με βρήκα να τα υπερασπίζομαι, φωναχτά, πεισμωμένα, λες και δεν έμεινε καμιά άλλη μάχη πέρα απο τον διάλογο. Κι ύστερα μοιάζει να μην υπάρχει άλλη διέξοδος, πέρα απο τις μπύρες, το κρασί, το γράψιμο, τις ανυπόμονες και βιαστικές συνευρέσεις.
Πόσο παρακμιακός είναι ο παλιός μου σπιτονοικοκύρης, ο συναίτερος της Βάσως, οι άνθρωποι που πιστεύουν ότι μια καρικατούρα στην τιβί μπορεί να αλλάξει την ζωή τους, οι πεινασμένες για επιβολή γυναίκες, οι ψευτό-σίγουροι άντρες που θεωρούν σχέση να σου επιβάλλουν την κάβλα τους, η συγκρατημένη αισιοδοξία των πρωινών καλοντυμένων ανθρώπων, με συμπεριφορά αγέλης, στο μετρό, στο τρένο, στον δρόμο.
Τα ειρωνικά βλέμματα τριγύρω.
Πόσο πιο πολύ μπορεί να με αρρωστήσει, αυτή η μπλόφα του συλλογικού ασυνείδητου;
Πόσο μελαγχολικό είναι το πρωινό ξύπνημα. Πόσο παρήγορη η ιδέα ότι κάποιος με σκέφτεται όταν ξυπνάει.
Φαίνονται τώρα τρομακτικές οι σχέσεις, η βία τους, το χάος τους. Τα ασφαλή τους όρια ασφαλώς.
Και σε όλα αυτά, η συμπαθητική, η εύθραυστη λογική μου. Και η ανάγκη για ένα απαλό πως περνάς, σαν μια παρένθεση απο τις ζωές των άλλων.
Όπως αποκρυσταλλώνεται η παρουσία σου, μέσα απο την ηρεμία, οι συμπεριφορές δεν δείχνουν κάτι άλλο εκτός απο συμπάθεια.
Δεν υπάρχει αναζήτηση, σε λόγια ή γραπτά. Φαίνεται σαν να μην μένουν πολλά λεκτικά, ο φωτισμός δεν βοηθάει.
Τέρμα οι σκέψεις, οι ψεύτικες συγκρούσεις, τέρμα τα κεριά, τα λεφτά, τα συμβόλαια, οι μέρες γαμό-έρωτα, που μου έφαγαν τα χρόνια..
Τέρμα οι ενοχές, τέρμα οι πόνοι.
Ποιά έχωσε στην τσάντα μου αυτόν τον καπνό; Γιατί με αγαπάει; Γιατί μαλακώνω τόσο με μικρά κομμάτια αγάπης;
Τι μου δίνει σιγουριά, γιατί θέλω να συνεχίσω;
Σίγουρα όχι μόνο αυτή η πέτρα που δεν ξέρω πως να την πετάξω, μα είμαι σίγουρη πως θέλω να βρει στόχο.
Όχι μόνο αυτό το αγόρι που δεν ξέρω πως να του μιλήσω, κι ούτε είμαι σίγουρη πως θέλω να με ακούσει..
Και για να εισάγουμε στο νέο μέσο την διάδραση (για πες κι εσύ αναγνώστη/ρια), ... το ένα αυτί ακούει το άλλο και τα δυό...
ε; ε;

νηφάλια

2009-11-08T13:15:00.003-02:00

Το ίδιο έργο, ξανά και ξανά. Ύπουλες κόντρες ξανά και ξανά, για να αποφύγουν κάποιοι ένα ραντεβού, που ακόμη κι αν είναι λίγο, που σίγουρα με όρους νίκης ή ήττας μεταφρασμένο είναι άνισο, δεν θα είναι δα και μοιραίο. Κι όλοι αυτοί που μας υπονόμευσαν, που μας δώσαν ρόλους που δεν τους θελήσαμε, και που χτυπήσαμε τα κεφάλια μας σε τοίχους για να μην οικειοποιηθούμε αυτούς τους ρόλους. Που δεν κρατήσαμε ψυχραιμία, για να ακονίσουμε αυτό το μαχαίρι, που δεν θα μακελέψει κανέναν ή καμία, απλά θα κόψει τον ομφάλιο λώρο με τον καθωσπρεπισμό, τις νουθεσίες, τα μέσα απο τα δόντια λόγια, τις ψεύτικες χειρονομίες οικειότητας.
Λέω συντρόφισσα, μήπως δεν μας πήραν το μέρος, αυτοί που κάποτε πιστέψαμε, αγαπήσαμε, τι τρέλα αυτή η αγάπη, τι ανιαρή η πίστη, γιατί δεν μπορούν να το καταπιούν, πως κουβαλάμε στα λόγια μας ένα παιδί, μα αυτοί δεν μπορούν να δουν, φοβισμένοι όπως είναι, τίποτε άλλο απο ένα πτώμα.
Το αρπάζουμε, μισό- πνιγμένο, το τυλίγουμε, το ζεσταίνουμε, ανοίγει τα μάτια του, τρομάζει απο τον θυμό μας, αποκόβεται απο εμάς, γίνεται σύνθημα, σπρωξίδι, γυαλιά, πέτρες, καρφί στο μάτι τους.
Παρίες, έτσι μας βλέπουν, δεν το διαλέξαμε...

Συμβουλεύομαι ένα λεξικό...

παρίας: Μέρος του λόγου: Ουσιαστικό
1. μέλος εκτός κάστας
2. απόβλητος της κοινωνίας
3. άτομο χωρίς δικαιώματα

Κι άλλωστε δεν ξέρω, υπάρχει θηλυκό για αυτήν την λέξη;

Ένα σπασμένο ποιήμα. Όχι δεν κλαίω, ένα γυαλί του μπήκε στο μάτι μου

2009-11-07T10:30:00.004-02:00

Ανάμεσα σε χείλη και χείλη, υπάρχουν πόλεις απο άφθονη στάχτη και υγρό λοφίο, σταγόνες του πότε και πως, ακαθόριστες κυκλοφορίες, ανάμεσα σε χείλη και χείλη, όπως σε ακτή, απο άμμο και γυαλί.
Περνάει ο άνεμος.
Γι αυτό δεν έχεις τέλος.
Περιμάζεψε με, όπως αν ήσουν όλη επισημότητα, όλη νυχτερινή, σαν μια περιοχή, ώσπου να γίνεις ένα με τις γραμμές του τρένου.
Προχώρησε μες τη γλυκύτητα, έλα στο πλευρό μου, ώσπου τα δαχτυλόσχημα λουλούδια των βιολιών να σωπάσουν.
Ώσπου, τα μούσκλια να ριζώσουν στον κεραυνό, ώσπου απο τον σφυγμό χεριού και χεριού, να κατέβουν οι ρίζες.

απο το ποιήμα του Pablo Neruda, "Συμμαχία", με τους έρωτες, τα σφάλματα, την φ. που απαγγέλει ποίηση..

to no charlie (και με επίγνωση ότι τα αγγλικά μου είναι για κλάμματα)

2009-10-12T20:35:00.004-03:00

Οκτώβρης χωρίς βροχή δεν είναι Οκτώβρης. Η βιοπάλη με επέστρεψε στην γενέτειρα, η αποστολή τεηκ δε μανη εντ ραν αποδείχτηκε λιγότερο φθορετή από το αναμενόμενο. Εδώ και δύο μέρες με ταλαιπωρεί ένας πονόδοντος, χαλάρωσε την πίεση του αφού φαντάστηκα ένα κουλουριασμένο μαυρόγατο να γελάει μισό- ειρωνικά, μισό- χαδιάρικα και να με περιμένει να κάνω την κίνηση και να το αρπάξω στοργικά ή/και ενστικτώδικα με ένα δάγκωμα από τον σβέρκο.
Γιατί μια κάποια μορφή, εμφανίζεται και εξαφανίζεται στο φανταστικό μου, σαν τον γάτο του Τσέσαϊρ.
Ταραχές απο την μία, λαχτάρες από την άλλη, κάλυψη φυσικά, επιθυμία, στα σίγουρα.
Θυμός; Μπα ρέπω πάλι προς την ατσούμπαλη μου θλίψη και κρατάω την σκέψη πως ο θυμός μου στέκεται κάπου κοντά, πως με ένα νόημα θα έρθει να με ορίσει και να τον ορίσω. Του έδωσα ανθρώπινη μορφή του θυμού για λίγο. Κοκκινομάλλα μάλλον, σαν την φανταστική πρόγονη μου, στην οποία χρωστάω την ιρλανδέζικη μου ευθιξία μάλλον.
Την μέρα των γενεθλίων μου έχασε την ζωή του, ο Μοχάμεντ, 25 χρονών, μέλος της πακιστανικής κοινότητας, λόγω βασανιστηρίων, ξυλοδαρμών, ηλεκτροσόκ σε αστυνομικό τμήμα. Ο μηνυτής απέσυρε την κατάθεση του, μετά την εκτόνωση των σκουληκιών. Ο αδερφός του Μοχάμεντ αναγκάστηκε να υπογράψει κείμενο που δήλωνε πως δεν έφερε σημάδια βασανισμου.
Η πρώτη βόλτα για καφέ σε αυτήν την πόλη, με βρήκε σε μια διάβαση με μια ομάδα σκουληκιών, να πάμε απο εδώ ή απο εκεί είπε το μπροστάρικο, λες κι είχαν βγει για να μαζέψουν ήλιο. Ναι για τους μπάτσους λέω.
Κι οι ψηφοφόροι τραγουδούσαν προηγουμένως, θα τον τρελάνουμε τον ήλιο. Θα του κλάσετε μια μάντρα θα συμπληρώσω εγώ και σόρυ για το σεξιστικό του σχολίου. Μια καραγκιόζισα κράυγαζε απο πάνω διάφορα άτοπα.
Μα όχι δεν πειράχθηκα, ήμουν αλλού και έβρεχε και είχα πάντα παρέα (και καλά), ενός νέου άντρα που ξεψύχησε στις σκάλες του σπιτιού του, ενός ζογκλέρ, που ήταν παράλληλα μύστης και απαίσιος μαθητής, μιας ρασταφαριανής, που χρησιμοποιεί τα μαλλιά της για να ρίχνει αστέρια, κι απλά τα χαζεύει, δεν εύχεται ποτέ, κι ούτε στον τζα πιστεύει και για μια στιγμή το γατί που έλεγα πριν.
Κι όσο για τα όνειρα, στον ύπνο μου ξεκίνησα να μοιραστώ ένα μυστικό με μια φίλη και τελευταία στιγμή την ξεγέλασα και το κράτησα πάλι για τον εαυτό μου.
- Με τι μοιάζει;
- Δεν ξέρω μα τα μάτια του γυάλιζαν τόσο που μου θύμισαν ρίγη που πολεμάω, σαν ενοχή μοναστηριακή.
Ξένοιαστα ψέμματα κι αγχωμένα βλέμματα.
Στον δρόμο για την προσωρινή μου δουλειά, κάπου μακριά, κάπου που έχει μόνο δύο δρόμους για να διασχίσεις την πόλη, συναντούσα τα πρωινά το αστυνομικό τμήμα, και το μεσημέρι στο ν γυρισμό το αστυνομικό τμήμα και πάλι.
Ένα μεσημέρι γύρισα απο τον δρόμο που βλέπει στην πίσω αυλή του. Τα σκουλήκια στην μάντρα τριγύρω και κάμποσοι κούρδοι οκλαδόν, με χειροπέδες. Κι ένας απο τους κρατούμενους γελαστός. Χαμογέλασα, αυθόρμητα με τσούξαν τα μάτια μου. Αλλά με ξεγέλασε για λίγο απο αυτήν την φρίκη, το γέλιο κάποιου (σημειωτέον ακινητοποιημένου), το αλαζονικό, το θαραλλέο και το απρόσφορο. Κι ενώ είχε ήλιο με φαντάστηκα σε άλλον Οκτώβρη με βροχή πάλι, να σφίγγω την ζακέτα, να μπουκώνω τα ρουθούνια μου με υγρασία, να περπατάω με παρέα φυσικά, να μην κοιταζόμαστε, σαν να έχουμε συμφωνήσει σιωπηλά, να μην έχει βλεμματικές επαφές αυτή η λύπη. Κάτι απο flash back, κάτι απο τα τωρινά, όταν στην φαντασία μου τα φουσκώνω και τα χρωματίζω. Γι αυτό και μυστικά...

2009-06-24T15:21:00.002-03:00

Οκτώβρης στην Θεσσαλονίκη, περπατώντας προς το τσινάρι πήρα τηλέφωνο. Είμαι μακριά λέει, καμιά 10ρια χμ, βρέχει εδώ. Όπου να ΄ναι θα έρθει και σε εσένα. Έμεινα στο ωραιότατο παράθυρο του γιώργου να κοιτάζω, να περιμένω την βρροχή. Και τελικά έπεσε!
Ευτυχία...
Και σήμερα, ξεκίνησε μια βροχούλα, απο τα βόρεια. Έφτιαξε ένα μικρό αυλάκι απο λέξεις. Οι γάτες φώναζαν καυλωμένα κάτω απο κανά υπόστεγο μάλλον. Δεν είχα όρεξη να βγω να τις δω. Το έχουν παρακάνει. Τώρα σταμάτησε η βροχή, σταμάτησαν κι οι γάτες. Δεν έφτασε η βροχή, ούτε να με ταξιδέψει σε κανέναν, ούτε να ξεπλύνει την χολέρα.
Αντέχουμε όμως. "Right as rain".

το φεγγάρι

2009-06-10T16:10:00.005-03:00

Κάποτε, όπως λέει η ιστορία, σε καιρούς περασμένους
τότε που έγιναν τόσα και τόσα,
πραγματικά ή φανταστικά κι άλλα αμφίβολα
κάποιος καταπιάστηκε με το γιγάντιο έργο

να καταγράψει σε ένα βιβλίο ολόκληρο το σύμπαν
και, με παράφορο ζήλο, αφοσιώθηκε
στο τεράστιο και περίπλοκο γραφτό του
ώσπου χάραζε και απάγγειλε και τον τελευταίο στίχο.

Ήταν έτοιμος να ευχαριστήσει την τύχη
όταν, σηκώνοντας τα μάτια, είδε στον αέρα
έναν αστραφτερό δίσκο και τότε, κεραυνοβολημένος
κατάλαβε πως είχε ξεχάσει το φεγγάρι.

Η ιστορία που διηγήθηκα αν και επινοημένη,
μπορεί να περιγράψει αρκετά καλά τη μοίρα
όλων εμάς που για επάγγελμα έχουμε διαλέξει
να μετατρέπουμε σε λέξεις τη ζωή μας.

Πάντοτε χάνεται το σπουδαιότερο...

Χόρχε Λούις Μπόρχες

αυτοκόλλητοι

2008-10-07T16:59:00.001-03:00

Αγόρασα αυτοκόλλητα σήμερα για τον πιτσιρικά. Έτσι νόμιζα δηλαδή. Δεν ήταν αυτοκόλλητα τελικά.

Όταν τελείωσε με την ανάγνωση του ζήτησα να διαλέξει. Δυο μέλισσες, ένα στοιχειό, ένα μαύρο τριαντάφυλλο, κι ο κύριος με το καπέλο κι ένα πιστόλι στο χέρι. Αυτόν διάλεξε τι άλλο;

Τα άλλα είναι για κορίτσια λέει.

Δηλαδή εσένα δεν σου αρέσουν τα λουλούδια;

Μου αρέσουν, έχεις δίκιο, τα σκούρα μπλε και τα μαύρα λουλούδια.

Έβγαλα λοιπόν τον μυστήριο κύριο από το σελοφάν και έκανα να τον κολλήσω στην κασετίνα. Μάταια. Δεν είχε κόλλα.

Πειράζει που δεν είναι αυτοκόλλητο;

Δεν πειράζει, απλά να μην τριγυρνάει εκεί μέσα.

Γελάσαμε λίγο.

Λοιπόν κι εγώ δεν έχω κόλλα, γι αυτό και τριγυρνάω.

Γύρισα σπίτι. Έβαλα τα υπόλοιπα κατ’ ευφημισμό αυτοκόλλητα στο κομοδίνο μου. Δεν κατάλαβα πότε άρχισε να φυσάει. Το δωμάτιο πήρε μια κόκκινη απόχρωση, ίσως να γκρέμισαν τις πολυκατοικίες τριγύρω σκέφτηκα και τώρα μετά από πολλά χρόνια θα βλέπω την δύση από το υπνοδωμάτιο μου.

Το άρωμα καρύδα, νοστάλγησε τις καλοκαιρινές του δόξες, και κάποιον που το είχε φέρει μέχρι εδώ για να το ρουφάει από πάνω μου. Σε μια στιγμή μελαγχολίας βούτηξε από το κομοδίνο στο πάτωμα. Γέμισε το δωμάτιο με μικρά γυαλιά έτοιμα για καυγά και σταγόνες ανυπόμονες για έρωτα. Έτσι χωρίζουν οι εραστές; Μου φώναξαν εν χορώ, με ανάμικτες διαθέσεις. Έτσι χωρίζουν όλοι απάντησα και τυλίχτηκα περισσότερο.

Ύστερα το τριαντάφυλλο γύρισε να δώσει τις εξηγήσεις που εγώ δεν τους έδωσα. Είναι που εγώ της τρύπησα το δάχτυλο τους λέει. Και βιάστηκε να ξεχάσει ανυπόμονες αγκαλιές, παράπονα, γέλια, φυγές, αποχωρισμούς. Και αυτό το μου λείπεις.

Την ξεγέλασα βλέπεις πως είμαι αυτοκόλλητο. Μετά σηκώθηκε, ζωντάνεψε κι άλλο, ήρθε και με τρύπησε στο μπράτσο. Το βλέπετε; ρωτάει και καμαρώνει μια σταγόνα αίμα.

Την σκούπισα βιαστικά, και γύρισα πλευρό, πατώντας δυνατά το χέρι. Όταν σηκωθώ θα πω, πως ήταν απλά μια μελανιά, σαν από λάθος, από χαμηλή πίεση.

Το στοιχειό άρχισε να τριγυρίζει, στο σπίτι. Κουνούσε την πόρτα. Άκουγα την χαλασμένη κλειδαριά να κουνιέται και μια φωνή να λέει το όνομα μου. Τώρα χωρίς παρέα, λες όλες οι απουσίες να επιστρέψουν; Να γίνουν απειλητικές τρύπες; Και μόνο να με απειλούν, ποτέ να μην με ρουφάνε; Ανυπόφορος φόβος και απελπιστική ασφάλεια. Ανασφαλής έλξη και ενοχική αποστροφή. Ρώτα τις μέλισσες μου λέει αφού εμένα δεν θέλεις να με ακούσεις.

Είναι που μοιάζεις με ζόμπι καλή μου αγάπη.

Θέλει βία η αγάπη, μου λέει κι εσύ την ξόδεψες.

Που; Ρωτάω τις μέλισσες.

Αρχίζουν να με τσιμπάν, μαλακά, λάγνα ενώ ταυτόχρονα στριφογυρίζουν πριν ζευγαρώσουν. Γεμίζει ο ύπνος μου με ηδονή, βυθίζομαι σε ένα γέλιο, τελειώνω καθώς κάποιος μου λέει « σε πεθύμησα », γελώντας.

Ξυπνάω με πείνα, ερωτική πείνα, πείνα για ένα πρόσωπο, καιρό ξεχασμένο. Λαχτάρα, πιο όμορφη λέξη. Το στοιχειό γίνεται αυτό το πρόσωπο, κάθεται με γυρισμένη την πλάτη του σε εμένα στραμμένο στον καθρέφτη. Και καθώς προσπαθώ να διακρίνω στον καθρέφτη την ανάμνηση που έφερε όλη αυτήν την αναστάτωση μέχρι εδώ, με ένα μπαμ, το δωμάτιο βυθίζεται στο σκοτάδι.

Ξυπνάω και μαγειρεύω κοτόπουλο. Πάντα αρρωσταίνω όταν τρώω κοτόπουλο. Καλύτερα θέλω μοναξιά με μιζέρια. Ούτε ηρεμία, ούτε φροντίδα.

Κρεβατώνομαι και περιμένω του κόσμου τα μυστήρια για παρέα.

Αντί για αυτά, το τηλέφωνο που και που.

Χάθηκες, γιατί;

Τα περνάω υπέροχα με τον καινούργιο μου φίλο για αυτό.

Χαθήκαμε όμως καινούργιε μου φίλε. Πρώτα γίναμε λίγοι κι ύστερα άφαντοι.

διάρροια

2008-09-30T19:13:00.003-03:00

Δεν μου αρέσει αυτό…

Οχ μωρέ κάνε ότι γουστάρεις.

Ή άει παράτα με;

Γιατί ρε μεθάς και μιλάς στον ύπνο σου;

Δεν ξέρω θα με φροντίσεις;

Θα με περιμάζεψεις;

Αλήτισσα!

Συγχύστηκα πολύ που σε άκουσα ήρεμο και σίγουρο. Και να σου πω την αλήθεια θα ήθελα πολύ να ήσουν λυπημένος. Άστους αυτούς αυτοί δεν γιορτάζουνε ποτέ.

Α και αυτοί είναι πολλά χιλιόμετρα μακριά. Και δεν βγαίνει να μετράω αν θα το ξαναπάθω.

Βλέπεις άμα δεν δέχεσαι το « αποστάσεις » αναγκαστικά πάμε στο επόμενο βήμα που είναι χωριστά.

Δεν μου αρέσουν οι αγκαλιές γιατί ακουμπάω τα βυζιά μου, οπουδήποτε.

Πωπω κάτι ηθικοί.. το ρόδο και το αγκάθι που λέμε.

Κίτσος…τραμπούκος…να πας να βγάλεις το μουστάκι σου λένε. Ε ρε τραμπούκεεε.

Στο λέω πάλι, αυτά εδώ, γιατί εκεί μπορεί και να χαζοχαιρόμουν. Ή ξέρω εγώ να πήγαινα παρακάτω. Ή να ξίνιζα τα μούτρα μέχρι το πάτωμα. Κι ούτε το ξέρεις κι ούτε θα το δεις ποτέ.

Ήταν κακιά δεν γούσταρε να τον βλέπει.

Όταν δεν σου κάνω τα χατίρια νιώθω κάτι να με απειλεί. Και αυτήν την φορά λέω να μην το αφήσω. Ίσως η « απειλή » να είναι ο δικός μου τσαμπουκάς, και πάλι όμως δεν μπορώ να το παίζω σκυλί που γαβγίζει για να το προσέξουν. Για να μην είμαι κακιά, ούτε θα σε ευνουχίσω ούτε θα σε ζωγραφίσω σαν δασκάλα, απλά δεν θα σου σηκωθεί. Αλλά έχω διαχυθεί και δεν θα γίνω πρόστυχη.

Κακιά είσαι.

Αυτό όχι!

Η Νίκο ζει και δεν θα ζει πια εκεί, γιατί βαρέθηκε να πίνει μπύρες παντού.

Ναι, γιουβέτσι. Να ναι καλά ο γείτονας.

Ούτε κρίμα;

Δεν είσαι μυρμήγκι, μοιάζεις ώρες- ώρες να έχεις κεραία.

Κι αφού θα αλλάξεις κινητό, ούτε στην θεσσαλονίκη θα σε βρίσκουνε, ούτε στην αθήνα, ούτε στο βερολίνο, ούτε ξέρω εγώ κάτω από την γη;

Απαίσιος….

Θα γράψω τώρα και για το μουνί μου;

Αμέ….

Γιατί αυτός, ποιος είναι αυτός, ποιος είναι ο τάδε, γιατί αναφέρεις σταθερά ένα όνομα, κάβλα μου, και πως εννοείται στους κύκλους σου η παντόφλα;

Αφέντρα.

Πάει το σπιτάκι..

Το δικό μου, μετακομίζω.

Ξαφάνα. Ναούμ.

Σατράπισσα καλύτερα, αφού δεν είμαι παρελθοντολάγνα αλλά στο παρελθόν ζητάμε πάντα τις πιο όμορφες λέξεις.

Δεν χτυπάει το τηλέφωνο. Κεραίες; Είναι τέσσερις; Δεν πλήρωσες το τηλέφωνο. Οι άνθρωποι εδώ γκρινιάζουν χωρίς να γκρινιάζουν.

Μερικοί τόνοι ακόμη και φύγαμε. Κάπως έτσι είναι η δουλειά μου. Κι αφού δεν πιάνω να γράψω όλο και κάποιος θα γκρινιάζει.

Καμ ας ε φρεντ.

Σε ανακουφίζει που θέλω να την κοπανήσω. Με ανακουφίζει που θέλω να την κοπανήσω. Είχα πιει και μπύρες και βγήκε σαν κατούρημα. Για να το εξηγήσω αλλιώς. Δεν μου αρέσει αυτό. Δεύτερη. Ξέρω εγώ ίσως να ωφελεί στο διάβασμα. Πωπώ μου άρεσε πολύ όταν δεν είχα διάβασμα. Κάποιες άλλες όταν κατάφερνα να διαβάσω. ΜΟΝΗ ΜΟΥ!!

Αυτό δεν πρέπει να το πω στον αλέξη. Όχι ρε δεν είναι το παιδί μου. Έκανε τόση φασαρία εκείνο το βράδυ που οι γείτονες έπαψαν να φωνάζουν.

Ο αλέξης πάντως τον είχε λουστεί τον χιπ χοπ εαυτό. Αλλά σε κατάσταση ασυνεννοησίας, καθότι ροκάδες οι οποίοι δεν μιλούσαν ποτέ εύστοχα. Από την άλλη κι ο άλλος πριγκηπόπουλο. Ήταν ωραία, να προσέχεις το η, τον χρόνο.

Ηρέμησε μιλάει μόνη της.

Όταν η καρδιά χτυπάει πιο δυνατά δεν πεθαίνουμε. Κι ύστερα από τον θάνατο μου έρχεται η λέξη Ορέστης.. χωρίς κανείς να θέλει να σκοτώσει την μανούλα του.

Και κάποιος βαρύς μάγκας. Μπα δεν πίνω είμαι δυσανεκτική.

Φίλησα ένα κορίτσι προχτές και σήμερα θέλω να της χώσω ένα χαστούκι. Αυτή λέει όχι.

Μάλλον έγινε κι αυτός χριστιανός αφού με πήρε στα καντήλια.

Δεν γίνεται να οπισθοχωρώ συνέχεια.

Είναι ήδη αδιέξοδο. Και πρέπει πάλι να εξηγήσω τα πράγματα που δεν μπορώ να δω. Ειδικά σήμερα εκνευρίζομαι πολύ να σε σκέφτομαι χαμογελαστό. Γιατί ήταν άσχημη μέρα. Το τίμημα για μια όμορφη νύχτα. Γιατί το απόλαυσα χτες που σε έπιασαν οι ανασφάλειες.

Ανήκει και αυτό στα όρια που αναγκαστικά μπαίνουν, στις δικές μου σχέσεις τουλάχιστον. Όταν αρχίζει αυτή η ιστορία θέλω πολύ να φύγω. Και πως ξεκίνησε θα μου πεις; Λοιπόν δηλώνεις ευαίσθητος και μπαίνω κι εγώ στο τριπάκι να μην σε ταράζω. Να μην νευριάζω με την στοργή, να μην με πειράζει η ρουτίνα, μέσα στο πρόγραμμα είναι όλα, κι ένα πούστη να ρωτήσεις στον δρόμο το ίδιο θα σου πει. Και να μην ξεσπάς πάνω σου.

Δεν είναι πολλά, απλά δεν βγαίνω. Να συναναστρέφομαι πρώτα συναισθηματικά κι ύστερα κοινωνικά. Και νιώθω σήμερα πολύ κουρασμένη και από τα δύο.

Αη ντου μπούγκι.

Δεν είμαι η αδερφή της.

Αδέσποτη.

Κάθομαι και τις τρώω.

Άστο αυτό. αλήθεια. Μην λες ψέματα.

Μάλλον το κάνω μόνη μου.

Διαβούλευση.

Χώρισα…

Ποποπο.

Τα περνάω 8 φορές καλύτερα.

Άντε πήγαινε, στα αρχίδια μου.

Τι είπε λέει ο Λεωνίδας στις θερμοπύλες;

Κάθε περς και καλύτερος.

Κι αυτός δεν μίλησε.

Αλλά μου έκανε πάντα εντύπωση.

Μπακαλίτσα.

Πάρτο αβγό και κούρεφτο ή πάρε το αλλιώς.

Να το πετάξω κάτω και να το σπάσω, να μην απομακρυνθώ. Όχι αυτό μόνο, όταν μυρίζει.

Γιατί είπαμε ότι δεν έχουν υψοφοβία; Γιατί αν πέσουνε θα πέσουνε με τα μούτρα.

Είμαι ένας ευγενικός άνθρωπος.

Τι καλό κορίτσι που είμαι.

Εεεγώ σε ευχαριστώ.

Ποιος είσαι ρε μαλάκα ο σπάηντερμαν;

Βολτίτσα; Ναι…

Συγγνώμη εεε;

Σασσπίσιους μάηντ.

Να ναι καλά αυτό το παλληκάρι που κατάλαβε πολλά πράγματα για εμένα. Με γαλούχησε.

Άστα άη, πικρόχολη…

Ιδρώτας από ρακόμελο.

Κακές συγκυρίες.

Τα ντουμάνια.

Το πρήξιμο.

Δεν θέλω να ακούσω αυτό το κομμάτι τώρα. Αα ναι θέλω να με αγαπάνε.

Ήταν ορφανή, ο πατέρας της ζούσε αλλά δεν της έδινε λεφτά. Τα έπαιρνε και μετά της έπαιρνε κι άλλα.

Είχε κλειδιά από το σπίτι της. Να γιατί απειλείσαι, γι αυτό.

Κονσουέλα. Αμαζόνα πραγματική .

Μα το φαρμάκι που στάζει η μύτη σου. Εχθρός δεν βρέθηκε ούτε τώρα.

Στο διπλανό διαμέρισμα η εύθραυστη θεούσα έφευγε χωρίς να αφήσει σημείωμα.

Δεν αγαπάω κανένα. Ούτε στο χωριό μου. Είμαι κι ίσως να νιώθω σαν γριούλα.

Αλλά όχι σαν μόνη και απροστάτευτη. Έγραψε στο αποχαιρετιστήριο σημείωμα. Κι αυτό το θεούσα θα ήθελα να το κάνετε θεοσεβούμενη, συνέχισε και πήρε την εικόνα του σκωληκο-φαγωμένου αρχιεπίσκοπου στην αγκαλιά της.

Το φρόνιμη/ος δεν σημαίνει καλός/ή.

Χρόνια πολλά, φετιχισμένα. Κι έφυγε κι οι γείτονες δεν θα μάθουμε ποτέ που πήγε.

Freaky golem…

Γέλια!!!!

Χιιιιιιιιιιιιιιιι… όλο γελάει…. Και τσαμπουκαλεμένα κιόλας.

Ράψτο εσύ. Έτσι θέλω. Μου αρέσει. Καλά κάνω.

Πάμε για χορό;

Στο πανεπιστήμιο θα πάμε να χορέψουμε.

Δεν ξέρω ποιος μου λείπει. Να πω ότι θα πάω στην Κωνσταντινούπολη;

Πάμε μια Κωνσταντινούπολη.

Νταξ, Stanbul.

Με "γκαβλαντάει".

Απαίσια λέξη. Απέτρεψε κάτι καλοπροαίρετο.

Αλλά αφού σε ήθελα δεν γαμιέται;

Λίγα χρόνια μετά, θα στα πω, το υπόσχομαι, απλά να μη στα πω τώρα θα μπουρδουκλωθείς.

Μετά ούτε γράφω, ούτε δουλεύω, ούτε βαθμούς παίρνω, ούτε τηλέφωνο παίρνω.

Δεν συννενοούμαστε; Κουφάλογα;

Πάνε να βρεις τον μπαρμπέρη σου.

Αχ και να ξέρες. Όπως μου χαϊδεύει το μουστάκι.

Να προσέχεις.

Μωρέ τι μας λες;

Το μπαγλαμαδάκι…

Έτς. Μαλαματίνα. Και μπάογκ.

Και δεν είναι ούτε αυτό.

Αυτό είναι μια χαρούμενη σκέψη.

Εεε αφού είπαμε λέμε και ξελέμε;

Λεφτααααααααααααααααααααααααααααααααααααααααά.

Αφού έχεις…

Κουρτίνες ηλίθια. Μην του μιλάς. Κοιμάται;

Πω ρε τρόμαξα.

Κι εγώ.

Φουουουουουουού….

Κουσουράκι;

Το χεράκι;

Το κρίμα;

Σώπα καημένη μου.

Φάε τη λύσσα σου!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!

Να την κάνεις γαργάρα και την φτύνω στα μούτρα μου.

Αμάν…

Σε βλέπω. Πολύ ενοχή. Μια φορά δεν είναι πάντα.

Τινάζει τα χαλιά της.

Δεν την έπιανε ο ύπνος γιατί είχε χοντρύνει κι ήταν αξύριστη. Όχι εκεί ήταν μια ευγενική κυρία.

Γενναία απόφαση. Πραγματικής ηγουμένης.

Κι όλα αυτά θα τα γράψεις;

Ποπό είναι εμβατήριο.

Κατιούσα; Μπα δεν προλαβαίνω.

Ο κόσμος σήμερα είναι ήσυχος. Βλέπει αυτόν τον τύπο στην τιβί. Δεν θα του λείψω σήμερα. Φωνή στο τέρμα. Νομίζουν πως κοροϊδεύουν. Και είναι ήρεμοι.

Και με ξεχνάνε.

Χρόνια πολλά. Να φύγω τώρα;

2008-09-19T15:53:00.003-03:00

Αυτή ήθελε να πάει σε μια συναυλία. Ο λόγος που της άρεσαν οι συναυλίες ήταν ότι σε αυτές μπορούσε πολύ απλά να μην μιλάει. Η σιωπή μπορεί να γίνει πολλές φορές μονότονη, νευρική κίνηση. Σε ειδικές περιπτώσεις χορός. Αυτές τις μέρες προτιμώ τον χορό απο τον έρωτα, κι ας καταλήγουν συχνά πυκνά, και τα δύο, σε μία μόνο σταγόνα ευχαρίστησης.
Βουτιά με κλειστά μάτια, μια μεγάλη αναπνοή έπειτα.
Αλλά το ζήτημα της επιλογής δεν είναι αυτό. Είτε πήγαινε στην συναυλία, είτε στην μάζωξη για τα γενέθλια,θα μπορούσε είτε να χορέψει, είτε να ερωτευτεί ή και τα δύο. Και το πιο πιθανό ήταν ότι δεν θα έκανε τίποτε απο τα δύο, σε καμία περίπτωση.
Παλιό- διαύγεια, χαζή συγκρότηση. Σπαταλάω για χάρη τους και πάντα βγαίνω λίγη. Η μάλλον ας χρησιμοποιησώ μια πιο τζογαδόρικη έκφραση, καίω τα χαρτιά μου, όχι κατ' ανάγκη τα καλύτερα, τυχαία διαλεγμένα.
Λοιπόν ας υποθέσουμε, ότι είχε βρεθεί στην κλασσική αυτή φάση, την χιλιοειπωμένη, όπου το αγγελάκι και το διαβολάκι συνομιλούσαν. Θα γελούσε τότε και δεν θα έδινε σε αυτό το βράδυ τόση αξία.
Θα μπορούσε επίσης να πει πως κάποιος άλλος κι όχι η ίδια της ζητούσε να πάει στα γαμό γενέθλια. Και παρά την εύκολη κατάρριψη των επιχειρημάτων της " γιατί να μην πάω σε αυτά τα γενέθλια" δεν θα μέτραγε.
Την τελευταία στιγμή μου λες πως θα γίνει, έχω καιρό να πάω σε μια συναυλία, παρότι " δεν παίζει καμιά μαλακία" δεν θέλω να βρεθώ με οοοοοοολον τον κύκλο σου.
Οι ανασφάλειες έχουν χτυπήσει κόκκινο και δεν βρίσκω ούτε έναν καλό λόγο για να τις καταπιέσω. Και γαμώτο έχω πρόβλημα, με τα αυτονόητα, τις σιωπηλές συμβάσεις, την "εμπιστοσύνη".
Και μόλις χτες έφτασα στο σημείο, να τον έχω πάλι ανάγκη. Όχι για να κοιμηθούμε μαζί, ή για καμία σιγουριά που θα περιλαμβάνει κοινωνικές συναθροίσεις.
Αν περνούσε, όπως μου φάνηκε, και πρέπει να το κοιτάξω αυτό dc, και με χτύπαγε στην πλάτη θα ήταν σαν αυτόματα να μου έλεγε, ότι όλοι-ες όσοι με ενδιαφέρουν, έχουν συμφωνήσει πως η σεξουαλική πίστη είναι απάτη. Και πως μένει μόνο να πειστώ κι εγώ για αυτό.
Αν πάλι είχα καρούλια....
Οπότε αποφάσισε να - ποιός Θανάσης μωρή- πάρει τα πόδια της και να πάει προς τα γενέθλια. Όταν ανοίξουν την πόρτα θα πει χρόνια πολλά. Εγώ θα πάρω το ύφος μου που πολύ με κολακεύει, αυτό που άνετα εντάσσεται στο φάσμα του αυτισμού, και θα πω, να σου πω, θα φύγουμε τώρα;;

κατσίκι γουεη ντιούρινγκ δε ντέη

2008-09-16T08:37:00.003-03:00

είπε κ ελάλησε..
το ότι ζεις σε έναν άδικο κόσμο δεν σε κάνει αυτόματα θυματέλι, τουλάχιστον όχι, αν εσύ δεν συναινέσεις.

ρε μπας κι είσαι;

2008-09-11T19:31:00.003-03:00

πως νιώθεις που τα όνειρα που έκανες μόλις 10 χρόνια πριν τα έχουν αντικαταστήσει όνειρα που ταιριάζουν σε έναν 20 χρόνια μετά εαυτό σου;
επίσης πως σου φαίνεται που είσαι τελείως άχρηστη/ος, κι όχι μόνο κανεις μια δουλειά στην οποία είσαι άπειρη/ος, αλλά και ποτέ δεν θα μάθεις;
αλλά επιπλέον όταν με συναντάς θα με χλευάσεις που δεν έβαλα την μαμά ή τον μπαμπά να μου την εξασφαλίσει;
πως σου φαίνονται αυτές οι εικόνες, που αντικαθιστούν τις άλλοτε φαντασιώσεις σου, που πλέον δεν σε δείχνουν να ευχαριστιέσαι, απλά σε δείχνουν όμορφη, ή δυνατό ή ξέρω εγώ τι σε έχει θάψει, απο τα νύχια μέχρι το κεφάλι και εξακολουθείς να λατρεύεις;
κι ακόμη πως σου φαίνεται που δε θα πεις ποτέ " αυτό με ξενίζει στην συμπεριφορά σου" αλλά θα με στολίσεις με επίθετα που ξερεις τι σημαίνουν στον κόσμο τους, που χεσμένη/ος επιλέγεις για δικό σου;
καλά θα μου πεις δεν μου λες κάτι για εσένα;
μπα, όχι απόψε, απόψε αναρωτιέμαι πως σου φαίνονται εσένα όλα αυτά....
αν σου φαίνονται φυσικά... αν βλέπεις ποτέ.

γλυκιά μου...

2008-09-01T11:56:00.004-03:00

αηρον κεητζ

2008-09-01T11:45:00.002-03:00

Κι άλλο καλοκαίρι πέρασε…

Δεν έγινε και τίποτε. Απλά χρειαζόμουν κάτι δυναμωτικό. Να με ξυπνήσει λίγο…

Θυμάσαι πως χορεύαμε κάτω από τον ήλιο; Έμεινε κανένα σημάδι από τότε; Καμιά ουλή κατοικημένη με νεράκι ή κανένα έγκαυμα να ζωγραφίζει πάνω στο δέρμα μας;

Ξέρω είναι ελεεινή ατάκα να λες σε αυτό που έχεις διώξει αν θυμάται. Σαν να βγάζεις με φωνές κάτι από τον ύπνο του.

Την ξύπνησα χωρίς να κάνω θόρυβο με βήματα, φωνές, ή σκέψεις ή ξέρω εγώ με την σύγχυση μου. Είχε ρίξει τα μαλλιά στο πλάι. Με μια άσπρη μπλούζα. Ζωγραφισμένη με κεράσι. Ένας ήλιος στο ένα στήθος και ένα φεγγάρι στο άλλο.

Κι αντί για τις φωνές μου, ο θόρυβος του κόσμου, ένα πληροφοριακό κομφούζιο, στο μέσα δάσος της ένα κοπάδι έντομα να ζουζουνίζει μέσα στο αυτί.

Τι λέω όταν δεν αντέχω; Πως είναι όλοι τους σκουπίδια…

Βιβλίο για τις διακοπές, καπέλο για τις διακοπές, παρέα για τις διακοπές. Πέρασα τους φίλους και τις φίλες από έλεγχο να δω σε ποιόν θα περίσσευε ανεμελιά για να μου δώσει λίγη. Δεν είχε κανείς και γύρισα στους εχθρούς. Κρυφάκουγα τις φωνές από τσακωμούς που επιδέξια αποφύγανε, βρισιές. Άφησα τον δρόμο, πάω από τα στενά.

Θυμάμαι μια κουβέντα από την ταράτσα της χειμερινής μου κατοικίας (γιατί το καλοκαίρι δεν αντέχεται κανένα σπίτι).

Αυτόν που έλεγε πως άλλαξε ζωή γιατί αν συνέχιζε έτσι θα πέθαινε.. κι εγώ το είπα αυτό κάποτε και κάποια άλλη κι ίσως και άνθρωποι που τελικά πέθαναν ή αρρώστησαν.

Κι αν είναι μαύρες σκέψεις, είναι αυτές που με πήγαν φέτος διακοπές, που δεν θα αφήσουν τα διλήμματα να με ρουφήξουν που θα με πείσουν να φτιάξω αυτό το ανθρωπάκι στο κλουβί.. Η πόρτα θα είναι κλειστή. Να μπουν στην ιστορία κι άλλοι άνθρωποι, απέξω, να προσπαθούν να ανοίξουν.

Μεταλλικό κλουβί και όχι γυάλινο. Με τα λουλούδια από το κεφάλι του να περνάν έξω από τα κάγκελα. Ξέρεις τώρα κάποιος-α απέξω κόβει ένα λουλούδι και το κάνει κλειδί..

ατραπός

2008-07-25T17:27:00.000-03:00

Κοιτάζει την θάλασσα από το παράθυρο. Τόσες φορές πέρασε από αυτά τα μέρη, με φίλους που λέει πως δεν θέλει πια να βλέπει. Ίσως γι αυτό τώρα να της προξενεί τόση θλίψη.

Και κάποια περίεργη αγωνία. Και ο μπροστά δεν φαίνεται να νιώθει καλύτερα, πότε κλαίει, πότε ψευτό-χτυπάει το κεφάλι του στο παράθυρο και πότε τραγουδάει, σε μια γλώσσα που της είναι άγνωστη. Καλύτερα, οποιαδήποτε γνωστή λέξη της προξενεί θολούρα.

Συχνά στα πρώτα χμ της διαδρομής σταματάνε τα λεωφορεία οι συνοριακοί. Κατεβάζουν δυο τρεις, πέντε καμιά φορά. Με έναν τσαμπουκά που σε κάνει να ξέρεις τι θα ακολουθήσει. Ή να μην θες να ξέρεις.

Σταματάνε και τώρα. Τον κατεβάζουν κι αυτόν και τον συνταξιδιώτη του. Επιστρέφουν στις θέσεις τους όμως, χαμόγελα. Ιφ γιου αρ νοτ αλμπάνιαν ιτς οκεη, λέει. Το ευχάριστο είναι ότι το λέει ειρωνικά, ότι το λέει στον συνταξιδιώτη του, ότι απαντάει με αυτόν τον τρόπο σε όλα τα βλέμματα. Κι ύστερα λένε τα δικά τους, στην δική τους γλώσσα

Στάση. Η ταξιδιώτισσα μας κοιτάζει τώρα ένα άλλο αγόρι, μοιάζει να υπάρχει σε άλλον κόσμο και φοβάται όταν την κοιτάνε, ζητάει αναπτήρα και λέει σε μια βάβω, φοβάμαι, κι αυτή της λέει κάνε τον σταυρό σου. Αυτό πάει να πει δεν γλιτώνεις…

Θυμάται ένα διήγημα, του Μπόρχες μάλλον, όπου δύο συνταξιδιώτες μυρίζονται τον ίδιο κίνδυνο, από τους άλλους επιβάτες. Και τον οδηγό και τον εισπράκτορα, αυτούς κυρίως.

Και θέλει να τραγουδήσει για να πιάσει φιλία χωρίς λόγια, χωρίς την συνηθισμένη οικειότητα και χωρίς οπτική επαφή με αυτόν εκεί. Όταν την κοιτάει, αυτή τι άλλο, φοβάται. Άρα δεν υπάρχει ούτε μια πιθανότητα, να χτυπήσουν το κουδούνι, να πιαστούν από το χέρι, και να βουτήξουν έξω. Όχι, ως το τέρμα όπως όλοι.

Και χρυσίζει έξω η θάλασσα, κι είναι λάδι, μα αυτά επιβάλλει αυτή η διαδρομή να τα κοιτάν πίσω από το τζάμι.. Μια άλλη φορά ίσως. Την επόμενη άνοιξη μπορεί…

lyricks I love to hear

2008-06-21T23:34:00.003-03:00

από σήμερα ως την αιωνιότητα

do me a favour while I hang my self in here ( τα πράγματα που αντέχω μιας κ υπάρχεις αλλιώς)

you cried out in our sleep, oh my failures expose (για όταν μπαίνουμε σε τριπάκια σύγκρισης)

city's sunset over me (βλέπω κ εμένα κ εσένα κ τα χρώματα όταν φοράς γυαλιά)

there is blood on my hand (για χθες)

σταμάτα (όταν δεν μιλάω κ ξέρεις πως αγχώνομαι)

erdi tani

2008-06-18T16:48:00.002-03:00

-goux goux κάνω αμήχανα σαν την βλέπω..
--την ποιά μωρε αφού δεν υπάρχω
-μπα είσαι ήδη 9 χρονών κι η γλώσσα σου πάει ροδάνι
-να το μαζέψεις το μυαλό σου είναι πολύ φασαριόζικο..
-έχει μεγάλα αυτιά και μικρή καρδιά..goux goux!
-βήχας εεε??
-εεε
-έχεις βήχα, έτσι??
-ναι μώρα, τι να τον κάνω να τον φάω??
-θα στον κόψω εγώ τον βήχα..
-αλλάζω δίκτυο, μια ομάδα γερόντια με κοιτάν και λένε ως τρέντι τζόβενα: ΤΟ ΧΕΙΕΙΕΙΕΙΕΙΕΙΕΙΕΙΕι*
σιγά μη το χα, τεσπά, παίζω μπάλα, είναι ωραία..
σε είδα χτες, σου έδωσα δυο φιλιά, σε κοίταζα όπως έφευγες και είχες ανοίξει τα χέρια.
εγώ πάλι ως ατσούμπαλη, πάρα λίγο να φάω τούμπα. σου λέω δεν το 'χω-το 'χεσα.
όταν η εικονική γκανγκ λέει δεν μας χέζεις, μπαίνω στον πειρασμό να της πω άνοιξε το στόμα σου να χέσω μέσα...σκατά να φαν που λέμε. τι ποιοί μωρέ μώρα, ποιά να ρωτάς.. αυτά τα δομημένα τα δεδομένα...
*to xei: ekfrasi toy foititarioy k oxi mono se periodous exetastikis k oxi mono

heartache

2008-06-02T17:26:00.003-03:00

Nothing but a heartache.

Καιρός πάει που δεν τον έχω δει, γέμισα για λίγο εικόνες και μετά πίσω, στον ύπνο μου, ένα βράδυ μετά είδα πως είχε πλημμυρίσει το σπίτι μου. Ξύπνησα και δεν σταμάταγα να κλαίω, σαν γριούλα ανήμπορη. Αφήνομαι την μια στιγμή, σε ένα άλλο σώμα, ύστερα παραίτηση. Εννοώ ξαφνικά γεμίσματα κι αδειάσματα, ελαστικά συναισθήματα.

Σήμερα φυσούσε αρκετά, περπάτησα κάμποσο, η κάβλα από τα καμάκια του δρόμου με κάνει να νιώθω κορεσμένη, αφυδατωμένη. Βρώμισαν και τα δάχτυλα των ποδιών, πολλή σκόνη. Είχα ντυθεί στην τρίχα κι ήμουν αστεία με τα μαύρα νύχια. Δεν γέλασα όμως. Είχε και ζέστη.

Κουράστηκα τόσο που τώρα ούτε να θυμώσω δεν μπορώ. Θυμήθηκα κάποιον χτες που θα ήταν καλύτερα να ξεχάσω. Μπύρες στριφτά και εντυπώσεις. Δεν ήταν αυτός. Η ηλιθιότητα μου ήταν, τα ψευδο-διλήμματα μου. Έπεσε το μάτι μου σε μια κάρτα γενεθλίων. «να κελαηδάς». Άμα είχες ακούσει φίλε μου τις κάργιες και τον τύπο που τους φωνάζει τα μεσημέρια να σκάσουν ίσως και να μου ευχόσουν κάτι άλλο.

Κάνει θλίψη σήμερα. Γιατί έχω μια εικόνα να πίνουμε ρακί και να ακουμπάμε το σφηνοπότηρο στο πόδι, σαν τους μάγκες του Πετρόπουλου και να γελάμε. Αλλά είμαστε μακριά, αν όχι σε άλλους κόσμους . Οπότε ακούω this mess you are in και δεν νιώθω καλύτερα. Να θυμηθώ να ποστάρω το ηλιοβασίλεμα από το θησείο. εν είδει φιλιού. .